tag:blogger.com,1999:blog-66788543157044839702011-09-05T21:13:48.153+06:30ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-47153794811852726852008-02-15T22:22:00.001+06:302008-02-15T22:32:04.048+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဗမာေတြက အရမ္းအလြယ္လိုက္တယ္။ တခါတခါပ်င္းတယ္။ တခါခါ မပ်င္းပဲနဲ႔လည္း ကိုယ္ရွိတာေလးနဲ႔ တင္းတိမ္ေၾကနပ္ေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခ်စ္လို႔တီးတဲ့ ခ်စ္တီးေတြ လက္ထက္မွာ ရွိတာေလးေတြ ပါကုန္ေရာ။<span id="fullpost">ဥစၥာဓန တင္မဟုတ္ပါဘူး ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြလည္း ပါသြားတာပဲ။ ဒါက သမိုင္းမွာ ၿငင္းမရတဲ့အခ်က္။ ခဲတခါမွန္ဘူးတဲ့ ငွက္တေကာင္လို ၿမန္မာေတြ သတိထားၾကိဳးစားခဲ့ၾကေပမဲ့ မ်ိဳးဆက္အလီလီ ၿခားေနတဲ့ ဒီေခာတ္ၾကီးမွာ ဒီတခ်က္က ေမ႔ေနေလာက္ေရာေပါ့။ မေမ့ရင္ေတာင္ မသိတာလည္းၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာ။ ဘာလို႔ ဒါကိ္ုၿပန္ေၿပာေနတာလည္း ေမးရင္ ဒီကေန႔ အေၿခအေနမွာ ဒီကိစၥကို ၿပန္ေတြ႕ရလို႔ပဲ။ ေတြ႔တဲ့လူကေတာ့ ေၿပာမွာပဲ။ ေၿပာတိုင္းလည္း မယံုနဲ႔ ။ ကိုယ္တိုင္ အထူးသၿဖင့္ တိုးတက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ရန္ကုန္မွာ မင္းေန ေနတာဆိုရင္ ကိုဂ်က္ ေၿပာတာေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ ။ ပီးမွ အပိုပါဆိုရင္ ကုိဂ်က္ အစိုးရိမ္လြန္တာလို႔ ေတြးပီး ခြင့္လႊတ္ေပးၾကေပါ့။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">အိမ္ေပၚကဆင္းပီး လမ္းေပၚ ေၿခခ်မိတာနဲ႔ ပထမဆံုး ေတြ႔ရတာက သူဖုန္းစား။ အသက္က ရွိမွ အလြန္ဆံုး ေလး ၊ ငါး ၊ ေၿခာက္ႏွစ္ ။ ေခါင္းေပၚမွာ ဗန္းတဗန္းနဲ႔ စပါးတြဲ ေတြကအၿပည့္။ အ၀တ္က ေခ်း အထပ္ထပ္။ ေကာင္းေလးမွန္းမသိ၊ ေကာင္မေလးမွန္းမသိရတဲ့ သနားစရာပံုစံအၿပည့္။ မ်က္ႏွာကလည္း ဖုန္းအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ႏွာေခါင္းနဲ႕ ပါးစပ္ၾကားမွာလည္း ႏွပ္ေခ်းေၾကာင္းေလးကထင္းလို႔။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဪ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဘ၀ကို ရုန္းကန္ေနရပါလားလို႔သနားမိတယ္။ သနားလို႔ေတာင္မဆံုးေသးဘူး အကိုၾကီး ထမင္းဖိုးေလး။ ေတာင္းပီ။ ကိုယ္က သနားလို႔ေပးလိုက္ရင္ အလြယ္ေတာင္းလို႔ရတာပဲဆိုတဲ့ စိတ္၀င္ၿပီး ေစ်းမေရာင္းမွာလည္းစိုးရေသးတယ္။ အဲကားမွတ္တိုင္လည္းေရာက္ေရာ မိသားစုလိုက္ လိုင္းကားေတြ ထိုင္ကန္ေတာ့ေနတာေတြ႔ရေသးတယ္။ သူတို႔ ကန္ေတာ့တိုင္း လူေတြက ပိုက္ဆံေတြခ်ခ်သြားေတာ့ ညေနပိုင္း သူတို႔ ထမင္း၀ုိင္းက အေတာ္ဆုိေၿပတယ္ဆုိပဲ။ မီးပြိဳင့္မွာ ကားရပ္ထားေတာ့လည္း ကေလးေတြဗ်ာ။ ၿမင္မေကာင္းပါဘူး။ အမ်ားၾကီးပဲ ကေလးေတြနည္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကေလးက ကေလးေပါက္စေတြခ်ီပီး ကားၾကိဳကားၾကားထဲ ေလွ်ာက္သြားေနတာ အေတာ္ အသည္း ယားစရာေကာင္းတယ္ဗ်ာ။မေတာ္လို႔တုိက္လိုက္ရင္ အင္း……မေတြးရဲစရာပါပဲ။ သူတို႔ကေတာင္း ၿပီးရင္ အကြယ္တခုမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ သူတို႔လူၾကီးေတြဆီသြားေပး၊ အေတာ္ တရားက်ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တခါတခါမ်ား ႏိုင္ငံၿခားသားကို ေတြ႔လို႔ကေတာ့ သူတို႔ အမဲပဲ၊ မေပးမခ်င္း မခြာေတာ့ဘူး။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">အဲ ရပ္ကြက္ထဲက ကုလားေလးေတြက်ေတာ့တမ်ိဳးဗ်ာ။ သူတို႔လည္း အသက္ကရွိမွ အလြန္ဆံုး ေၿခာက္ႏွစ္၊ခုႏွစ္ေပါ့။ သူတို႔ ပုခံုးေပၚမွာ ၀န္နဲ႔ အားမမွ်တဲ့ ထန္းပိုးၾကီးေတြ နဲ႔ အိတ္ၾကီးၾကီးေတြ။ ပိုက္္ဆံအိတ္ေလးခါးၾကားထိုးလို႔ ဘာ၀ယ္တယ္၊ညာ၀ယ္တယ္နဲ႔ ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ၿပီးလိုက္၀ယ္ေနတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ေစ်းထဲမွာလည္း ဒီလိုပဲ ကုလားေပါက္စေလးေတြ ။ မုန္႔ဖိုးရေလာက္ရံု ေတြ႔ရာအလုပ္ေတြလုပ္ေနလိုက္ၾကတာ အေတာ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ေနာက္ လူၾကီးေတြ ကိုယ္အဂၤါအၿပည့္အစံု ရွိရက္နဲ႔ လိုက္ေတာင္းေနလိုက္ၾကတာ ။ ကိုဂ်က္မွာ ဦးေလးတေယာက္ရွိတယ္။ သူက နည္းနည္း ကပ္စည္းနည္းတယ္။ တခါက သူ႔ကို သန္သန္မာမာ လူတေယာက္က ေတာင္းေရာ။ သိတဲ့အတိုင္း သူက ေဟ့ေကာင္ မင္းက သန္သန္မာမာနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ပဲ ဘာလုိ႔ေတာင္းစားတာလည္း လုိ႔ေမးေတာ့ ခင္မ်ားက အလုပ္ေပးမွာလားတဲ့ ။ေကာင္းေရာ။ တခါတခါ အိုၾကီး အုိမ ေတြ မီးပြိဳင္႔မွာလိုက္ေတာင္းေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က ဆီဆိုင္ေတြမွာ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ သူေတာင္းစားၾကီးပဲ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ကိုဂ်က္အေတြ႔အၾကံဳတခုေၿပာၿပမယ္။ ဆီဆိုင္မွာ ဆီထည့္ဖို႔ေစာင့္ေနတုန္း မိသာစုတစု ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကိုဂ်က္ကစပ္စုတတ္ေတာ့ လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ကိုဂ်က္ကားရွည့္တည့္တည္႔လာၿပီး “ မိန္းမေရ ဘယ္လိုၿပန္ရမလည္း” မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ပံုစံနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုဂ်က္နားလာၿပီး တညင္ကို ဘယ္လိုၿပန္လည္း ဘာညာနဲ႔ ကားခလာေတာင္းတယ္ ။ ကိုဂ်က္လည္း ေပးလိုက္ပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ေနာက္တပတ္ၾကာၿပီးေတာ့ သူတိို႔ကို ဆီဆုိင္မွာၿပန္ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ကိုဂ်က္ကို မွတ္မိပံုမရဘူး ။ထံုးစံအတိုင္း ကားေရွ႕လာၿပီးေတာ့ သရုပ္ေဆာင္ၿပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုဂ်က္နားလာၿပီး တညင္ဘယ္လိုၿပန္လည္းေမးတယ္။ ကိုဂ်က္လည္းေၿပာလိုက္တယ္ ၊ မင္းတို႔ ဇတ္ေၿပာင္းကေတာ့ ဆိုေတာ့ မိသားစုတစုလံဳး ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">သူတို႔ထက္ဆိုးတဲ့ သူေတာင္းစားအၾကီးစားရွိေသးတယ္။ ဒါးၿပေခၚမလား ၊ ဧဒါးၿပေပါ့ေနာ္။ သူတို႔က အိ္မ္တိုင္ရာေရာက္ လိုက္ေတာင္းၾကတယ္။ ေစတနာရွိသေလာက္ အနည္းဆံုး ၅၀၀ ထည့္၀င္ခုိင္းတတ္ၾကတယ္။ဟုိေက်ာင္းတုိက္ ဒီေက်ာင္းတုိက္ ကို အေၾကာင္းၿပၿပီးေတာ့ကိုေတာင္းတာ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ဒါးၿပဆိုလို႔ ကိုဂ်က္ အဖြားေတြလက္ထက္က တကယ္အၿဖစ္အပ်က္တခုေၿပာၿပမယ္။ရြာမွာက ညဆို မီးမရွိေတာ့ ေစာေစာအိပ္ၾကတယ္ေလ။ တညမွာ အိမ္တအိမ္ကို လူတေယာက္က ဒါးၿပ၀င္တုိက္တယ္။ သူက ဒါးၿပအစစ္မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ ။ ေငြနည္းနည္းလိုလို႔ လာေတာင္းတာပါတဲ့။ ဂတ္ေတာ့မတိုင္ပါနဲ႔ တဲ့ ၊ ဒီေန႔ကစလို႕ ၁လၿပည့္တဲ့ေန႔မွာ ေငြၿပန္လာစပ္ပါမယ္ဆိုၿပီး ေငြေတာင္းသြားတယ္။ တကယ္ပဲ ၁လ ၿပည့္တဲ့ ညမွာ ပိုက္ဆန္ ၿပန္လာေပးသြားတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ဒီေန႔ေခာတ္လည္းဒီလုိပဲ ကေလးေတြက လူၾကီးေတြ သင္ေပးတဲ့အတိုင္းေတာင္းစာ။ လူၾကီးေတြကလည္းေတာင္းစာ။ မိန္းကေလးေတြက ခႏၶာကိုေရာင္းစား။ အေတာ္ေလးကို အေၿခအေနဆိုးပါတယ္။ ကိုဂ်က္ကို လူတေယာက္ကေၿပာတယ္။ မင္းတို႔လို ေတာ္တဲ့ ၾကိဳးစားတဲ့ ကေလးေတြ ဒီေန႔ ၿမန္မာၿပည္မွာမရွိသင့္ဘူးတဲ့။ တိုင္းၿပည္တခုၿပန္တည္ေထာင္တယ္ဆိုတာမွာ ခုကတည္းကစၿပီး ကေလးကစၿပီး လူၾကီးအထိ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလည္းထားရမယ္တဲ့။ ဒါမွ တိုင္းၿပည္ေၿပာင္းလဲတဲ့အခ်ိုန္မွာ အားလံုးအဆင္ေၿပမွာတဲ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အစိုးရေၿပာင္းလဲသြားရင္ေတာင္ တိုင္းၿပည္တိုးတက္ဖုိ႔ဆိုတာ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ ၁၅ ေလာက္ၾကာေတာင္ တိုးတက္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဟိုးတခ်ိန္ကၿဖစ္ပ်က္တာေတြနဲ႔ ဒိီေန႔မွာၿဖစ္ေနတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ေက်ာရိုးအတူတူမို႔ သတိထားရေတာ့မယ္ ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ဒို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၿပာတဲ့ႏုိင္ငံၿဖစ္ေနပါအုန္းမယ္ဗ်ာ။</span></span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4715379481185272685?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-63096102487094477852008-02-14T21:24:00.001+06:302008-02-14T21:27:00.182+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္တာနက္ထဲက ကိုယ့္အိ္မ္ကိုၿပန္လာေတာ့ အေတာ္ေလးပ်င္းစရာေကာင္းေနသည္။ ကိုယ္တိုင္တည္ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္းေလးက ခေနာ္ခနဲ႔ ပ်င္းေၿခာက္ေၿခာက္ ။ တပင္တိုင္ေနသည္ဆိုေတာ့ ဧည့္သည္အလာနည္းသည္ ။ ကိုယ္လည္း သြားမလည္အား၊ သူလည္းမလာအား ။ ဒီလိုနဲ႔အိမ္းေလးက ဖုန္ေတြနဲ႔ ။ လမ္းမွားေရာက္လာတဲ့ ေရႊဧည္႔သည္ေတြကိုေတာင္အားနာသည္။ တုိက္စရာ ဘီယာမရွိ။ ေကၽြးစရာ ၾကက္ကင္မရွိ ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">လာလည္တဲ့သူေတြက ဇြဲေကာင္းသည္ ။ ေရာက္လာတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ဧည့္ခန္းေထာင့္မွာရွိတဲ့ ဆီဗံုးထဲ ေရးသြားၾကသည္။ နည္းနည္းေလးခံစားလိုက္ရသည္။ ရုတ္တရက္ ပါးၿပင္ေပၚသို ေရလံုးေလးမ်ား လိမ့္ဆင္းသြားသည္ ။ ကိုဂ်က္မ်က္ရည္က်သည္ဟုထင္လိုက္သည္ ။ သို႔ေသာ္ မဟုတ္ ဘုရားပန္းအိုးေအာက္မွာထိုင္ေနေတာ့ ပန္းမွ ေရမ်ားက်လာၿခင္းသာၿဖစ္သည္။ ဘယ္က ေအာ္လိုက္မွန္းမသိေသာ အိမ္ေၿမွာင္က ကိုဂ်က္ကို သနားလို႔ ကၽြတ္ကၽြတ္ တဲ့။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">တရက္ ။ အမၾကီးမမီ က ေအာ္လန္ကိုင္ၿပီး ဆီးဗံုးမွာ ေအာ္သြားသည္။ ဘေလာ္ဂါေတြ အလြတ္သေဘာ ေတြ႔ၾကမည္တဲ့။ မန္းေရႊၿပည္ကလည္း ဘေလာ္ဂါေတြ လာမည္ဆိုေတာ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားသြားသည္။ အခ်ိန္ ။ တရုတ္အခ်ိန္မဟုတ္ ။ အခ်ိန္နာရီက တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လည္ ၂ နာရီ။ ကိုယ္ကအဲ့ဒီအခ်ိန္သင္တန္းထဲမွာ။ ေတာ္ေသးသည္ ညေန ၅ နာရီထိ ဆိုေတာ့ သင္တန္းၿပီးတာနဲ႕ service + ကိုေၿပး။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ၄နာရီေက်ာ္။ ကားထိုးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို နည္းနည္း မ်က္စိကစားလုိက္သည္။ လူတစု ခံုပုေလးေတြမွာထိုင္ရင္း ေလေတြထန္ေနသည္။ သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြကေတာ့ မၾကာခင္ ေအာင္ၿမင္ေတာ့မယ္ စစ္သူၾကီး တေယာက္ရဲ့ အၿပံဳးရိပ္ေတြကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဘာေတြၾကံစည္ထားသည္ေတာ့မသိ ။ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ကို သိသလိုရွိေနသည္ ။ ရုတ္တရက္ အလြန္ခ်ိဳသာေသာ အသံတသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။ မွွတ္မိလိုက္သည္ မမမီ အသံ ။ ဒီတခါ မမွတ္မိလို႔မၿဖစ္ ။ ဘေလာ္ဂါေဒးမတိုင္ခင္တုန္းက service + မွာ မမမီနဲ႕ ကိုဂ်က္ ၊ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ အေရွ႕မွာထိုင္းရင္းမသိၾက။ ေနာက္ေတာ့မွ မမမီ က ကိုဂ်က္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚမွ မွတ္မိၾကေတာ့သည္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ မွတ္မိေနသည္။ မမီက သူ႔၀တၲရားမပ်က္ ဘေလာ္ဂါ အားလံုးႏွင့္လိုက္မိတ္ဆက္ေပးသည္။ တခ်ိဳ႕ကို သိသည္။ မႏၱေလးကေတာ့မသိ။ ကိုဂ်က္လည္း နီးရာ ခံုပုေလးေပၚထုိင္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေတာ့မွ လၻက္ရည္ဆိုင္မွန္းသိလိုက္ရသည္။ အားလံုး ကေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။ အသံၾကီးၾကီးနဲ႕ အားရေအာင္ စကားေတြေၿပာေနေသာ မိန္းကေလးကို သတိထားမိလိုက္သည္။ သူကေငြစရင္းမင္းၾကီး ပင့္ဂိုးလ္ ။ ကိုမ်က္လံုးကို ခ်က္ၿခင္မမွတ္မိ။ သူ႔ေဘးက ကိုညီလင္းဆက္ကိုေတာ့ မင္းသားၾကီးမို႔မွတ္မိလိုက္သည္။ ၀ိုင္းထဲတြင္ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာေလးေကာင္မေလးတေယာက္ကိုလည္းသတိထားမိသည္။ သူကေတာ့ ၿမိဳ႕စားၾကီးလက္ေမာင္းကို အားကိုးၾကီစြားဖက္တြယ္ထားသည္။ သူခ်စ္သူၿမိဳ႔စားၾကီး မ်က္လံုးထဲက စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာကို လုိက္ဖတ္ေနသည္။ ၿမိဳ႔စားၾကီး စိတ္ကေတာ့ တခါတခါ အေ၀းကို ေၿပးထြက္သလုိ ၊ တခုခုကို စဥ္းစားေနသလို။ ေ၀ခြဲမရေအာင္ကို ၿဖစ္ေနသည္။ ကိုဂ်က္ ဒီ၀ိုင္းထဲသို႔ အခ်ိန္းေကာင္းေရာက္သြားသည္။ အသင္းမတည္ေငြအတြက္ အားလံုးက ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။ မန္းက ဘေလာ္ဂါေတြလည္း အေတာ္ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ေခါင္းထဲ အေတြးတခု မေခၚပဲႏွင့္ အေၿပး၀င္လာသည္ ။ လူ၅ ေယာက္ႏွင့္အထက္ပို မစုရတဲ့။ အားလံုးေပါင္းရင္ ၀ိုင္းထဲမွာ လူက ၁၀ ေယာက္။ ဒီၾကားထဲအမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ရိုက္လုိက္ေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကို လည္း အလုပ္ရွိေသးသည္မို႔ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေစာေစာၿပန္လာခဲ့သည္။ အားလံုးက ဒုတိယပို္င္းရွိေသးသည္ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္နဲ႔က မၿဖစ္။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ကိုဂ်က္အေတြးေတြ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ၿဖစ္ေနသည္။ ဖတ္ေနတဲ့သူေတြကို အားနာလို႔ အေတြးေတြကို ဒီမွာပဲရက္နားလိုက္သည္။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-6309610248709447785?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-44731429097406662222007-12-05T02:28:00.000+06:302007-12-05T02:46:37.164+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ စေကာလားရွစ္တို႕ ၊ ပညာသင္ေထာက္ပံ႔ေၾကး တ၀က္တို႔ ၊ ဘာတို႔ ညာတို႔ ၾကားဖူးေနၾကတဲ့သူေတြက ဪ ဒို႔ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္းရွိရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးမိၾကမွာပဲ။ ေတြးမေနနဲ႔ တကယ္ရွိခဲ့တယ္။ ဟုတ္တာမွ ဟုတ္ဟုတ္ နဲ႔ေတာင္ေနေသး။ ဒါေပမဲ့ ဒီေခာတ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဟိုးလြန္ေလပီးေသာ အခ်ိန္ကာလက။</span><br /><br /><span id="fullpost">ၿမန္မာႏိုင္ငံက လြတ္လပ္ေရးရပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ၊ လူမႈေရး ၊ စီးပြားေရးေတြ အရမ္းေထာင္တက္လာတာ အာရွမွ ၿခေသၤ့တေကာင္လို မင္းမူခဲ့တာ ၊ ဗိုလ္ေန၀င္း အစိုးရမတက္ခင္ အခ်ိန္ထိေလ။ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ သူေတြကလည္း ပညာတတ္ ဘိလပ္ၿပန္၊ ဘုရားနဲ႔တရားနဲ႕ေနတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ တိုင္းသူၿပည္သားေတြ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္လုပ္မစားရင္ ဆင္းရဲၾကတယ္။ ပညာနဲ႔ တိုင္းၿပည္ကို အလုပ္အေကၽြးၿပဳတဲ႔သူေတြက ေကာင္းစားၾကတယ္။ တိုင္ၿပည္တိုးတက္မဲ့ အၿပဳအမူေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးသားေၿပာဆို ၊ ၿငင္းခုန္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီတိုင္းၿပည္မွ မတိုးတက္ရင္ ဘယ္တိုင္းၿပည္က တုိးတက္မွာလည္း။ ကုမၸဏီေတြက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြမွာ ဘယ္သူေတြေတာ္လည္းလိုက္ရွာ၊ အလုပ္ခန္႔။ ပညာေတာ္ရက္နဲ႔ တကၠသိုလ္မတက္ႏိုင္တဲ့သူေတြကို ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကးရေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကံေဆာင္။ ေဟာ အစိုးရကလည္း ပညာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကို ႏိုင္ငံအသီးသီးကို လႊတ္ပီးပညာသင္ခိုင္း၊ ၿပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ခ်ီးၿမင့္ေၿမွာက္စား ၊ ေနရာေပးၾကတယ္။ ေနာက္ပီး ေက်ာင္းသားေတြ ယာဥ္စီးခကလည္း အမ်ားၿပည္သူေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ တ၀က္ပဲ။ ၿမန္မာတႏုိင္ငံလံုး ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား ၿပည္သူေတြက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုတာနဲ႕ နတ္ၿပည္က နတ္သား နတ္သမီးေတြထက္ ပိုစိတ္၀င္စားၾကတယ္၊ ေလးစားတယ္ ၊ အားက် အတုယူၾကတယ္။ ေဟာ တိုင္းၿပည္တိုးတက္ေရးအတြက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေတြ နယ္ကို ဆင္းပီး လုပ္အားေပးဆရာ၊ဆရာမလုပ္ေတာ့လည္း လိုေလေသ့မရွိ။ လယ္ထဲဆင္းပီး ထြန္းေရးၿပ ၊ ေကာက္စိုက္ေတာ့လည္း ဪ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဒီလို အပင္ပန္းဆင္းရဲခံႏုိင္ပါလားဆို ပီး ေလးစားၾက၊ၾကည္ညိဳၾကတာပဲ။ ဒီေက်ာင္းသားေတြ တိုင္းၿပည္ရဲ့ တေဒါင့္တေနရာက ပါ၀င္ႏိုင္ရင္ သူတို႔ၿပည္သူေတြဘ၀ ေအးခ်မ္းပီ လို႔ေတြးၾကတာပဲ။ ဒါက တိုင္းၿပည္ကို မင္းေကာင္းမင္းၿမတ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတုန္း ဘုရားတို႔၊နတ္တို႔ က ေစာင္မၾကည့္ရႈေနတုန္း လူေတာ္၊လူေကာင္း တိုင္းသိ၊ ၿပည္သိ ပညာရွင္ေတြ ေပၚထြန္းေနတဲ့ကာလ။ ရွင္းရွင္ေၿပာရင္ မီးခဲၿပာဖံုး ၊ ရြက္ပံုးသီး ပညာရွင္ မရွိေသးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဒါဆို ေတြးမိေလာက္ေရာေပါ့။ ဟိုးတုန္းက ဒို႔ၿမန္မားၿပည္ ဘယ္ေလာက္ တိုးတက္တယ္ဆိုတာကိုေလ။ မယံုရင္ေတာ့ ပံုၿပင္တခုလိုပဲ။ အဲ့ဒီတုန္းကမ်ား ႏိုင္ငံတကာမွာ ၿမန္မာၿပည္သားတိုင္း ေခါင္းေကာ့ ရင္ေမာ့ပီး သြားႏိုင္ၾကတယ္၊ ေၿပာခ်င္ဆိုခ်င္သူေတြမ်ားတယ္။<br /><br /></span><span id="fullpost">ဒီေခာတ္ ကို ၿပန္ၾကည့္ေတာ့ ဟိုးတုန္းက ၿမန္မာၿပည္တိုးတက္တာရဲ့ ေၿပာင္းၿပန္ေတြကိုပဲေတြ႕ရတယ္။ ဒီ နည္းပညာေခာတ္ၾကီးမွာ ၿမန္မာၿပည္ ဘယ္ေလာက္တိုးတက္တယ္ေၿပာေၿပာ ဒါက ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ေၿပာင္းလဲမႈပဲ။ ရုပ္ပိုင္ပဲေၿပာင္းလဲသြားတာ။ ၈၈ တုန္းက တကၠသိုလ္ ဘယ္ေလာက္ပဲရွိတယ္ ၊ ခုဘယ္ေလာက္တိုးတက္လာပီ။ ဟိုးတုန္းက ဒါၾကီးမရွိဘူး၊ အခုရွိပီ ။ ဒါကအလကား။ ေက်ာင္းေတြ ေတာ့ေပါလာပါရဲ့ သင္တဲ့သူက တကယ္ေရာတတ္ရဲ့လား၊ သူ႔ရဲ့ပညာကို အားကိုးေလးစားလို႔ရမလား။ သမားဂုဏ္ေရာရွိရဲ့လား။ ဟုတ္ပီ သင္ေပးတဲ့သူ က အရမ္းေတာ္ေနတတ္ေနတယ္ထား၊ သူကေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္ဆိုရင္အလကားပဲ။ တကယ္ပဲသူက သူ႔ရဲ့ပညာမွာ ေတာ္တယ္၊တတ္တယ္၊ လူအမ်ားေလးစားတယ္ ထားအုန္း သူပညာရင္ႏို႔ ေသာက္မဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက အာ၀ါဒါးေတြ ဆိုရင္ ၊ သင္သူလည္း စိတ္ပ်က္ ၊ အသင္ခံရတဲ့ သူေတြကလည္း ခ်ီးေပါ၊ေသးေပါ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားၿဖစ္လာသူေတြဆိုရင္ ေတာ့ ဘာမွရသြားမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါက်က္ ဒါေၿဖ အေသမွတ္ပီးရင္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဘြဲ႔ ရသြားမွပဲ။ သူတို႔ကို ဘယ္သူမွလည္းေလးစားမွာမဟုတ္သလို ဘယ္ကုမၸဏီမွ လည္း စိတ္ခ် လက္ခ် တာ၀န္မေပးရဲပါဘူး။ ဒီေခာတ္တကၠသိုလ္တက္တယ္ဆိုတာ အခိ်န္နဲ႔ ေငြကိုရင္ပီး ဘြဲ႔တခု၀ယ္တာထက္မပိုဘူး။ ေနာက္ပီး ရထားတဲ့ဘြဲ႔နဲ႔လည္း သူ႔ဘ၀ အာမခံခ်က္မေပးဘူး။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းပီးတာနဲ႔ ဟို သင္တန္းတက္ ဒီသင္တန္းတက္ ။သင္တန္းေတြ ဘယ္ေလာက္တက္သလဲဆိုရင္ ပညာသင္ႏွစ္က လူ႔သက္တန္း ေလးပံု တပံု ေလာက္ကို ရင္းလိုက္ရတယ္။ မိဘက အေတာ္အသင့္ရွိမွ ထားေပးႏုိင္မွာ။ ဒါေတာင္ သေကာင့္သား အခ်ိန္တန္လို အိမ္ေထာင္ၿပဳလိုက္ရင္ မိဘေတြရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္လည္းပ်က္၊ ေငြကုန္ ၊အခ်ိန္ကုန္ပီး မိဘဆီက လက္ၿဖန္႔ေတာင္းရတဲ့ ဘ၀ကလည္းလြတ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အၿမင္က်ယ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေလာက္ပဲ အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိရွိ သံုးေနၾကတာ။ သူတို႔ကို အာမခံခ်က္ေပးႏိုင္တဲ့ ပညာေတြကို ဘယ္လိုရွာမယ္ဆိုတာ ၾကံစည္ပီးသားပါ။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အေၾကာင္းေၿပာရင္ကုန္မွမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ပီး ဒီေခာတ္ ၊ ၿမန္မာႏိုင္ငံ အေၿခ အေနအရ မင္း ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္လုပ္စား၊သမာသမတ္ နဲ႔ ဥပေဒေလးစားလိုက္နာ ေနရင္ ေသခ်ာတာက ၊ မင္းဟာ လူဆိုး ၊သူခိုးပဲ။ ေအး သူမ်ားကို ရုတ္မာမယ္၊ ပက္စက္မယ္၊ ရမ္းကားမယ္ဆိုရင္ မင္းက ခ်မ္းသာမယ္၊။ မဟုတ္တာ အကုန္လုပ္ေလ ခ်မ္းသာေလပဲ။ ႏွာေစးၿပမယ္၊ အေအးမိၿပမယ္ဆိုရင္ မင္းစားလို႔ ေသာက္လို႔ ရရံုေလာက္ပဲ။ မဟုတ္တာေတြလာမေၿပာနဲ႕ ကိုဂ်က္ေရဆိုရင္ ၊ ကိုယ္ေတြ႔ကိုေၿပာၿပမယ္။ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အခန္းနဲ႔ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္လုပ္စားေနတယ္၊ လူသိရွင္ၾကာလည္း ပညာနဲ႔လုပ္စားေနတဲ႔ သူေတြဆီမွာ မသူေတာ္ ၊လူယုတ္မာေတြမရွိႏိုင္ဘူး။ ဒါက ေခးြက အစသိတယ္။ မေကာင္းတာလုပ္တဲ့သူေတြက ေပၚတင္မေနဘူး ၊ခုိးေခ်ာင္ခိုး၀ွက္ေနတယ္။ ေအး အဲ့ဒီလိုပံုးေအာင္းေနတဲ့ေနရာ ကို ဘယ္သူမွ ၀င္ပီး ဧည့္စရင္းမစစ္ဘူး။ သူတို႔ေသမွာေၾကာက္လို႔၊ ေနာက္ပီး ပိုက္ပိုက္လည္းမရဘူး။ ေကာင္းေကာင္းေနတဲ့သူေတြဆို သူတို႔ရဲ့အမဲပဲ ။အာဏာၿပၿပပီး ႏွိပ္စက္ေနၾကတယ္။ ပိုက္ပိုက္မေပးလို႔က ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ေနလည္း သူခိုး၊ဒါၿပဆိုပီး ေထာင္ထဲ ပို႔မွာပဲ။ အေဖက ႏွိပ္စက္ေတာ့ သူ႔ကို ႏွစ္သိမ့္မဲ့ သူကို ကုိယ္က အားကိုးရမွာပဲ။ မဟုတ္ဘူးလား ။ အေမေက်ာ္ပီး ေဒြးေတာ္လြမ္းတာမဟုတ္ဘူး။ အေဖေတာ္ရင္ အေဖ့ကို အားကိုမယ္၊ သူ႔ကိုမွီပီး ကိုယ့္ဘ၀ အာမခံခ်က္ရွာမယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ႔ကို မ်က္ႏွာပြင့္ေစမယ္ေလ။ အေဖေတြ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး မင္းရဲံ့ ဘ၀အာမခံခ်က္ကိုရွာခ်င္ရင္ေတာ့ အိမ္ေပၚကဆင္းသြားမွပဲရမယ္။ ဒါေတာင္ ဒီအတိုင္းဆင္းသြားလို႔မရဘူး ၊ ပညာသင္ေလ်ာ္ေၾကးေတာ့ ကန္ေတာ့ခဲ့ရအုန္မယ္။ ရွင္းရွင္းေၿပာရရင္ ကိုယ္တိုင္ပညာတတ္ပီး ပညာရွိတဲ့ သူေတြရဲ့စကားကို ေလးစားလိုက္နာတဲ့ ဘယ္အစိုးရပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူတို႔အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့တိုင္းၿပည္က ေနတဆူလို ထြန္းလင္းေနမွာ အမွန္ပဲ။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4473142909740666222?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-41594941727409356272007-11-13T09:08:00.000+06:302007-11-15T19:32:28.841+06:30<div style="text-align: justify;">လြမ္းလိုက္တာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ တုန္းက ေနခဲ့တဲ့ မလယ္ရြာ ေလးကို လြမ္းလိုက္တာ။ ကေလးဘ၀တုန္းက ေသာင္းက်န္းခဲ့သလို၊ ေက်ာင္သားဘ၀မွာလည္း စာေတြလုပ္၊ၿပီးေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့လည္း အလုပ္ေတြနဲ႔။ ဘ၀အေမာေတြေၿပေစဖို႔ ကေလးဘ၀ ကို ခဏေလးၿပန္လိုခ်င္ေနမိတယ္။ ဘယ္လိုမွ ၿပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကေလးဘ၀ကို လက္ေတြ႔မွာ မရႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့လည္း အတိတ္ကို လူတိုင္း ၿပန္စဥ္းစားခြင့္ ေလးေတာ့ရွိတာပဲေလ။<br /><span id="fullpost">ဒို႔ရြာကေလးက ဧရာ၀တီၿမစ္အေနာက္ဘက္ကမ္းဆုိေတာ့ မိုးတြင္း ေရၾကီးတာ ဆန္းသလား ေနာ္။ မဆန္းပါဘူး ။ ဒို႔ရြာေလးက ေရၾကီးရင္ ရြာတၿခမ္းပဲ ၿမႈပ္တာပါ။ ၿမစ္ကမ္းနေဘးကေန ကိုက္ ၄ ၊၅ ရာေလာက္ထိ ေရတက္တယ္ေလ။ ေရတက္ခ်ိန္ဆို လူတိုင္းလန္႔တတ္ၾကတယ္။ ေစာေစာစီး ေရမတက္ခင္ေၿပာင္းခ်င္ေၿပာင္း မေၿပာင္းရင္ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ ေရစိမ္ခံရမယ္ဆုိတာ သိေနၾကတယ္ေလ။ ေရတက္ၿပီဆိုရင္ ေရခ်ိဳးဆိပ္ေတြလည္း ေၿပာင္းရတယ္ ၊ လူေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္က မခ်ိဳးႏုိင္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္ကို ေၿပာင္ခ်ိဳး။ ေဟာ ဘုန္းဘုန္းေတြက တကာမ ေတြ ေဘာစီးတာေတြ႔မွာဆိုးလို႔ အထက္ကိုတက္ခ်ိဳးနဲ႕ ေရခ်ိဳးဆိပ္ေတြလည္း ေၿပာင္းကုန္ပီ။ ဪ ေဘာစီးတာ ကို ေၿပာရအုန္းမယ္ ။ ဒို႔ရြာမွာက ဘုန္းၾကီးေတြခ်ိဳးတဲ့ေရခ်ိဳးဆိပ္ရယ္ ေယာက္်ားေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္ရယ္၊မိန္းမေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္ရယ္ဆိုၿပီးရွိတယ္။ ေယာက္်ားေတြက ေရခ်ိဳးရင္ ေရငုပ္၊ပုဇြန္ႏႈိက္ ၊ၿမစ္လယ္ထိကူးတတ္ၾကတယ္။ မိန္းမေတြကေတာ့ ထမိန္ ရင္ရွားနဲ႔ ေရခ်ိဳးဆင္းတာမ်ားတယ္။ တခ်ိဳ႕က ထမိန္တထည္ ၊ အၿပန္ေရသယ္ဖို႔ ေရအိုးပါလာတတ္တယ္။ ေရလဲထမိန္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကခ်ိဳးရင္ ထမိန္ကို မၿပီးေရထဲဆင္း ။ ေနာက္ ထမိန္ကိုမလာလိုက္တာ ရင္ေခါင္းေရာက္ေတာ့ ထမိန္ကို ကမ္းေပၚပစ္တင္လိုက္တတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေရလဲ ထမိန္ပါေတာ့ ေရလယ္ေခါင္ေလာက္မွာ ထမိန္ေအာက္ကေန ေလေတြသြင္းပီး ေဘာစီးၾကတယ္။ ကမ္းေပၚကၾကည့္ရင္ေတာ့ ေဘာစီးတာ အေတာ္လွတယ္။ ေရေအာက္ကေနၾကည့္ရင္ေတာ့ အင္းးးးးး။ ဒါေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးဆိပ္ကို ၃ ပိုင္းထားတာ။ ဘုန္းဘုန္းေတြက ၿမစ္အေပၚ၊ ေယာက္်ားေတြက ၿမစ္လယ္၊ မိန္းမေတြကေတာ့ ၿမစ္ေအာက္ပိုင္းေပါ့။ ဒို႔ရြာက ၿမစ္နားမွာဆိုေတာ့ ပုဇြန္ေတြ၊ ငါးေတြ ေပါမွေပါပဲ။ပုွဇြန္ေတြဆို မီးဖိုထဲပစ္ထည့္ပီး ကင္စားတယ္။ ၿမစ္ထဲမွာ တခါတေလ လင္းပိုင္ေတြလည္းေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေရၾကီးတဲ့ အခ်ိန္ဆို ေလာင္းေလွစီးရတာ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ သမၺန္တို႔.၊ ငွက္တို႔မစီးရဘူး။ေလာင္းေလွက သစ္ပင္စည္တခုလံုးကို ထြင္းထားေတာ့ ေသးတယ္၊ ခရီးအေရာက္ၿမန္တယ္ေလ။ ေလာင္းေလွစီးရင္း ေရထဲကို လက္ခ်ၿပီးေဆာ့ရတာ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ တခါတေလ ေဗဒါတို႔ ၊ဒိုက္တို႔ နဲ႔တိုးရင္ ေဗဒါပန္းလည္းခူးလို႔ရေသးတယ္။တခါတေလေတာ့လည္း ခုတေလာ တီဗီထဲက ၿမစ္ထဲ အိမ္သာမေဆာက္ရ ပညာေပး ဇတ္လမ္းလို အတံုးလုိက္ေမ်ာပါ လာတတ္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း လူေသေကာင္ေတြေပါ့။ ခုလိုေဆာင္းတြင္းေရာက္လာရင္ေတာ့ ၿမစ္ေရေတြက်ၿပီး ေရလယ္ေခါင္မွာ ေသာင္ထြန္းတတ္တယ္။ သေဘာၤေတြလည္းေသာင္တင္တတ္တယ္ေလ။ ဒီလိုေသာင္ထြန္းရင္ ရြာကလူေတြ ေသာင္ၿပင္မွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ဖို႔ ေနရာလုၾကၿပီ။ေသာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္က်ယ္လည္းဆိုရင္ မ်က္စိတဆံုးပဲ၊အက်ယ္ၾကီး။ ဦးရာလူ စိုက္ၾကတာ။ ဒီလိုေသာင္ထြန္းရင္ ကိုဂ်က္တို႔ အဲ့ဒီေပၚကို ေပ်ာ္ပြဲစားမ်ိဳးသြားၾကတာ။ စားစာရာ ထမင္း၊ဟင္းေတြကို ခ်ိဳင့္ေတြနဲ႔ထည့္ ေမာ္ေတာ္ စီးၿပီးသြား၊ ေသာင္ေပၚမွာ ေဆာ့။ တခ်ိဳ႕က ဖရဲသီးစိုက္ေတာ့ ခူးၿပီး စားလို႕ရတယ္။ ဖရဲသီးေတြဆို ေသးေသးေလးကေန အၾကီးၾကီးေတြထိ ခ်ိဳတယ္။ ဖရဲသီးရာသီဆိုရင္ေလ အိမ္က မီးဖိုေဆာင္မွာ ေၿခခ်စရာ ေနရာမရွိေအာင္ တရြာလံုးက ဖရဲသီးေတြ လက္ေဆာင္လာေပးတတ္ၾကတယ္။ မနက္တစ္လံုး ညတစ္လံုး ကုန္ေအာင္စားရတာ။ တလံုးေလ်ာ့မယ္မၾကံနဲ႕ ေနာက္ ၄၊၅ လံုးေရာက္လာၿပီ။ ေပးလို႔လည္းမကုန္ စားလို႔လည္းမကုန္ေအာင္ႏုိင္ပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ကဆိုေတာ့ ကေလးေပါ့၊ကေလးဘ၀ ကေသာင္းက်န္းခဲ့တာေလးေတြ ၿပန္ေတြးမိရင္ ကိုယ္ဘာသာၿပံဳးေနမိတတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေၿပာတယ္ မင္းဒီလိုသာၿပံဳးေနရင္ လက္မွတ္ (တံတားေလးလက္မွတ္) ရေတာ့မွာပဲတဲ့။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4159494172740935627?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-24230428682611710342007-11-07T20:19:00.000+06:302007-11-07T20:42:37.847+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႔ ၆.၁၁.၂၀၀၇ မွာ ၿဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ ဆႏၵတခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကတည္းက အမွတ္တရအၿဖစ္လုပ္ခ်င္ေနခဲ့တာ။ မေအာင္ၿမင္လိုက္ဘူးေလ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ေလးဖက္နာေဆးေသာက္ေနရတာကိုး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာင္ၿမင္သြားပီ။</span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ေမြးရက္ ၁၀ ရက္ေန႔မတုိင္မီ ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ေသြးလွဴလိုက္ႏုိင္ပါၿပီ။ မႏွစ္ကတည္းကလွဴခ်င္ေနတဲ့ေသြး ခုွမွပဲ လွဴႏိုင္ေတာ့တယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ မရ ၊ ရေအာင္ေသြးလွဴမယ္ဆိုၿပီး အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ကို ပိုဂရုစိုက္တယ္။ လွဴမဲ့ေန႔မတိုင္မီ ၁ လေလာက္ကတည္းက ေဆးကို ၾကိဳၿဖတ္ထားလိုက္တယ္။ ၅ ရက္ေန႔ မွာေတာ့ အိပ္ေရး၀ေအာင္အိပ္၊ ၆ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ၿဖစ္တယ္။ ေန႔လည္ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးကို သြားတယ္။ အမ်ိဳးသားေသြးလွဴဘဏ္ေရာက္ေတာ့ လွဴလို႔ရမရ စစ္တယ္။ ေသြးၿဖဴဥ ၊ ေသြးနီဥေတြစစ္၊ပီးေတာ့ ေမးခြန္းေတြ တသီၾကီးေၿဖ။ အလွဴခံရွိလို႔လာလွဴတာလားလို႔လည္း သူတို႔က ေမးေသးတယ္။ ေစတနာ အေလွ်ာက္ လွဴတာပါဆိုေတာ့ ၿပံဳးေနၾကပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြေၿဖၿပီးေတာ့ အခန္းနံပၸါတ္ ၂ မွာ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ရတယ္။ ေနာက္ ကိုဂ်က္က B ေသြးဆိုေတာ့ ဆရာ၀န္မေလးေပ်ာ္သြားတယ္။ B ေသြးအမ်ားၾကီးလိုတယ္လို႔လည္းေၿပာၿပတယ္။ B ေသြးလိုေနတဲ့ လူရဲ့ စာရြက္ကို ကိုဂ်က္ကိုေပးၿပီး အခန္းနံပၸါတ္ ၃ မွာ ေသြးလွဴရွင္မွတ္ပံုတင္ရတယ္။အဲံဒီကမွ ေသြးလွဴဖို႔လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ၿခင္းးေလးကို ေပးၿပီး ေသြးလွဴခန္းမွာ သြားလွဴရတယ္။ ကိုဂ်က္လွဴေပးရတဲ့လူက ကိုဂ်က္ထက္ ၄ ႏွစ္ငယ္တယ္။ ၂၂ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ ဘာေရာဂါလည္းေတာ့ ေသခ်ာမသိလုိက္ပါဘူး။ သူနာၿပဳဆရာ၀န္မၾကီးက ကိုဂ်က္ညာလက္ေမာင္းကို အရက္ၿပန္၊သင္နာေတြနဲ႔ေသခ်ာေဆး၊ပီးေတာ့ အပ္ၾကီးၾကီးကို အေၾကာ ထဲထိုးထဲ့လိုက္တယ္။ ကိုဂ်က္တို႔က ဒါမ်ိဳးနပ္ၿပီးသား။ ကိုယ့္ေသြးကို ကိုယ္ၿပန္မၾကည့္ဘူး။ အခန္႔မသင့္ရင္ မူးတတ္လို႔။ သတၱိရွိတာ မရွိတာနဲ႔မဆိုင္ဘူး၊ လူတိုင္း ေသြးၿမင္ရင္ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ မူးတတ္တယ္ေလ။ ေသြးအထြက္ေကာင္းေအာင္လို႔ လက္ကို ၿဖန္႔လိုက္ဆုပ္လိုက္နဲ႔ ေန ေနလုိက္တာ သိပ္မၾကာပါဘူး သူတို႔လိုအပ္တဲ့ ေသြးကိုရေတာ့ အပ္ကို ၿဖဳတ္လိုက္တယ္။ ခုတင္ေပၚမွာခဏလွည္းေနၿပီးေတာ့ မုန္႔စားဖို႔ထြက္လာတယ္။ ၾကက္ဥၿပဳတ္ရယ္၊ ေကာ္ဖီရယ္၊မုန္႔တခုရယ္ေကၽြးတယ္။ ကိုဂ်က္ ေသြးလွဴတယ္ သာေၿပာတယ္ မူးတာ၊နာတာ၊အားမရွိတာ လံုး၀မၿဖစ္လိုက္ဘူး။ ေသြးေတာင္ ထုတ္ရဲ့လားလို႔ ထင္မိေသးတယ္။ ေပ်ာ္တယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ အိမ္မက္တခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ရလို႔ေလ။ ေနာက္တခါလည္း လွဴအုန္းမယ္ သူတို႔သတ္မွတ္ေပးတဲ့ရက္က ေနာက္ေလးလၾကာရင္လွဴလို႔ရတယ္တဲ့။ တကယ္လို႔ ဒီၾကားထဲ blogger ေမာင္ႏွမေတြ စုၿပီးေသြးလွဴၿဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းမရွိ ေပ်ာ္ရႊင္ရလိမ့္မယ္လို႔လည္းထင္ပါတယ္ဗ်ား။ </span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-2423042868261171034?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-8110451891555967682007-11-07T10:47:00.000+06:302007-11-07T11:01:16.007+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏို၀င္ဘာ ၂ ရက္ေန႔က ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ေတြရဲ့ သခၤ်ဳိင္း ၀တ္ၿပဳဆုေတာင္းပြဲေလ၊ေသလြန္ ၿပီး ငရဲငယ္မွာ က်ခံေနရတဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြကုိ ဆုေတာင္းေပးၾကတာပါ။ ဒီႏွစ္လည္း ကိုဂ်က္ တေခါက္ေရာက္ခဲ့ၿပန္ပီ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ထာ၀ရဘုရားသခင္ဆီမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတဲ့ အဘိုးေတြ ၊ အဘြားေတြ ၊ အကိုေတြ အတြက္ရယ္ ေနာက္ပီး တၿခား၀ိညာဥ္ေတြ အတြက္လည္း အထူးဆုေတာင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ ကိုဂ်က္တို႔ အမ်ိဳး ေတြစုၿပီး မနက္အေစာၾကီးထၿပီးသြားၾကတယ္။ သခၤ်ဳိင္းေရာက္ေတာ့ တခါးကို ပိတ္ထားလို႔ ကားကိုအၿပင္မွာရပ္၊ ကားထဲက ႏွင္းဆီ၊စပယ္၊ဖေယာင္းတိုင္ ထုပ္ေတြကို သယ္ၿပီး အဘြားအုတ္ဂူကိုသြားၾကတယ္။ သခၤ်ဳိင္း တံခါးပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ပန္းေရာင္းမယ့္သူေတြက ေစ်းဆိုင္ေတြၿပင္ ၊ သူေတာင္းစားတခ်ိဳ႕က ေတာင္းရမ္းဖ္ို႔ ေနရာေကာင္းေတြ ေရြးေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ကိုေက်ာ္ၿပီးမွ သခၤ်ဳိင္းထဲေရာက္ေတာ့တယ္။ အထဲလည္း ေရာက္ေရာ “ကိုယ္လည္း တေန႔ဒီေနရာေရာက္မွာပါလား” ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးက မေခၚပဲနဲ႔ အတင္း ၀င္လာတယ္။ အုတ္ဂူေပါင္းမ်ားစြာက မ်က္စိတဆံုးပဲ ၊ အုတ္တံတိုင္းနဲ႕ကတ္ေနတဲ့ အုတ္ဂူေလးေတြကေတာ့ ေရနစ္ေနေလရဲ့ ၊ ၿပဳၿပင္ေပးမဲ့သူမရွိ ၊ ဂရုစိုက္မဲ့သူမရွိတဲ့ ဒီအုတ္ဂူုေလးေတြရဲ့ပိုင္ရွင္ ၀ိညာဥ္ေတြကေတာ့ ဘယ္လိုေနရွာမလည္းမသိ။ သခၤ်ဳိင္းလမ္းေၾကာင္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္လာရင္း အဘြားဆံုးၿပီး ၁ လအၾကာ က အၿဖစ္အပ်က္ေလးကို သတိရမိေသးတယ္။ ဒီတုန္းက အဘြားကို ၾကံေတာ သခၤ်ဳိင္းမွာ သင္းဂ်ိဳထားတာ၊ ၾကံေတာက အစိုးရသိမ္းတဲ့ထဲပါၿပီး ေရေ၀းကို ပို႔ရတယ္။ ဒီတုန္းက ေရေ၀းက စတည္ကာစဆိုေတာ့ ဘယ္စနစ္က်မွာလည္း၊ ပိုင္ရွင္မဲ့အေလာင္းေတြကိုကားနဲ႕တင္လာၿပီး ခ်စရာက်င္းမရွိေသးေတာ့ ေနပူက်ဲတဲ ကာထဲမွာ အေလာင္းေတြထပ္ထားေတာ့ အပုတ္နံ႔ေတြ လွိဳင္ထေနတာပဲ။ အဲ့ေန႔ကဆို ကိုဂ်က္ ထမင္းစားလို႔မရဘူး ၊လူေသေကာင္က ထြက္လာတဲ့ အရိရြဲေတြ ၊ ေလာက္ေတြနဲ႕ အရိုးၿဖဴၿဖဴေပၚေနတဲ့ အေလာင္းေတြကို ခုထိ မ်က္စိထဲက မထြက္ဘူး။ အဘြားအုတ္ဂုူနားေရာက္မွပဲ လြင့္၀ဲေနတဲ့စိတ္ေတြ ရပ္နားသြားေတာ့တယ္။ အေမတို႔က အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေလးေပၚမွာ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေတြကို ခင္းက်င္းေနတယ္။ ေနာက္အေပၚကေန အဘြားၾကိဳက္တဲ့ စပယ္ပန္းေလးကို ၿဖန္႔ခင္းလိုက္တယ္၊ေနာက္ဆံုးေတာ့ အုတ္ဂူုပတ္ ပတ္လည္ကို ဖေယာင္းတိုင္း ၀တုတ္တုတ္ေလးေတြကို လိုက္စိုိက္ၿပီး မီးထြန္္းလိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ ေလအေ၀ွ႔မွာ ပန္းရနံ႔ေလးေတြက လူကိုလန္းဆန္းသြားေစတယ္။ အားလံုးၿပင္ဆင္ၿပီးပီဆိုမွ ဦးေလးအငယ္ဆံုး ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔လင္မယားေနာက္မွာ မိန္းမၾကီးတေယာက္ပါလာေတာ့ သူတို႔ အိမ္ေဖာ္လို႔ထင္ေနတာ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုဂ်က္တို႔နားထိလိုက္မလာပဲ အုတ္ဂူတခုေပၚမွာ ထိုင္ေနေတာ့မွပဲ သူေတာင္းစားမွန္း သိလိုက္ရတယ္။ကိုဂ်က္တို႔လည္း ပုတီးစိတ္၊ေသသူေတြရဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြကို ဆုေတာင္းနဲ႔ အေတာ္ေလးကို ၾကာသြားပါတယ္။ သခၤ်ဳိင္းေစာင့္ေတြက တခ်ိဳ႕အုတ္ဂူေတြနားက ၿမက္ေတြရွင္း ၊ ေရက်ဲက်ဲနဲ႔ အေရာင္ေရာထားတဲဲ့အရည္ေတြကို အုတ္ဂူမွာသုတ္ရင္း ကိုဂ်က္တို႔ကို ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနတယ္။ သူတို႔ၾကည့္တာေတာ့ သိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အမွတ္တမဲ့ေပါ့။ ကိုဂ်က္တို႔ဆုေတာင္းပြဲၿပီးေတာ့ အဘြားကို ကန္ေတာ့ ၊ ေမတၱာေရၿဖန္းၿပီး ၿပန္ဖို႔ၿပင္ၾကတယ္။ ဦးေလးအငယ္ဆံုးကေတာ့ အုတ္ဂူကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ခုိင္းေပမဲ့ မလုပ္တဲ့ သခၤ်ဳိင္းေစာင့္ေတြကို က်ိန္ဆဲရင္း သူ႔မိန္းမ အမ်ိဳးေတြရဲ့ အုတ္ဂူေတြဖက္ကို ထြက္သြားလိုက္တယ္။ ခုဏက သူတို႔ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ အဘြားၾကီးက အမဲကိုေတြ႔တဲ့ ၿခေသၤ့တေကာင္လုိ ၿမန္ဆန္လွတဲ့ ေၿခလွမ္းက်ဲၾကီးေတြနဲ႕ ကိုဂ်က္တို႔ကို ပိုက္ဆံေတာင္းပါေလေရာ၊ ကိုဂ်က္တို႔သားအမိက လက္ၿမန္တယ္။ သူမ်ားမေတာင္းခင္ကတည္းက ပိုက္ဆံအိတ္ႏွိက္ပီးသား၊ လက္မၿဖန္႔ခင္ကတည္းက ေပးၿပီးသား၊ ေပးၿပီးေတာ့လည္း ေသသူအတြက္ ကုသိုလ္လို႔ ၿပိဳင္တူေၿပာတာပဲ။ ကိုဂ်က္တို႔လည္း ဆုေတာင္းခ်င္းပီးေတာ့ အိမ္ၿပန္ဖို႔ ကားဆီထြက္လာခဲ့တယ္ေလ။ သခၤ်ဳိင္းတံခါးအၿပင္ေရာက္ေတာ့ အာလာလား၊ နည္းတဲ့သူေတာင္းစာအုပ္ၾကီး၊ ဘုစုခရုကေန အဘြားၾကီးေတြအထိပဲ။ ပန္းဆိုင္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ သူတို႔ကိုေက်ာ္ခြၿပီး ကားကိုေမာင္းထြက္လာတယ္။ သူတို႔ကိုေရွာင္ရတာမ်ိဳး ၊ အင္းမတန္ ေစာက္နက္တဲ့ က်င္းခြက္ၾကီးေတြကို ေရွာင္ရတာတမ်ိဳး၊ ေနာက္ဆံုး သခ်ိဳ ၤးကထြက္ေတာ့ အေတာ္မူးေနပီ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">သူေတာင္းစားေတြမ်ားလာလိုက္တာ တေန႔ထက္တေန႔ မ်ားမ်ားလာတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ အေကာင္းပကတိ သန္သန္မာမာၾကီးေတြကလည္းေတာင္းရမ္းေနတာပဲ၊ ကေလးေတြက ကေလးေတြခ်ီပီး ေတာင္းရမ္းေနတာ မၿမင္ခ်င္မွအဆံုး၊ သူတို႔ဒီလိုေတာင္းေနတာေတြ႔ေတာ့ ဘ၀ကို အႏိုင္မခံ အရႈံးမေပးပဲတိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ ေၿခႏွစ္ဖက္မရွိလို႔ ဘီးတပ္ကလားထုိင္ေလးမွာ စပယ္ပန္းေရာင္းတဲ့ ဒုကၡတိ၊ ေလၿဖတ္ေနေပမယ့္ ပန္းလိုက္ေရာင္းေနတဲ့ သူေတြကို ပိုေလးစားမိတယ္။ ေတာင္းစားတဲ့ အလုပ္က ဒီေခာတ္ၾကီးမွာ ပိုတြင္က်ယ္လာတယ္။ အလြယ္တကူရတယ္ေလ။ ေနာက္ပီး ကေလးေတြ မီးပြိင့္ေတြၾကားမွာ ေတာင္းေနတာ အရမ္းအႏၱရယ္မ်ားတယ္။ဘယ္မီးပြိဳင့္မဆို သူတို႔ခ်ည္းပဲ။ တိုင္းၿပည္ဆင္းရဲလို႔ သူေတာင္းစားေတြ မ်ားလာတယ္လို႔ ကိုဂ်က္ၿမင္တယ္။ သူေတာင္းစားေတြ အခ်င္းခ်င္း သတင္းၿဖန္႔ေ၀မႈက အရမ္းၿမန္တယ္လို႔ ကိုဂ်က္ထင္တယ္၊ ဘာလို႔ဆို ရန္ကုန္ၿမိဳ့တြင္း ဘယ္ေနရာမွာ အလွဴရွိတယ္၊ပြဲရွိတယ္္ဆိုတာနဲ႔ တၿမိဳ့လံုးက သူေတာင္းစားေတြ အဲ့ဒီေနရာေရာက္ကုန္တာပဲ။ အဲ့ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆို ၿမိဳ့ထဲမွာ သူေတာင္းစား သိပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">သခၤ်ဳိင္းကၿပန္လာၿပီးေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး၊ ဦးေလးအငယ္ဆီက ဖုန္း၀င္လာတယ္။ သခၤ်ဳိင္းမွာ သူ႔မိန္းမအမ်ိဳးေတြလိုက္ဆုေတာင္းၿပီးေတာ့ အဘြားအုတ္ဂူဆီကို ၿပန္သြားတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ မိနစ္က ထားခဲ့တဲ့ပန္းေတြ ၊ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ အားလံုး ၊ဘာမွမက်န္ေအာင္ကို ေပ်ာက္သြားတယ္တဲ့ဗ်ာ။ ေသသူအတြက္ထားေပးတဲ့ ပစၥည္းေတြကို လွ်င္တဲ့သူေတြက ယူေရာင္းတယ္ဆိုတာသိေပမဲ့ စိတ္ထဲေတာ့ အေတာ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ တိုင္းၿပည္ကဆင္းရဲလို႔ ဒီလိုၿဖစ္ရတာဆိုတဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔ပဲ ခြင့္လြတ္လိုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀ကို မနည္းရုန္းကန္ေနရတဲ့ ဒီေခာတ္ၾကီးထဲမွာ မရွိတဲ့အထဲက တတ္ႏုိင္သေလာက္ မရွိဆင္းရဲတဲ့ သူေတြကိုကူညီရေအာင္လားဗ်ာ။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-811045189155596768?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-6754893965798352622007-10-30T01:37:00.000+06:302007-10-30T01:49:53.083+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကိုဂ်က္မွာ အသက္ ၈၇ ႏွစ္ ကေလးၾကီးတေယာက္ရွိတယ္။ လန္႔မသြားနဲ႕၊ ကိုဂ်က္အဖိုးပါ။ အဖိုးက ဘာသာေရး စာေရးဆရာတေယာက္ပါ။ သူ႔မိန္းမ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ရန္ကုန္ နဲ႔ နယ္မွာရွိတဲ့ သူအိမ္ေလးကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ ေနေနတာ။<span id="fullpost">ရန္ကုန္ပူရင္ နယ္မွာဆင္းေန ။ နယ္မွာ ေနလို႔သိပ္မေကာင္းရင္ ရန္ကုန္ၿပန္လာနဲ႔ ဒီလိုပဲေနေနရာက ဇရာကေထာက္ေတာ့ နယ္မေရာက္ပဲ ရန္ကုန္မွာေသာင္တင္ေနတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း ရန္ကုန္တိုက္ခန္းေတြ ရွည္ရွည္ ေမ်ာေမ်ာ ေလ၀င္ေလထြက္ကလည္းနည္း က်ဥ္းကလည္း က်ဥ္းဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ေနပီးေတာ့ စိတ္ေတြကုန္လာတယ္။ အဖိုးကို သူ႔သားအငယ္ဆံုး ရဲ့ အခန္းမွာ အေစာင့္ ၂ ေယာက္နဲ႔ထားတယ္။ ညဆို အေစာင့္ ၂ ေယာက္နဲ႔ သူပဲ ရွိေတာ့ ေစာင့္တဲ့ေကာင္ေလး ေတြက အဖိုးကို ပစ္ထား ၊ မနက္ၾကည့္လိုက္ရင္ အိပ္ရာထဲမွာ ေသးေတြရႊဲေနတာပဲ ။ အဖိုးကလည္း သူတို႔ဆို ေၾကာက္ေနၿပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ အေစာင့္ေတြ ၁ ေယာက္ပီးတေယာက္လဲလာလိုက္တာ အေတာ္ကို မ်ားေနပီ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ေနာက္ပီး အဖိုးကို သူ႔သားသမီး ၈ ေယာက္က ပိုက္ဆံစုၿပီး သူ႔ရဲ့စားစရိတ္ ကုန္က်စရိတ္ေတြ ေထာက္ပံ့ေပးေနရတယ္။ ဒီညီအကို ေမာင္ႏွမေတြက ငယ္တုန္းက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အသက္ေပး မတတ္ခ်စ္ၾကတယ္။ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လို႔ ကိုယ့္အိုး ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ၾကတဲ့ အခါ ၊တစိမ္းေတြ ဖက္လာေတာ့ စိတ္၀မ္း အေတာ္ကြဲလာတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ေငြေၾကးပဲ။ ဒီမွာ တခုထူးဆန္းတာက သားသမီး ၈ ေယာက္ထဲက အၾကီး ၃ ေယာက္ပဲ ။ သူတို႔က ေယာက်္ားေလးလည္းၿဖစ္ ငယ္တုန္းက အရမ္းဆင္းရဲေတာ့ အရမ္းၾကိဳးစားရင္းနဲံ႔ အခုေတာ့ မေၾကာင့္မက် ေနႏိုင္ေနၾကပီ။ က်န္တဲ့ ၅ ေယာက္က အၾကီး ၃ ေယာက္လက္ထဲမွာၾကီးေတာ့ အေဖလိ္ု အကိုလို ေၾကာက္ၾကတယ္။ ၾကိဳးစားမႈသိပ္မရွိၾကဘူး ။ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ၅ေယာက္ကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ရုန္းကန္ေနရတုန္းပဲ ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> အဖိုးကို သူတို႔ရွိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာထားေတာ့ အစပိုင္းမွာ အဆင္ေၿပမယ္ထင္ေနၾကတယ္။ အၾကီးေတြက အိမ္ေထာင္သည္လည္းၿဖစ္ၿပန္ တိုက္ခန္းကလည္းေသး ကေလးေတြကမ်ားေတာ့ ဒီအဖိုးၾကီးကို ေခၚထားလို႔ မရဘူးေလ။ ေနာက္ပီး အဖိုးတေယာက္ထဲလည္း မဟုတ္ သူ႔ကို ေစာင့္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ေနစရာေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွမၿဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး လူပ်ိဳၾကီး သားအငယ္ဆံုး ရံုးခန္းမွာပဲထားၾကတာ။ အခန္းေဘးမွာေတာ့ သူ႔သား ေနာက္တေယာက္ရွိေသးတယ္။ တစ္တိုက္ေက်ာ္မွာေတာ့ သူ႔သမီး ၁ေယာက္ရွိတယ္။ သားသမီး ၃ ေယာက္ၾကားထဲ အဖိုးကိုထားေတာ့ ပထမပိုင္း အဆင္ေၿပေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေန႔တိုင္း နီးပါး ၿပႆနာတက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ အဖိုးကို အေၿပာင္းအလဲၿဖစ္ေအာင္ သူ႔သမီး အိ္မ္မွာ ေၿပာင္းထားေတာ့ သူ႔ေယာက်္ားက သေဘာမတူဘူးေလး။ ဘယ္တူမွာလည္း သူတို႔မိသားစုက သူ႔ေယာက်ာ္း လုပ္စာ တခုထဲနဲ႔ စားေနရတာကိုး။ ေနာက္ပီး ကေလး ၂ ေယာက္ရဲ့ ေက်ာင္းစရိတ္ ၊ က်ဴရွင္စရိတ္ေတြ ၊ အိမ္ေဖာ္ေတြရဲ့ စရိတ္ေတြ မကာမိတဲ့ ၾကားထဲက အဖိုးၾကီးကို ေခၚထားေတာ့ ပိုဆုိး။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ေယာက်္ားက မခံႏိုင္ေတာ့ သူ႔မိန္းမရဲ့ ဒုတိယအကိုၾကီးကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ငိုၿပတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဖိုးက ဒုန္ရင္းသူ႔ေနရာကို ၿပန္ေရာက္သြားတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ သူ႔သားသမီးေတြက ဒီအဖိုးၾကီးရဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို အေလးမထားၾကေသးဘူုး ။သူတို႔ဘာသာ အဆင္ေၿပမဲ့ေနရာေတြကို ေၿပာင္းေနၾကတာ။ အဲ သူ႕ေနရာၿပန္ ေရာက္ေတာ့ အရင္ကတက္ထားတဲ့ ၿပႆနာေတြကထပ္တိုးၿပီး နာရီတိုင္း ၿပႆနာၿဖစ္လာတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ကိုဂ်က္အေဖက ေမာင္ႏွမ ၈ ေယာက္ထဲမွာ ဒုတိယ အၾကီးဆံုးေလ။ ေနာက္ၿပီး အစိုးရတာ၀န္နဲ႔ နယ္မွာ ေနေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ပီထင္တယ္။ သူမရွိေတာ့ သူ႔တာ၀န္ေတြက ကိုဂ်က္ေခါင္းေပၚ အလိုလို ေရာက္လာတယ္။ ကိုဂ်က္ကဆိုးေတာ့ အေဒၚေတြ ၊ ဦးေလေတြနဲ႕တည့္တာရွားတယ္။ အေဖက သူ႔ညီအကို ေမာင္ႏွေတြ နဲ႔မတည့္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေၿပာတယ္။ မင္းအားရင္ ငါ့အေဖသြားၾကည့္ ၊ သြားရင္ မင္းအဖိုးၾကိဳက္တာ ၀ယ္သြား ။ ဦးေလေတြနဲ႔ စာကားမမ်ားနဲ႕ ဆိုပီး ဖုန္းနဲ႔ အမိန္႔ေပးေနၾက။ ေနာက္ပီး သူက ဒီရန္ကုန္မွာရွိရင္ သူ႔အေဖကို သူ႔နားေခၚထားမယ္ ။ဘယ္လိုလုပ္ေပးမယ္။ဘာညာ ကိုဂ်က္ ကို ေၿပာေနၾက။ ေနာက္ဆံုး အဖိုးက သူ႔သမီး အိမ္မွသြားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမက စလံုးမွာ အေဖက အေမမရွိေတာ့ ရန္ကုန္ၿပန္မလာ။ သိတဲ့အတိုင္းပဲ အေဖ့အစား တာ၀န္ေတြက ကိုဂ်က္ေပၚ အလိုလိုေရာက္လာတယ္။ ကိုဂ်က္က အဖိုးဆီသြား သူ႔က်န္းမာေရးဘယ္လိုရွိတယ္ ဘာညာကုိ အေဖ့ဆီ သတင္းပို႔။ သူ႔ညီမေတြက သတင္းအမွန္မပို႔ေတာ့ ကိုဂ်က္က သတင္းသယ္ပို႔ လုပ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုဂ်က္လည္း အားလံုးရဲ့ ထြက္ေပါက္လည္းၿဖစ္ အေဖ့ရဲ့ ဆႏၵလည္း ၿပည့္ေစခ်င္တာနဲ႕ “ ကဲ ငါ့အေဖ သားမွာ ေနာက္ဆံုး လက္နက္ရွိတယ္ ၊ထုတ္သံုးရမလား’” ဆိုေတာ့ ေနအုန္းတဲ့ ငါရွင္းၾကည့္အုန္းမယ္ တဲ့ မင္းဘာလုပ္ခ်င္ တယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္ မင္းအတြက္ အရမ္းတာ၀န္ၾကီးတယ္။ မင္းအလုပ္ မင္းရႈပ္ေနတာ ဒီတာ၀န္နဲ႔ ဆိုမင္းၿပားမယ္ ဆိုၿပီးသတိေပးတယ္။ ကိုဂ်က္ကလုပ္မယ္ဆို မရဘူး ၊ ေခါင္းမာတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေဖက မတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး အဖိုးကို ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ေပ်ာ္သေလာက္ေနဖို႔ ခြင့္ၿပဳခဲ့တယ္။ အဖိုးက သူ႕ကို ဂရုစိုက္တဲ့သူေတြကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္။ ကိုဂ်က္ တာ၀န္အရ အဖိုးစားဖို႔ ဟင္းေတြ ႏွစ္ခါ သံုးခါ၀ယ္ေပးတာကို မွတ္ထားပီး သူ႔သားသမီးေတြေရွ႕မွာ အၿမဲၾကြားတယ္။ သူ႔ကို ဘယ္လိုဂရုစိုက္တာ၊ ဘာလုပ္ေပးတာဆိုပီး။<br /> ေဟာ ကိုဂ်က္ သူ႕ကို ေခၚထားမယ္ အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္မယ္ ၊သူ႔သမီးေတြ ၊ ေၿမးေတြထဲမွာ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ၿပမယ္ဆိုေတာ့ အဖိုးရဲ့သားသမီး တေယာက္မွ ကိုဂ်က္အေဖလို စာနာေထာက္ထားစြာ မစဥ္းစားပဲ ခ်က္ၿခင္းေခၚသြားခိုင္းတယ္။ သူတို႔ ဒီ အဖိုးၾကီး တာ၀န္ကို ဘယ္ကတည္းက မယူခ်င္မွန္းမသိဘူး။ အေဖ တေယာက္အေပၚ သူတို႔ရဲ့ အၿပဳအမူက တစိမ္းတေယာက္ထက္ ပိုေအးစက္ေနတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အဖိုး က စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾကလို႔ အေတာ္ပိန္က် ပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေတာ္ေလးဆုိးေနပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ကိုဂ်က္ ကိုယ္ဟာကို ၿပန္စဥ္းစားတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားတယ္ ။အေဖ့အစား ဒီတာ၀န္ေတြကို ထမ္းႏိုင္ပါ့မလား။ ကုိဂ်က္မွတ္မိတာရွိတယ္ ။သူရဲေကာင္းဆိုတာ သူမ်ားထက္ အခ်ိန္ပိုၾကာၾကာေလးပဲ သတၱိရွိတယ္တဲ့၊ အမ်ားက သူ႔ကို သူရဲေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္ပီးခ်ိန္မွာ သူကမလုပ္မေနရ အလုပ္ေတြလုပ္ရတယ္တဲ့။ ကိုဂ်က္လည္း ဒီလိုပဲ။ ေနာက္ၿပီး အေဖေပးထားတဲ့ စာေရးဆရာ မင္းသူရိန္ေရးတဲ့ ငါအိုသြားေသာအခါ စာေလးက အင္းအားတခုရွိေနသလို ၊ ကိုဂ်က္ေနာက္ မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးမ့ဲ အေဖ နဲ႔ အေမ ေၾကာင့္သာ ကိုဂ်က္ အဖိုးကိုထိန္းမဲ့ အလုပ္ကို ေနာင္တမရပဲ ရဲရဲလုပ္ရဲသြားတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> အဖိုးၾကီးေတြကို ထိန္းရတဲ့ အလုပ္ကမလြယ္ဘူး။ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ဘာရွိေနသလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားရတယ္။ အခ်ိန္မွန္ ေဆးတိုက္ အစာေကၽြး ၊ အိပ္ခ်ိန္တန္ အိပ္ဖို႔ အဓိကေပါ့။ သူတို႔ စကားေၿပာစရာေတြထြက္လာဖို႔ ၊ေလာကၾကီးစိတ္မကုန္ဖို႔ ဘုရားတရားေလးရွိဖို႔ ၊ေလေကာင္းေလသန္႔ရဖို႔ အမ်ားၾကီးပဲ။ ကိုဂ်က္က အလုပ္မွာ အဖိုးကိုေခၚထားေတာ့ လူ၀င္လူထြက္ေတြရွိေနေတာ့ သူလည္းမပ်င္းဘူး၊ဖတ္စရာ စာအုပ္ကလည္းမရွား စားစရာကလည္း သူပါးစပ္ဟတာနဲ႔ မရတာမရွိ၊ဆိုေတာ့ သူမေပ်ာ္ပဲရွိမလား။ ကိုဂ်က္ကလြဲလို႔ သူ႔ကိုထိန္းတဲ့သူအားလံုးကို ႏိုင္တယ္။ အဲ ကိုဂ်က္က်ေတာ့ သူက လွည့္ကြက္ေလးေတြသံုးတယ္။ သူက ဆီးက်ိတ္၊ဆီးခ်ိဳ၊ ႏွလံုးရွိေတာ့ တခုခုၿဖစ္မွာစိုးရတယ္။ ေနာက္ပီး စိတ္ေဆးေတြ တိုက္ထားရေတာ့ ကိုဂ်က္က မၿပတ္ၾကည္႔ေနရတယ္။ သူအိပ္ခ်င္ပီဆို ဘာသူမွတားမရဘူး။သူႏိုင္တာကိုး ။ ကိုဂ်က္ကို သူအိပ္ခ်င္တယ္လို႔ မေၿပာဘူး။ အက္္တင္ေလးနဲ႔ ရႈး ထြက္ေတာ့မယ္ ၊မရေတာ့ဘူးဆိုပီး အိမ္ေနာက္ေဖးကို တြဲသြားခိုင္းတယ္။ အေနာက္ေရာက္တာနဲ႔ မေပါက္ေတာ့ဘူး၊ ေခါင္းေလးလို႔ခဏ ေခါင္းခ်မယ္ဆိုပီး အိပ္အိပ္သြားတယ္။ ကိုဂ်က္သူ႔ကိုေခၚထားပီး ဒီတိုင္းပစ္ထားလို႔မရဘူး၊ ညဖက္ ဆိုေစာင့္ အိပ္ေပးရတယ္။ သူကတခါတေလ အေစာၾကီးအိပ္ၿပီး သူမ်ားအိပ္ခ်ိန္ဆို သူကႏိုးေနပီ သူမအိပ္ရင္ဘယ္သူမွ မအိပ္ရဘူး ။ စကားေတြေၿပာ ေနတာနဲ့ မိုးလင္းေရာ။ ဒီေတာ့ ကိုဂ်က္ အေဖ နဲ႔ အေမ ကို ေမးပီး ညေဆးေတြတိုက္ ၊ လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ လုပ္နဲ႔။ တခါတေလမ်ား သူ႔ဟာသူဘယ္ေရာက္ေနလည္း ဆိုပီး သူ႔ေသြးသားရင္းကို ေခၚခိုင္းတတ္တယ္။ ကိုဂ်က္ကိုၿမင္ရင္ေတာ့ သူစိတ္ခ်ပီးအိပ္တာမ်ားတယ္။ တခါတေလ အိပ္ရာထဲ ဆီးမထိန္းႏုိင္ပဲ ေပါက္ခ် တတ္တယ္။ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုဂ်က္ဆီမွာေနေနတာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္လာၿပီ။ သူဒီၾကားထဲမွာ စားေကာင္း၊ အိပ္ေကာင္း၊စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ အေတာ္ေလး စိုစိုၿပည္ၿပည္နဲ႔ က်န္းမာေရး အေတာ္ေလး ေကာင္းလာတယ္။ ဒါကိုဘယ္သူမွၿငင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ သူ႔အရင္ေနရာကိုၿပန္မလားဆိုေတာ့ မၿပန္ဘူးတဲ့ ၊ ဒီမွာ ငါေနရတာ ေပ်ာ္တယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္တဲ။့ တခါတေလ ကုိဂ်က္ကို သူ႔သားအငယ္ဆံုးတဲ့ ၊ တခါတေလ သူ႔ကို ေကၽြးေမြးေစာက္ေရွာက္လို႔ သူ႔အေမလိုပဲတဲ့။ ဒီစကားေတြက ကိုဂ်က္အတြက္ အေရးမၾကီးဘူး။ သူကိုယ့္ဆီမွာေပ်ာ္ရင္ ကိုဂ်က္အေဖ အေမလည္း ေပ်ာ္တယ္။ အဖိ္ုးက ကိုဂ်က္ကို ဒီလိုေၿပာေလ ကိုဂ်က္ အေဖ အေမ နဲ႔ အေမ့ရဲ့ ေမြးစားသမီး ၊ ကို ေက်းဇူးတင္ေလပဲ။ ဘာလို႔ဆို ကိုဂ်က္က အဖိုးကို ထိန္းရံုထိန္းရတာ ၊ သူတို႔ခ်က္ထားတာေတြကို အခ်ိန္တန္သြားယူ အဖိုးကိုေကၽြးရံုုပဲ။ ခုခ်ိန္မွာ အေဖနဲ႔ အေမ ရဲ့ ၿဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတခ်ိဳ႕ကို ကိုဂ်က္လုပ္ရတဲ့အတြက္ေပ်ာ္တယ္။ အဖိုးကို ေခၚထားခ်င္တဲ့ ကိုဂ်က္ ရဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က သူေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ebooks လုပ္ဖို႔ရယ္ ၊ သူ႔ဘ၀တစိတ္တေဒသကို ေရးသားဖို႔ရယ္ ၊ေနာက္ဆံုးအေရးၾကီးတဲ့တခ်က္က ငါအိုသြားေသာအခါ ကစားသားေတြကို ကိုဂ်က္ဘယ္ေလာက္ လိုက္နာႏိုင္သလဲဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္စမ္းသပ္ဖို႔ရယ္ ။နဲ႔ တၿခားအခ်က္ေတြပါပဲ။ ကိုဂ်က္အဖိုးကို လုပ္ေပးေနတာေတြက ေၿမးတေယာက္အေနနဲ႔မဟုတ္ဘူး သားတေယာက္အေနနဲ့ပါ။ ကိုဂ်က္ ကဟန္ေဆာင္လို႔မရဘူး။စိတ္ညစ္စိတ္တိုလာရင္ မ်က္ႏွာက သိပ္သိသာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမက အၿမဲတမ္း ကိုဂ်က္ကို အားေပးေတယ္။ အေဖကလည္း ကိုဂ်က္ေနာက္မွာ အၿမဲရွိတယ္ဆို တာ သက္ေသၿပတယ္။ ဘယ္သူပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ္စီမွာ ဒီလိုအခက္အခဲ ေတြရင္ဆုိင္လာရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုလုပ္ေပးခ်င္မွာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ကို႔ ကို အားေပးမဲ့ သူေတြမရွိရင္ အေကာင္းဆံုးဆိုတာမလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ထင္တယ္။ ကိုဂ်က္ ယံုၾကည္တာက ဘယ္သူမဆို ကိုဂ်က္ထက္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးႏုိင္ၾကအုန္းမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ေနာက္ၿပီး ငါအိုသြားေသာအခါက စာသားေတြက လိုက္နာႏုိင္တဲ့သူေတြ အတြက္ မေဖာ္ၿပႏိုင္တဲ့ ၀မ္းသာ ပီတိကိုရေစမွာၿဖစ္တယ္လို႕ ကိုဂ်က္ ရဲရဲ ၾကီးအာမခံရဲတယ္။ကိုဂ်က္ေၾကာက္တာရွိေသးတယ္။ အဖိုးကၽြန္ေတာ့လက္ထဲမွာ တခုခုမၿဖစ္ဖို႔ပါပဲဗ်ာ။</span></span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-675489396579835262?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-31359377957966258412007-10-29T08:08:00.000+06:302007-10-29T08:26:10.873+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီႏွစ္လည္း သီတင္းကၽြတ္ခဲ့ၿပန္ပီ ။ ကိုဂ်က္တို႔အတြက္ေတာ့ ဘာမွကိုထူးမလာ။ ထူးတဲ့သူေတြကေတာ့ မဂၤလာ ယူဖို႔ ၿပင္ေနၾကပီ။ ဒီႏွစ္သတင္းကၽြတ္က ေဗ်ာက္အေတာ္ေဖာက္တယ္။ အခါတိုင္းႏွစ္ေတြက ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ ေလာ္နဲ႔လိုက္ပီး ေဗ်ာက္မေဖာက္ဖို႔ ေအာ္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာ္ဘူး။ ခါတိုင္း ႏွစ္ေတြမွာ လူၾကီးေတြက ေဗ်ာက္ေဖာက္ရင္ ရင္တုန္တယ္ ၊ လန္႔တယ္၊ ဘာၿဖစ္တယ္ နဲ႔ ၿငီးၾကတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေသနတ္သံ ၊ မိုးၾကိဳးပစ္သံေတြ ၾကားပီးကတည္းက လူၾကီးေတြ ရင္တုန္ဖို႔ေမ႔ေနၾကတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္မွာလည္း ၿမန္မာၿပည္သားတိုင္း သက္ၾကီး၀ါၾကီးေတြကို လိုက္ကေတာ့၊ တဦးနဲ႔တဦး ခြင့္လြတ္ၿခင္းတရားေတြ ၿပသရင္းကုန္ဆံုးခဲ့ပီ။ ဒီႏွစ္သတင္းကၽြတ္ကို ကိုဂ်က္ပိုတန္ဖိုးထားတယ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ မိဘႏွစ္ပါနဲ႔ အတူ သီတင္းကၽြတ္ကို ကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္ေလ။ေနာက္ပီး ကန္ေတာ့ခြင့္လည္း ရေသးတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> မိဘေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုဂ်က္တဦးတည္း သေဘာထားကို ေၿပာခ်င္တယ္။ ကိုဂ်က္က ကိုယ့္မိဘေတြ ဒီေလာကမွာရွိေတာ့ဘူးလို႔ သေဘာထားတယ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ မိဘေက်းဇူးေတြ ပိုသိခ်င္လို႔ေလ၊ ခုကိုဂ်က္ အေဖ အေမ ေခၚေနတဲ့သူေတြက ကိုယ့္မိဘ အစားရထားတယ္လို႔ သေဘာထားတယ္။ ဒီလိုသေဘာထား လုိက္ေတာ့ ”ဪ ငါက ကိုယ့္မိဘေတြရွိတုန္း ေသေသခ်ာခ်ာမၿပဳစုလိုက္ရဘူး၊ မၾကင္နာလိုက္ရဘူး ၊ တန္ဖိုးမထားလိုက္ရဘူး၊ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ဆင္းရဲေအာင္လုပ္မိတယ္ ၊ ခု ငါ႔မွာ ဘုရားေက်းဇူးနဲ႔ မိဘႏွစ္ပါး အစားရတယ္၊ ငါသူတို႔ကုိ ကိုယ့္မိဘေတြနဲ႔မၿခားတန္ဖိုးထားေလးစားရမယ္၊ သူတို႔ၿဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၿဖည့္ဆည္းေပးရမယ္” အဲ့လိုစိတ္ေလး၀င္လာတယ္။ ကုိဂ်က္ ဒီလိုအေတြးေတြနဲ႔ တကယ္ လိုက္နာတဲ့ အခ်ိန္ကေန ခုခ်ိန္ထိ ေဖာ္မၿပႏိုင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရခဲ့တယ္။ေက်နပ္တယ္။သူတို႕ေတြၿဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘယ္ကိစၥမဆို ကိုဂ်က္တတ္ႏိုင္ရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ၿဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တယ္။ သူတို႔စီက ကိုဂ်က္ ၿပန္ရတာက ယံုၾကည္မႈပါ။ ဒီယံုၾကည္မႈကို ကိုဂ်က္အရမ္းတန္ဖိုးထားတယ္။ဘာနဲ႔မွလည္း မလဲႏုိင္ဘူး ။ မိဘက သားသမီးကို ယံုၾကည္ဖို႔ဆိုတာ တခါတေလမွာခဲယဥ္းၿပီး ၊တခါတေလ လြယ္ကူပါတယ္။ သူတို႔ေတြ ဒီေလာက ကေန ထြက္ခြာသြားခဲ့ရင္ေတာင္ ေၾကြးေဟာင္းေတြ တ၀က္မဆပ္ႏိုင္ေတာင္ စိတ္စြမ္း ကိုယ္စြမ္းရွိသေလာက္ လုပ္ေပးႏုိင္ခဲ့လို႔ ပူေဆြးေသာကေတြေ၀ေနမွာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္လို႔ ကိုဂ်က္ ဒီေလာက ကေန အရင္ထြက္သြားခဲ့ရင္ေတာင္ မိဘေတြကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားႏုိင္ခဲ့လို႔ စိတ္ရွင္းလက္ရွင္း ထြက္သြား ႏုိင္တယ္။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">လူသားတိုင္းက သက္ရွိစဥ္ကာလ တေလွ်ာက္လံုး မိဘကို ေမ႔ေနတတ္ၾကတယ္။ ေလာကမွာမရွိေတာ့ဘူးဆုိမွ ၿပဴးတူးၿပဲတဲၿဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ကိုဂ်က္ကေတာ့ ဒီဒုကၡကေန လြတ္ပီလို႔ထင္တာပဲ။ ကိုဂ်က္သီခ်င္းေတြ အရမ္းၾကိဳက္တယ္။ ဒီသခ်င္းေတြက ကိုယ့္မိဘကုိ ဘယ္လို ဂရုစိုက္ရမယ္ဆိုတာ သင္ေပးတယ္။ အထူးသၿဖင့္ ကိုငွက္ၾကီးသီခ်င္းေတြ ပဲေလ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ဒီႏွစ္သတင္းကၽြတ္မွာ မိဘေတြနဲ႔ တန္ဖိုးရွိရွိ အခ်ိိန္ကုန္ခဲ့တယ္။ နယ္မွာ အစိုးရတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ အေဖက ရန္ကုန္ၿပန္ေရာက္၊ အေဖေရာက္ေတာ့ ကိုဂ်က္လည္း အလုပ္မွာမအိပ္ေတာ့ပဲ အိမ္ၿပန္အိပ္ၿဖစ္တယ္။ ဆံုတုန္းလည္း စကားလက္ဆံုၾကခဲ႔ၾကတယ္။ ထမင္းအတူစားခဲ့ရတယ္။ ဒုကၡ အခက္ အခဲေတြ ကိုရင္ဆိုင္ဖို႔ တေယာက္ကို တေယာက္အားေပးခဲ့ၾကတယ္။ ေစ်းအတူထြက္၀ယ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ ရွိတဲ့မိသားစုေလးနဲ႔ ဒီလို မေပ်ာ္ရတာၾကာပီေလ။ သီတင္းကၽြတ္ေတာ့ ကိုဂ်က္လည္း ကိုယ့္မိဘကို ကန္ေတာ့ခ်င္တာေပါ့။ ဘာနဲ႔ကန္ေတာ့ရမွန္းလည္း မသိဘူး။ စဥ္းစားလို႔လည္းရဘူး။ သူတို႔က အစစ အရာရာ ရွိေနေလေတာ့ ဘာ၀ယ္ရမွန္းကိုမသိဘူးၿဖစ္ေနတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ညဘက္ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မွာ အေအးဘူးၾကီးတစ္ဘူးနဲ႔ မုန္တခ်ိဳ႕၀ယ္သြားတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကဲ အေဖနဲ႔ အေမ ေရ သား ကန္ေတာ့ပါရေစ။ၿပစ္မွားမိတဲ့ အၿပစ္ေတြအတြက္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခြင့္လြတ္ပါ လုိ႔ေၿပာပီး ကန္ေတာ့ လိုက္တယ္။ ေအာင္မေလးဗ်ာ မိဘေတြ ၀မ္းသာလိုက္တာ ။ ၾကည္ႏူးလိုက္တာဆိုတဲ့့ အၿပံဳးေတြကို ေတြလိုက္ရေတာ့ ကိုဂ်က္ ရင္မွာဆို႔သြားတယ္။ ဪ သူတို႔တကယ္လိုခ်င္တာ ဒီေလာက ကအေဆာင္ အေရာင္ေတြမဟုတ္ဘူး၊ သားသမီး ေတြရဲ့ ဂရုစုိက္မႈ ၊ ၾကင္နာမႈေတြ ပါလားဆိုတာ ေသခ်ာသိလိုက္ရတယ္။ ကိုဂ်က္ အေတြးတခ်က္မွားသြားတဲ့ အတြက္ အေတာ္ေလးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ခဲ့ရတယ္။ မိဘကို ကန္ေတာ့ဖို႔ တန္ဖိုးၾကီး လက္ေဆာင္ေတြကုိ စဥ္းစားခဲ့လို႔ေလ။ သူတို႔တကယ္လိုခ်င္တာကိုမစဥ္းစားမိဘူး ။ ကိုဂ်က္ကန္ေတာ့ပီးေတာ့ ေပးလိုက္တဲ့ဆုေတြ ဆုေတြ အမ်ားၾကီးကိုေပးတာ။ ဘယ္မိဘမဆို သူတို႔ကို ဘာပစၥည္းမွမပါပဲ ကန္ေတာ့လည္း ေက်နပ္ေနမွာပဲ၊ သားသမီးေတြကို ခြင့္လြတ္ေနမွာပဲ။ သားသမီးေတြက ႏႈတ္ကေန ခြင့္လြတ္ပါလို႔ ေတာင္းပန္တဲ့အခါ ဘယ္မိဘက ခြင့္မလြတ္ပဲေနႏိုင္လို႔လည္း။ ဒါက မိဘေတြေလေနာ္။ အခါတိုင္းႏွစ္ေတြလည္း ကိုဂ်က္မိဘေတြ ကန္ေတာ့တာပဲ ၊ ဒီႏွစ္ေတာ့ ပိုပီး အဓိပၸါယ္ရွိတယ္လို႔ထင္တယ္။ သားသမီးေတြ အရြယ္ေရာက္လာရင္ မိဘတိုင္း ေပးတတ္တဲ့ဆုတခုလည္း ကိုဂ်က္ရခဲ႔ေသးတယ္။တၿခားေတာ့ ဟုတ္ဖူး ။ တတ္သိလိမၼာၿပီး တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ၾကင္နာတတ္တဲ့ မိန္းကေလး နဲ႔ေပါင္းဖက္ရပါေစတဲ့ဗ်ား</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-3135937795796625841?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-35090416530962883062007-10-19T22:49:00.000+06:302007-10-19T23:10:52.609+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ညစ္စရာေတြမ်ားလာေတာ့ တၿဖည္းၿဖည္း နဲ႔ ရီ ခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဗိုလ္လိပ္ပု ရဲ့ ႏွစ္ ၉၀ အတြင္း သတင္းစာထဲက ဟာသမ်ား ကို တင္ေပးခ်င္စိတ္၀င္လာတယ္။ ကိုယ့္လိုပဲ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ညစ္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ရယ္၊ အဲ့ဒီေခာတ္က သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ၊သတင္း၊အတင္းေတြကို သိေစခ်င္လို႔ေလ။ ရယ္ေသာသူသည္ အာၿပဲ၏တဲ့ မ်ားမ်ားရီေလ ရႈရႈးထြက္ေလပဲ....<br /><span id="fullpost"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">လူမထြက္ဘူး</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ဒကာမတစ္ေယာက္သည္ ဘုန္းၾကီးစိတ္တို ေက်ာင္းသို႔ လာရာ ဘုန္းၾကီးစိတ္တိုက "ဟဲ့ ဒကာမ၊ ဘာၿဖစ္လို႔လာသတံုး"<br />ဒကာမ။ အရွင္ဘုရား လူထြက္မယ္ၾကားလို႔ပါဘုရား။<br />ဘုန္းၾကီးစိတ္တို။ ဟာ ဘုန္းၾကီးက လူထြက္တာ ဘယ္ကမာၻကမွ မရွိဘူးဟ။ တစ္ေန႔က လာအပ္တဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ဟာ ဘယ္သူကေမြးတာတုန္း။<br />ဒကာမ။ တပည့္ေတာ္မက ေမြးတာပါဘုရား။<br />ဘုန္းၾကီးစိတ္တို။ အိမ္း တစ္သက္လံုး မွတ္ထား၊ ဒကာမကသာ လူထြက္သဟ။<br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">တုတ္တိုေဒ၀ီမ်ား</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> မေကြးတိုင္း ရွားပင္လွ ေက်းရြာတြင္ အသက္ ၁၄ႏွစ္အရြယ္ခန္႔ရွိ မပ်ားႏွင့္ မေက်ာ့ရွင္း တို႔သည္ ေရခပ္သြားၾကရာတြင္ ရန္ၿဖစ္ၾက၍ တစ္ေယာက္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းစီႏွင့္ ရိုက္ၾကရာ ၂ ဦးစလံုး မေကြးေဆးရံုသို႔ တက္ရေၾကာင္း။<br /> ၎တုိ႔ ၂ ေယာက္ သည္ ေဆးရံု၌ ဒုတ္တိုေဒ၀ီမ်ားဟု နာမည္ရလ်က္ရွိေလသည္။<br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">မိန္းမေတြ ခ်စ္တဲ့ ဌာနအုပ္ၾကီး</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> အင္းစိန္၊သဃၤန္းကၽြန္းဌာနပိုင္ ဦးေမာင္ကေလးသည္ ၀ရမ္းေၿပးဘိုးခ ႏွင့္ အံုးေရႊကို ဖမ္းရန္ ေဘာက္ေထာ္ရြာသို႔ သြား၍ အိမ္တစ္အိမ္သို႔ တက္ေရာက္ ရွာေဖြရာ မိန္းမသံုးေယာက္က ၀ိုင္း၍ ကုတ္ဖဲ့လိုက္သည့္အတြက္ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးတြင္ ေဆး မ်ားထည့္ရေၾကာင္း။<br /> ေဘာက္ေထာ္ရြာထဲ၌ ဌာနပိုင္ကို မိန္းမသံုးေယာက္ ၀ိုင္ၿပီးခ်စ္ၾကသည္ဟု ေၿပာဆိုလ်က္ရွိေၾကာင္း။<br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ဆီရွာပံုကဆန္း</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> အင္းစိန္သာယာကုန္းေန မညိဳဆိုသူ မိန္းမ အိပ္ရာမွႏိုး၍ ေၿခကိုအဆန္႔တြင္ ေအးစက္စက္ၾကီးကို ထိမိသၿဖင့္ မီးၿခစ္ၾကည့္ ရာ ေၿခရင္း၌ တစ္ရြာတည္းေန ဧခ်ိဳဆိုသူ ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသၿဖင့္ ဘာလာလုပ္တာလဲ ဟု လန္႔၍ ေမးေသာအခါ ဟင္း ခ်က္ဖို႔ ဆီလာရွာသည္ဟု ေၿဖေၾကာင္း ၾကားသိရေလသည္။<br /> မညိဳသည္ ဆီပုလင္းကို မီးဖိုထဲ၌ မထားဘဲ ေပါင္ၾကား၌ ညွပ္၍ အိပ္ေလသေရာ့သလားဟု စဥ္းစားဖြယ္ၿဖစ္ေပသည္။ (၄-၇-၃၆ ဒီဒုတ္)<br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ဘုရားၾကီးကိုလိမ္သေလာ</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရႊတိဂံုေၿခေတာ္ရင္း ပုလိပ္ပိဋကတ္တိုက္ၾကီးကို ပုလိပ္အဖြဲ႕က ေၾကြးမေက်ခင္ ဘုရားၾကီးသို႕ ေရစက္ခ်၍ လွဴဒါန္းရာ ေၾကြးရွင္က ၀ါးရမ္းကပ္သၿဖင့္ ဘုရားလူၾကီးမ်ားက ၀ါးရမ္းခြာလိုေၾကာင္းၿဖင့္ ေလွ်ာက္ေၾကာင္း။ ယခု ဘုရား လူၾကီးမ်ားက စရိတ္ႏွင့္တကြ ရႈံးရာ ကန္ထရိုက္က က်ပ၎ဇရပ္ကို ေရာင္းရန္ ေၾကညာေတာ့ မည္ၿဖစ္ေၾကာင္း။ ဘုရား လူၾကီးမ်ားက မူလလွဴေသာ ပုလိပ္အဖြဲ႔အား ဘုရားၾကီးကို လိမ္လည္မႈၿဖင့္ ဂါတ္တုုိင္ရန္ ကၽြႏု္ပ္တို႔က အၾကံေပးလိုက္ရ ေၾကာင္း။<br />(ထပ္တင္ေပးအုန္းမယ္ ခုေတာ့ အိပ္ေတာ့မယ္..မၾကာမီ လာမည္ေမွ်ာ္)<br /></span></span><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-3509041653096288306?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-48945285674961758482007-09-21T14:36:00.000+06:302007-09-21T15:10:58.479+06:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOB3cYKKII/AAAAAAAAABg/YUrjp8o9qIk/s1600-h/P1010254.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOB3cYKKII/AAAAAAAAABg/YUrjp8o9qIk/s320/P1010254.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112572791505954946" border="0" /></a><br />မိုးေရထည္း က Director<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOBkMYKKHI/AAAAAAAAABY/h3pQSXxvF1A/s1600-h/P1010252.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOBkMYKKHI/AAAAAAAAABY/h3pQSXxvF1A/s320/P1010252.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112572460793473138" border="0" /></a><br />ကာၾကီးၾကီး ေရၾကီးၾကီး<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOBBcYKKEI/AAAAAAAAABA/aJ7y3Nfa6-w/s1600-h/P1010250.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOBBcYKKEI/AAAAAAAAABA/aJ7y3Nfa6-w/s320/P1010250.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112571863793018946" border="0" /></a><br />မ်က္စိတဆံုး ေခ်ာင္းေရေတြကဖံုး<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOA1MYKKDI/AAAAAAAAAA4/fTqTFuseuOQ/s1600-h/P1010249.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_7kxADkk1fmQ/RvOA1MYKKDI/AAAAAAAAAA4/fTqTFuseuOQ/s320/P1010249.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112571653339621426" border="0" /></a><br />ခုႏွစ္ပင္လိမ္ေခ်ာင္း ေရေတြကေဖာင္း<br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4894528567496175848?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-16078440553900556032007-09-20T19:09:00.000+06:302007-09-20T19:18:41.368+06:30<div style="text-align: justify;"><br /> ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြက အရမ္းကိုု ယ်ဥ္ေက်းတယ္တဲ့ ။ ဒါက ကိုယ္႔လူမ်ိဳးကိုယ္ ပင့္ၿပီး ေၿပာတာ။ အဲေဖာ္ေရြတာကေတာ့ အမွန္ပဲ၊ အာနာတတ္တာလည္း အရမ္းပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၿပန္ၿပီး ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ယ်ဥ္ေက်းသင့္တယ္ လို႔ ေရွးလူၾကီးေတြ ဆံုးမခဲ့တဲ့ ေနရာေတြမွာပဲ လိမၼာယ်ဥ္ေက်းၾကတာ။ ကိုယ္႔အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကိုယ္ယ်ဥ္ေက်း တဲ့ လူေတြ သိပ္မရွိေသးဘူး ။ ဒါကလည္း သတိမမူလို႔ပါ ။<br /><br /><span id="fullpost"> ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ္အမူအရာ ၊ စိတ္အမူအရာ ေတြက တခါတေလ သူမ်ားေတြက အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္ရုံတင္မကဘူး အေတာ္ရိုင္းတဲ့ အမူအရာေတြ အၿဖစ္ေၿပာင္သြားတတ္တယ္။ ဘယ္သူေတြမွာ အေတြ႔မ်ား လည္းဆိုေတာ့ မိဘေတြ အမ်ိဳးေတြက အလိုလိုက္ထားတဲ့သူေတြ ၊ အိမ္မွာ အငယ္ဆံုး ဆိုတဲ့သူေတြက ခၽြဲတာ ႏြဲ႔တာ ေတြ အက်င့္ပါၿပီၤးေတာ့ သူမ်ားေတြကိုလည္း ဒီလိုပဲေၿပာတတ္ ဆိုတတ္ၾကတယ္ ။ အတြင္းသိေတြကေတာ့ ၿပႆနာ မရွိေပမဲ့ တစိမ္္းတေယာက္ အေရွ႕မွာေတာ့ အလြန္ ရုပ္ဆိုးတယ္။</span><br /><span id="fullpost"> ေၿပာခ်င္တာက ဒီေန႔ေတာ့ အၿမင္မေတာ္တာေလး ေရးမလို႕ ။ေၿပာရင္း ေၿပာရင္း ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ၿဖစ္သြားတယ္။ တာေမြ အ၀ိုင္းေလးထိပ္ကုိ ကိုဂ်က္ အၿမဲေရာက္တယ္ ။ ေရာက္တယ္ဆိုတာထက္ ၿဖတ္သြားၿဖတ္လာေပါ့ ။ တေန႔က အ၀ိုင္းထိပ္ မီးပိြဳင့္မွာ မီးနီေနလို႔ လမ္းေဘးေၾကညာ ေတြလုိက္ ဖတ္ေနမိတယ္ ။ ဗုဒၶဘုရားပံုေတာ္ နဲ႔ ပိုးအိစံ သီခ်င္း ေၾကညာ ထားတာေတြ႔ရတယ္။ သီခ်င္းနဲ႔ ပူေဇာ္ထားလို႔ သာဓုလို႔ ေခၚမိတယ္ ။ အဲသူ႔ေၾကညာနဲ႔ တခုေက်ာ္မွာေတာ့ဗ်ာ လံုးလံုး အၿမင္မေတာ္တဲ့ ေၾကညာတခုကိုေတြ႔ရတယ္။ ေရဗကၠာ၀င္းနဲ႔ ေၾကညာထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီး လစဥ္သံုး ပစၥည္းေတြ ကိုတင္ထားတယ္ ။ </span><br /><span id="fullpost"> ကိုဂ်က္ဒီဟာကို လံုး၀မေက်နပ္ဘူး ။ အရမ္းရိုင္းတယ္လို႔ထင္တယ္။ မလုပ္သင့္ဘုူေပါ့။ ဒါေတာင္ ကိုဂ်က္ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္ဘူး ။ ၿမန္မာၿပည္သားတေယာက္အေနနဲ႕ေၿပာတာ ။ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဒီလစဥ္သံုး ပစၥည္းေတြ ကို TV မွာလႊင့္ရင္ေတာင္ သူတို႔ ဘုရားရွိခိုးတဲ့ အခ်ိန္ ၊ မိသားစုေတြ ၀ိုင္းၿပီး TV ၾကည္႔တဲ့ အခ်ိန္မွာဆို မလႊင့္ရဘူး ။ </span><br /><span id="fullpost"> ေနာက္တခုက ကိုဂ်က္ ည ည အိမ္ၿပန္ထမင္းစားရင္ အရမ္းေနာက္က်တယ္ ။ ေစာတဲ့အခါေစာေပါ့။ ဗိုက္စာစာနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းစားေနတုန္း TV ကေန ပညာေပးတခု၀င္ လာတယ္။ ၿမစ္ကမ္းနေဘးမွာ အိမ္သာမေဆာက္ဖို႔ ဇတ္လမ္းတို ရိုက္ထားတာ။ တခန္းက ၿမစ္ထဲမွာ ေလွစီးေနတဲ့ အတြဲ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေရေဆာ့ေနတုန္း သူတို႔လက္ထဲ တခုခုေရာက္လာၿပီး ဆယ္ၾကည့္တဲ့ အခန္း ။ အေတာ္ဆိုးတယ္ ထမင္းစားလုိ႔ကုိမရေတာ့ဘူး ။ တခါတေလ အမ်ိဳးသမီး လစဥ္သံုး ပစၥည္းေတြကို ညဘက္ ဇာတ္လမ္းေတြ လႊင့္တဲ့အခါမွာ မပါေစခ်င္ဘူး ။ ဒီကိစၥေတြက သိသာသိေစ မၿမင္ေစနဲ႔ဆိုတဲ့ ကိစၥ။ ဖေအနဲ႔ သမီး ၊မေအနဲ႔ သား ေတြ TV ၾကည္႔တဲ့ အခါ အနည္းနဲ႔အမ်ား ကသိကေအာင့္ ၿဖစ္ရတယ္။ ေနာက္တခုက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွလည္း TV ရွိေနၿပီ ။ သူတို႔ ၾကည္႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီ ေၾကညာေတြ နဲ႔ဆိုရင္ မသင့္ေလွ်ာ္ဘူး။ ယ်ဥ္ေက်းမႈမရွိဘူးလို႔ထင္တာပဲ ။ မယ်ဥ္ေက်းတာေတြ အမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ခုေလာေလာဆယ္ မေၾကနပ္တာ အ၀ိုင္းေလးထိပ္က ေၾကညာပဲ ။ ဘယ္သူ႔ကို ေၿပာရမွန္းမသိလုိ႔ ရင္ဖြင့္လိုက္တာ။ တာ၀န္ရွိသူေတြ သတိထားမိၿပီး ၿပန္ၿပင္ဆင္ဖို႔ ပဲေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-1607844055390055603?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-29224751673773647132007-09-11T21:31:00.001+06:302007-09-11T21:37:50.639+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘယ္သူမဆို ကိုယ့္ေမြးရပ္ ၊ ကိုယ့္မိဘအိမ္ကို ၿပန္ေရာက္ရင္ လံုၿခံဳေႏြးေထြးတဲ့ စိတ္ခံစားမႈ ေလးရတတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္က်င္လည္ခဲ့တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၿပန္ေရာက္ရင္ပဲ ေဖာ္မၿပႏိုင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ အတိတ္ကို သတိရမိၾကတာခ်ည္းဘဲ.<span id="fullpost">ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံက ဘယ္ေလာက္ပဲဆင္းရဲဆင္းရဲ၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္ေလာက္ပဲ မေကာင္း မေကာင္း၊ ကိုယ့္မိဘအိမ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏႈံခ်ာ ႏံႈခ်ာ တေန႔ေန႔မွာ အဲ့ဒီေနရာေလးကို ၿပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ စိတ္လက္ေပါ့ပါးၿပီး ဘ၀အေမာေတြ ေၿပေပ်ာက္သြား မွာပဲ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ဒါေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာ ရွိေနတဲ့ ၿမန္မာေတြအားလံုးကိုနားလည္တယ္။ သူတို႔ေတြ အမိေၿမကို ဘယ္ေလာက္ လြမ္းလိုက္မလဲ ၊ ေရႊေရာင္ေတြ ၀င္းေနတဲ့ ဘုးရားေတြကို ဘယ္ ေလာက္ ဖူးခ်င္ လုိက္မလည္း။ တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားေတြကို ဘယ္ေလာက္ ေၿပာခ်င္လိုက္မလညး္ ၊ ေတြးၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ သူတို႔အားလံုးကို ၿပန္ေခၚခ်င္တယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> သူတို႔ေတြလည္း ၿပန္လာခ်င္မွာပဲ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္း သူတို႔ကိုေခၚခ်င္တယ္ ။ ဘာေၾကာင့္လည္း ။ တခ်ိန္က အာရွမွာ ၿခေသၤ့ တေကာင္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ၿမန္မာ ကုိ ဒီေန႔ ကမာၻ ဇတ္ခံုေပၚမွာ ၿပန္ေတြ႔ရဖိုု႔ဆိုတာ သူတို႔ေတြရဲ့ အားေတြလိုတယ္ ။ သူတို႔ကို ေခၚၿပီးခိုင္းတာ မဟုတ္ဘူး ။ သူတို႔ ကိုအားကိုးတာ။ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ကို အားကိုးတာ။ သူတို႕ကို ေရွ႔ေဆာင္ခိုင္းတာ ။ ၿပည္တြင္းက ပညာတတ္ စီးပြားေရး လူၾကီးလူငယ္ေတြ ၊ မိဘၿပည္သူေတြနဲ႔ ၿပည္ပက ၿမန္မာအတတ္ ပညာရွင္ေတြ ပူေပါင္းလိုက္ရင္ ၿမန္မာ ကေတာ့ အာရွမွာ ၿပန္လည္ေနရာရလာမွာပဲ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္မွာ သူတို႔ လာခ်င္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေခၚဘူး။ တိုင္းၿပည္ မေကာင္းေသး တဲ့ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႕ အတူ ႏြံမနစ္ေစခ်င္ေသးဘူး ။ ဘာလို႔ဆို ၿမန္မာၿပည္သူေတြ လိုခ်င္တာမရေသးလို႔ပဲ ။ လိုခ်င္တာရၿပီဆိုတာနဲ႔ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရွိတဲ့ လူတိုင္း ပင္ပန္းေနေလာက္ၿပီ ။ ဒါေၾကာင့္ ၿပန္လည္တည္ေထာင္ေရးမွာေတာ့ ၿပည္ပက ၿမန္မာ ပညာရွင္ေတြ အားမာန္အၿပည့္ နဲ႔ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ေစခ်င္တယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> တရုပ္ၿပည္လိုေပါ့ ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံ ကုိ အေမရိကန္က ၀င္တိုက္ၿပီး စစ္ေလွ်ာ္ေၾကးအေနနဲ႕ တရုပ္ ေခာတ္လူငယ္ ေတြကို အေမရိကန္မွာ ၾကိဳက္ရာ ဘာသာရပ္ေတြကုိ သင္ေစခဲ့တယ္ ။ ဒါကေဘာက္ဆာေတာ္လွန္ေရး ။ သူတို႔ ပညာေတြတတ္လာေတာ့ အေမရိကန္က ၿပန္မလႊတ္ခ်င္ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔တိုင္းၿပည္ ၿပန္တည္ေထာင္ ဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံကို ၿပန္လာၾကတာပဲ။ အဲ့ဒီထဲက တေယာက္ဆိုရင္ နာဆာမွာလုပ္တယ္ ။ ဒံုးပ်ံေတြကို တည္ေဆာက္ေပးရတယ္ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ တရုပ္ကအရမ္းတိုးတက္ေနေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက တရုပ္ပညာရွင္ေတြကို ေၾကာက္လာတာနဲ႔ သူတို႕ကို တရုပ္ၿပည္ ၿပန္ပို႔လိုက္တယ္ ။ ႏိုင္ငံၿပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဒီပညာရွင္ေတြက ဒံုးပ်ံေတြထြင္ ဘာေတြထြင္နဲ႔ အာရွ က်ားၿဖစ္လာတယ္ ။ဒါက စာေရးဆရာ ဘိုးလႈိုင္ေရးတဲ့ ပိုးခ်ည္မွ်င္ မိုးနဂါးထဲက မွတ္မိတာ ေၿပာတာ။<br /> ၿမန္မာၿပည္က အရမ္းေသးတယ္။ တၿပည္နယ္ နဲ႔ တၿပည္နယ္ခြဲထြက္လိုက္ရင္ မလြယ္ဘူး ။ ဒါေၾကာင့္ေၿပာတာ ဒို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ စကားေတြ ဟာ ဒီေန႔ထိ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္ေနေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿမန္မာၿပည္သားတိုင္း ၿပည္ေထာင္စုၾကီး အစိတ္စိတ္ မၿဖစ္ဖို႔ ကာကြယ္ရမယ္ ။<br /> ရီစရာေၿပာရရင္ဗ်ာ ကိုဂ်က္က ငပလီ သြားခ်င္ရင္ ဗီဇာလုပ္ရ ၊ေတာင္ၾကီးသြားခ်င္ရင္ ဗီဇာလုပ္ရနဲ႔ ေနာက္ၿပီး ပိုက္ပိုက္ လည္း ခဏခဏ လည္းရအုန္းမယ္ ။ ဒီၾကားထည္း ႏိုင္ငံသားခံခိုင္းရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံသားခံရမွာလည္း ။ ကိုဂ်က္ မွတ္ပံုတင္လာၾကည့္ ။ခ်င္း ကရင္ ရွမ္း တဲ့…….. ဟားဟား ဘယ္ႏိုင္ငံသားခံရမွာလည္း ။ ရီစရာေၿပာတာပါ။<br /> ေၿပာခ်င္တာကဗ်ာ ၿမန္မာၿပည္သားတိုင္း တစိတ္တ၀မ္းတည္းရွိဖို႔ ၊ေနာက္ၿပီး တိုင္းတပါးမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ကိုေရႊၿမန္မာေတြ ဘ၀မေမ႔ ဖို႔နဲ႕ ၿမန္မာနိဳင္ငံသားတိုင္း ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြကို မလုပ္မိေစဖို႔ပါ။ ေနာက္ၿမန္မာႏိုင္ငံကလူေတြ အိမ္ၾကက္ခ်င္း အိ္ုးမည္းသုပ္ၿပီး မခြတ္မိဖို႔ ၊ ဘုန္းၾကီးေခါင္းေခါက္ၿပီး ေဆာရီးလို႔ မေၿပာမိဖို႔ ၊ မ်က္လံုးေတြ ဖြင့္ၿပီးေၾကာက္တတ္ၾကဖို႔ ၊ အမွားအမွန္ ခြဲၿခားသိဖိ္ု႔နဲ႔ တနပ္စားအၾကံေတြကို မၾကံစည္ၾကဖို႔ ေၿပာခ်င္တယ္။<br /> ကိုဂ်က္ေတြးမိတာေၿပာတာပါ ။ လြတ္လပ္စြာေၿပာဆိုၾကည့္တာပါ။ ဘယ္သူနစ္နာပါေစဆိုၿပီး ေရးတာမဟုတ္ဘူး။ လြတ္လပ္တဲ့ တေန႔မွာ ၿမန္မာႏိုင္ငံသားတိုင္း ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ဒီတိုင္းၿပည္မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ လူေတြ၊ တိုင္းရင္းသား ညီအကိုေတြနဲ႔ လက္ရည္တၿပင္တည္း ထမင္းစားႏုိင္ ၾကပါေစ။</span></span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-2922475167377364713?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-86702790306824241672007-09-04T19:21:00.000+06:302007-09-04T19:25:35.920+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူမ်ားေတြကေတာ့ ကိုဂ်က္ စီမီနာ မတက္ခ်င္လို႔ ၊ဘာမွ ကူမလုပ္ခ်င္လို႔ ေပ်ာက္ေနတယ္ ထင္ေတာ့မယ္ ။ ထင္လည္းခံရမွာေပါ့ ၊ရွင္းလည္းမၿပတတ္ေတာ့ဘူး။Email ၀င္လာရင္လည္း ေနာက္က်ၿပီး ၃ ၊၄ ရက္ေနၿပီးမွ ဖတ္ၿဖစ္တယ္။ ဖုန္းဆက္ရင္ေရာ ၊ ကိုယ့္ဖုန္းကို ေမ့ၿပီး တေနကုန္ မဖြင့္ပဲထားေတာ့ ဘယ္သူမွေခၚလို႔ရ မွာမဟုတ္ဘူး။ forum မ၀င္ဘူးလား ဆိုရင္ေတာ့ email ေတာင္ မဖြင့္အားတာ ၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ တေနကုန္ ရွိေနေပမဲ့ online ေပၚမေရာက္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ virus စစ္တပ္ က ကြန္ပ်ဴတာေတြ ကို ၀င္ေမႊသြားတာ တိုက္ပြဲက်တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ကို ေဆးကုေပးရနဲ႕ မအားလိုက္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥထက္ အလုပ္ ကိစၥက ပိုမ်ားေနတယ္ထင္တာဘဲ။ ကိုယ့္ အလုပ္မွာ ကိုယ္က အၾကီးဆံုး ။ ၿပႆနာ ၁ခုခု တက္လာရင္ ကိုယ္ပဲဒို္င္ခံရွင္းေပးရမွာ ။ ၀န္ထမ္းကလည္း ကိုယ္ပါမွ ၃ ေယာက္။ ဒီၾကားထည္း ကိုဂ်က္လွ်ာရွည္ၿပီး ဂီတာ ဆရာကို ဆိုင္ပင့္ၿပီး သင္လိုက္ေတာ့ ပိုဆိုး။ မအားတဲ့ ၾကားထဲက သင္ရတာဆိုေတာ့ ဖင္မႏိုင္ဘဲ ပဲၾကီးဟင္းစားသလိုေပါ့။ တေန႔တေန႔ ၿပဴးၿပဴးၿပဲၿပဲ ဘယ္ေန႔ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းလည္းမသိ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost">ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ ကိုယ္ မ်က္ၿဖဴဆိုက္ေနရတဲ့ ၾကားထဲ ဒီဇယ္ေစ်းက heaven ေပၚတက္သြားေတာ့ ပက္လက္လန္ေရာ ။ ကိုယ္က မီးနဲ႔လုပ္စားေနတာ ၊ မီးပ်က္ေတာ့ မီးစက္ေမာင္း ၊ ဒါလည္းရေသးတယ္ ။ ဆီေစ်းမတက္ခင္ကေပါ့ေနာ္ ။ ခုတက္သြားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ညစ္သြားတယ္။ အဲ ကိုယ္႔ဂီတာဆရာကလည္း ေသာက္ေသာက္ စားစား ဆိုေတာ့ တခါတေလ တရက္ကို ၃ - ၄ နာရီ ထိုင္ၿပီးရစ္ေနတတ္တယ္ ။ သူလာရင္ ကိုယ္အလုပ္ ေတြဖ်က္ၿပီး သူ႔နားမွာ ေနေပးရတယ္ ။ ရွင္းရွင္းေၿပာရရင္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးနား မွာေတာင္ ၃ - ၄ နာရီမေၿပာနဲ႔ ၅ မိ္နစ္ေတာင္ ေနဘူးတာ မဟုတ္ဘူး …။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ကိုဂ်က္မအားတဲ့ အေၾကာင္းဘဲ ေၿပာတာပါ ၊ ဒီလုိ အသင္းအဖြဲလိုက္ လုပ္တဲ့ ေကာင္းတဲ့ ဘယ္ကိစၥမဆို ကိုဂ်က္စိတ္၀င္စားတယ္ ။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏုိင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မို႔ စီမီနာမွာ လာမကူညီႏိုင္တာကို ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္တယ္။ စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုလည္း လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး မုန္႔ေတြ၀ယ္ေကၽြးမယ္ေနာ္………..</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-8670279030682424167?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-40926844334357009992007-08-04T00:26:00.000+06:302007-08-04T00:32:38.290+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၈၈၈၈ ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး တခ်ိဳ႕ကထင္ေၾကးအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္။ သိၾကားမင္းကပဲ ဆင္းလာၿပီး ကယ္ေတာ့မလိုလို ၊ဘာလိုလိုနဲ႔။ တခ်ိဳ႕ ကလည္း အတိတ္က အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို မေတြးခ်င္ၾကေတာ့ဘူး ။ ၿပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ ႏွလံုးသားကို အရွင္လတ္လတ္ ဒါးနဲ႔ခြဲ ဆားနဲ႔ ပက္ၿပီး ရွားမီးမွာကင္တာထက္ ပိုၿပီးနာက်င္ၾကတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> တခ်ိဳ႕ေတြက ၈၈၈၈ မွာ ညၿမင္ေန႔ေပ်ာက္ ၊ တခ်ိဳ႕ က သတင္းအစရွာမရ ၊ ေသကြဲ ၊ရွင္ကြဲ ၊ မိသားစုေတြ ဖရိုဖရဲ ၊ အိမ္ရွိတာေတာင္ မၿပန္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ဘ၀ ။ ဘာေတြေကာင္းလို႕ ဒါေတြၿပန္ေတြးရမွာလည္း။ မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး ။ ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာရွိတဲ့ သဲပြင့္ထက္မ်ားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို လည္းရၿပီးၿပီ ၊ မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဒီသင္ခန္းစာေတြက ယူတတ္သူေတြရခဲ့ၿပီး တခ်ိဳ႕ေတြက မယူခဲ့ၾကသလို ၊တခ်ိဳ႕ က ပါးစပ္ရာဇ၀င္လို သေဘာထားၾကတယ္ ။ ေကြးေသာလက္မဆန္႔မီ ဆန္႔ေသာလက္မေကြးမီ ဒီရတဲ့ အခ်ိန္ေလး မွာ ကိုယ္ေတြ႔ေလးေတြ ေရးသားထားၾကမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ပခံုးေပၚတင္ထားတဲ့ တာ၀န္ေတြ ေပါ့သြားမွာၿဖစ္သလို ယူတတ္သူေတြလည္း အက်ိဳးရွိမွာပါ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> အေရးအခင္းၿဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မလယ္က ေက်ာင္းေလး အလိုလို ပိတ္သြား ၿပီ။ ကေလးဆုိေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရင္ေပ်ာ္တာေပါ့ ။အခ်ိန္အခါမဟုတ္ ေက်ာင္းကပိတ္သြားၿပီ ။ လူၾကီးေတြကို ဘာလို႔ေက်ာင္းပိတ္သလည္း ေမးၾကည္႔ေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ရဖို႔ ေက်ာင္းေတြ ခဏပိတ္တာတဲ့ ။ ဒါနဲ႔ ထပ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ဘာလည္းလုိ႔ေမးေတာ့ သားကခ်ိဳခ်ဥ္ ၁ လံုးစားခ်င္ရင္ ၂ လံုးေတာင္းလို႔ရတယ္တဲ့ ။ အဲ့ဒီ ဒီမိုကေရစီကို ခဏထားအုန္း ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> သပိတ္စေမွာက္ၿပီဆိုတာနဲ့႔ တၿပိဳင္နက္ မလည္နဲ႔ မေ၀းတဲ့ ကန္႔ဘလူမွာ လူေတြသတ္ေနၾကၿပီ။ ဒီတုန္းက စစ္ကိုင္းတုိင္း ကန္႔ဘလူၿမိဳ့နယ္က လူသတ္တာ ၿမန္မာၿပည္မွာ နာမည္ၾကီးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာကေတာ့ ဘုန္းၾကီးကအစ ေခြးကအဆံုး တရြာလံုး ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႔ ညံေနၿပီ ။ရြာလံုၿခံဳေရးမရွိေသးဘူး ။ ရဲရယ္ၿပည္သူ ေတြရယ္ေပါင္းၿပီး ေန႔တိုင္း စီတန္လွည့္ လည္ၿပီး ဆႏၵၿပ ။ ကန္႔ဘလူ ဘက္က လူေတြ သတ္ေနၿပီ ၊ ရန္ကုန္က အေၿခအေနလည္း ဆိုးေနၿပီဆိုတာနဲ႔ ရြာကို တံခါးပိတ္လိုက္တယ္။ အိမ္တိုင္း ေဆာင္ဒါးတို႔ ဒုတ္တို႔ ဘာတို႔က အရင္ကတည္းက ရွိၿပီသား ၊ လက္နဲ႔မဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြကလည္း ရြာလံုၿခံဳေရး ကိုတတ္ႏိုင္သမွ် ၀ိုင္းထိန္း ။ ေန႔တိုင္း က်ီးလန္႔စာစားေနရတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> မိဘေတြက အိမ္မွာ ေနၿပီး ေစာင့္ၾက ၊ကေလးေတြ အကုန္လံုးက ရြာလည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ အိပ္၊ ကိုရင္ေတြ ၊ဦးဇင္းၾကီးေတြ ၊ဘုန္းဘုန္းေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲ ၊ ရြာထဲ ကင္းလွည္႔ ၊ရြာသားေတြက ရြာတံခါးေတြကို ေစာင့္ ၊သံသယရွိတဲ့ လူစိမ္းမွန္သမွ် ရြားနားကိုအကပ္မခံ ။ ဒီလုိ တိုင္းၿပည္ပ်က္တုန္း ေတာေၾကာင္ေတြကို လည္းေၾကာက္ရေသး တယ္။ အဓိက ဘုန္းၾကီးေတြနဲ႔ ရြာသားေတြ ၀ိုုင္းေစာင္႔ေရွာက္ေပးတဲ့ အိမ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ပါ။ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီ လာၿပီး ဒါးၿပတိုက္ရင္ေတာင္ ေပးစရာမရွိေတာ့ပါ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> အေဖက ရြာမွာေနတာဆိုေတာ့ အစိုးရ လခကို လတိုင္းမထုတ္ႏုိင္ဘူး ။ ၃-၄ -၅ လ ၾကာမွ ေဆးထုတ္ရင္း လခတခါတည္းထုတ္ရတာ။ ေနာက္ဆံုးတေခါက္ ၿမိဳ့တက္ၿပီး လခထုတ္ၿပီး ရြာေရာက္ရံုရွိေသးတယ္ ပိုက္ဆန္ေတြ အကုန္လံုးကို အစိုးရက သိမ္းတယ္။ ထုတ္လာတာလည္း ၇၅ က်ပ္ နဲ႔ ၂၅ က်ပ္ အကုန္ကုန္ေရာ ။ စုထားတာေတြလည္း အကုန္ ကုန္ေရာ။ တရြာလုံုး ငိုသံမစဲခဲ့ၾကပါဘူး။ ဘယ္သူကုိတိုင္လို႔တိုင္ရမွန္းလည္းမသိ ။ ဘုရားလည္း ဆင္းၿပီးမကယ္ႏိုင္။ဒါေၾကာင့္ ဒါးၿပတိုက္ရင္ ေပးစရာမရွိဘူးလို႔ေၿပာတာ။ ဒီပိုက္ဆန္ေတြ အလကားေတာ့မၿဖစ္ဘူး။ပိုက္ဆန္ရွိတဲ့ သူေဌးေတြေတာင္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာသားေတြ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဘာလည္းဆိုေတာ့ ဒီပိုက္ဆန္ေတြစုၿပီး သီတင္းကၽြတ္မွာ မီးပံုးပ်ံ အၾကီးၾကီး လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ။ပိုက္ဆန္ မီးပံုးပ်ံေပါ့ဗ်ာ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ဒီလုိ အေၿခအေနဆိုးေနတဲ့ ၾကားက အေဖက လားရွိုးကိုေၿပာင္းဖုိ႔ စာတင္ေတာ့ လားရႈိးနဲ႔ ကပ္ရက္ မိုင္းမႈ မန္ဆန္ ကို ေရႊ႕ေပးတယ္ ။အစိုးရဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလည္း ဆိုေတာ့ သူပုန္ေတြမေအးတဲ့ အညိုေရာင္နယ္ေၿမထဲကို ပို႔လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီကို ေရာက္ၿပီး အခ်ိန္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ရန္ကုန္က အေရးအခင္းေခြေတြၾကည့္လိုက္ရတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> အေတာ္ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတာဘဲ ။ လူေတြကို သတ္ထားလိုက္တာ ေသြးေတြ ေခ်ာင္းစီးေနတာပဲ။ ဒါးၾကီးကိုင္ထားၿပီး ဘယ္သူေသရဲလည္း လို႔ေခၚေနတဲ့ လူေတြ။ ေသြးဆာ ေနတဲ့လူေတြ ။အေလာင္းေတြ ေတာင္လိုပံုေနတဲ့ ေနရာေတြ ။တပ္က လိုက္ လို႔ ေခြးေၿပး၊ ၀က္ေၿပး ေၿပးတဲ့လူေတြ။ ကၽြန္ေတာ္ဆက္မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ။အသက္ရႈက်ပ္လာတယ္။ ဒီတုန္းက အသက္က ၁၀ ႏွစ္မၿပည့္ေသးဘူး ။ဆိုး၀ါးတဲ့ အေၿခ အေနေတြကို မၾကံဳခ်င္ဘဲနဲ႔ ၾကံဳလာရတယ္။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"> ေၿပာမယ္ဆုိရင္ ေၿပာစရာေတြက်န္ေနေသးတယ္။ တၿဖည္းၿဖည္းၾကီးလာေတာ့ ထပ္သိလာရတဲ့ ၈၈၈၈ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေတြ ၊ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းေတြ ၊ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္။ အရြယ္ေရာက္ၿပီးသူးေတြအတြက္က ဒီအေၾကာင္းေတြက ရင္နာစရာ အေကာင္းဆံုး ေန႔ရက္ေတြၿဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ၊ ကေလးေတြၿဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ မုန္တိုင္း အဖ်ားခတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုေန႔ထပ္မေရာက္ဖို႔ ဆုေတာင္းေပမဲ့ ဆုေတာင္းၿပည္႔ပ မလား။ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ေၿပာသလုိ သမိုင္းကို မအ ေအာင္လို႔ သင္တာ ဆိုရင္ ၊ ၈၈ သမိုင္းကိုလည္း ဒီေခာတ္ကေလးေတြ မအ ေအာင္ သင္ကိုသင္ရပါမယ္လို႔ေၿပာရင္ ကိုဂ်က္အေတြး လြန္မယ္မထင္…</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4092684433435700999?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-62295311608464853792007-07-25T13:31:00.000+06:302007-07-25T13:34:00.650+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;">၅ တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က အႏွစ္သက္ဆံုး ၀တၳဳ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာစီစာကံုးတပုဒ္ကို ဆရာမက ေရးခိုင္း ဖူးတယ္။ဒီတုန္းက ၀တၳဳဆိုတာဘာမွန္းေတာင္သိတာ မဟုတ္ဘူး။ ကာတြန္းေတြပဲဖတ္တာ။ ဒီေတာ့ ဒုတ္ခနဲ႔ လွလွ ေတြ႔ပါေလေရာ။ ၀တၳဳေတြအကုန္လံုး လိုက္ဖတ္လို႔လည္း အခ်ိန္ကမရ။ အေဖနဲ႔ အေမကလည္း ၀တၳဳဆိုလံုး၀မဖတ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္နဲ႔သိတဲ့ ၿမန္မာစာ႒ာနက ဆရာမတေယာက္ကို သြားေမးေတာ့ သူက ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ့ ေသြး ကိုညႊန္းတယ္။ ဇတ္လမ္းေလးကို အတိုခ်ံဳ႕ ေၿပာၿပေတာ့ ပိုစိတ္၀င္စားတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ေတာ့လည္း ၾကိဳက္ တယ္ ။ ဒီတုန္းက ဖတ္လို႔ေကာင္းလို႔ ၾကိဳက္တာကတမ်ိဳး ၊ အဖြားေလးရဲ့ ဂ်ပန္ေခာတ္ ကိုယ္ေတြ႔ ေတြကိုၾကားဖူးထားလို႔ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာထက္မပိုဘူး။ ဒီတုန္းကသာမန္ ၀တၳဳတခု လိုပဲ သေဘာထားခဲ့တယ္ ။ ပထမဆံုးဖတ္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ေသြး၀တၳဳကို ေနာက္ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ၾကာၿပီးမွ တခါၿပန္ဖတ္ရတဲ့အခါ ဆရာမၾကီးရဲ့ေစတနာကို နားလည္လာပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ဒီ၀တၳဳက ၿမန္မာၿပည္မွာ ေက်ာ္ၾကားရံုမက ဂ်ပန္မွာပါေအာင္ၿမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ေတြသိတဲ့ ျမန္မာၿပည္ဆိုတာ ေသြး၀တၳဳကစတယ္လို႕ထင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္မွာ စာေပ အေနနဲ႔ေရာ ရုပ္ရွင္အေနနဲ႔ပါေအာင္ၿမင္ခဲ့တဲ့၀တၳဳ တပုဒ္ရွိပါေသးတယ္။ ဒီစာအုပ္က စာေရးဆရာၾကီး ထာကဲရာမမိက်ိအိုး ရဲ့ ဘိရုမာႏို႔ထတဲ ေခၚတဲ့ ၿမန္မာ့ေစာင္း ပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒီစာအုပ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္ေၾကာင့္ ၿမန္မာၿပည္ကို ပိုသိ ပိုခ်စ္လာခဲ့ၿပီး ဆရာမၾကီး ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလးရဲ့ ၀တၳဳ မွာေတာ့ အသဲစြဲခဲ့ၾကတယ္ထင္ပါတယ္။ ၿမန္မာ့ေစာင္း က လည္းၿဖစ္ရပ္မွန္ မဟုတ္ပါဘူး။ဒီ၀တၳဳထဲမွာပါတဲ့ ဂီတ၀ါသနာပါတဲ့ တပ္စိတ္ကေလးကေတာ့ တကယ္ရွိခဲ့ပါ တယ္။သူတို႔ေၿပာၿပတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို အေၿခခံၿပီး ေရးခဲ့လို႔ထင္တယ္ အေတာ္ ေလးဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။သနားစရာလည္းေကာင္းပါတယ္။၀မ္းလည္းနည္းရပါတယ္။ဒီ၀တၳဳရဲ့ အဓိကဇတ္ေကာင္ကေတာ့ မီဇူရွီးမားဆိုတဲ့ စစ္သားေလးပါ။<br /> ဂ်ပန္တပ္စိတ္မႈူး ဗိုလ္ၾကီးက ဂီတေက်ာင္းကေန ေအာင္ခါစ လူငယ္ပညာတတ္၊ ဒီေတာ့ သူ႔တပ္သားေတြအကုန္လံုကို သီခ်င္းဆိုေလ့က်င့္ခိုင္းတယ္။ သီခ်င္းဆိုရင္လည္း အဆင့္နိမ့္တဲ့ သီခ်င္းေတြမဆိုၾကဘူး။တကယ့္ကိုခက္ရာခက္ဆစ္ သီခ်င္းေတြကိုပဲ ေလ႔က်င့္ သီဆိုၾကတယ္။သူတို႔ေတြက စိတ္ညစ္တဲ့အခါ ၊ဘယ္တိုက္ပြဲမွာ ေသမယ္မွန္း မသိတဲ့အခါေတြ မွာ ရင္ထဲမွာရွိတဲ့ သီခ်င္းေတြကို အားရပါးရဆိုၾကတယ္။ ဗိုလ္ၾကီးရဲ့ အားအကိုးရဆံုး ကေတာ့ တပ္ၾကပ္ကေလး မီဇူရွီမား။သူက တပ္ထဲေရာက္မွ ဂီတကို စထိေတြ႔ဖူးေပမဲ့ ဂီတအထံုရွိေတာ့ အေတာ္ေလးေပါက္ေၿမာက္တယ္ ။<br /> သူတို႔တပ္သားေတြအကုန္လံုး တူရိယာ ပစၥည္းေတြကို ေတြ႔ရာ ၀ါး ၊ လက္နက္ေတြနဲ႔ လုပ္တယ္။ ဒီထဲမွာ ၿမန္မာ့ေစာင္းကို အတုခိုးၿပီးလုပ္ထားတဲဲ့ မီဇူရွီမား ပိုင္ ေစာင္းတလက္ရွိ တယ္။ သူတို႔က ၿမန္မာၿပည္ကေန ၿပန္ဆုတ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အေရွ႕ဘက္မွာရွိတဲ့ ယိုးဒယားကို ေၿပးတယ္။ လမ္းမွာကင္းေထာက္စရာရွိရင္ မီဇူရွီမား ကို ေရွ႕ေၿပးလႊတ္တယ္။မီဇူရွီမားက ဂ်ပန္လူမ်ိဳးဆိုေပမဲ့ အသားကညိုတယ္၊ ေနေလာင္ထားေတာ့ပိုဆိုး ၊မ်က္ႏွာပံုစံ ၊အရပ္အေမာင္းအားလံုးဗမာနဲ႔ တပံုစံထဲ။ဗမာ အ၀တ္အစား၀တ္လိုက္ရင္ ခြဲလို႔မရေအာင္တူတယ္။ ေစာင္းတီးလည္းကၽြမ္းေတာ့ ေစာင္းသမား သေတာင္းစားဟန္ေဆာင္ၿပီး ကင္းေထာက္တယ္။ သူ႔ရဲေဘာ္ေတြက မင္းၿမန္မာၿပည္မွာေနခဲ့ ရင္ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြအကုန္လံုး၀ိုင္းခ်စ္ၾကလိမ့္မယ္ေၿပာေတာ့ သူက “ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီယန္မာ လူေမ်ာ၊ မီယန္မာဟာ တိတ္ေကာင္းတဲ့တိုင္းၿပည္”လို႔ အၿမဲေၿပာေနၾက။<br /> တေန႔မွာ သူတို႔တေတြဟာ ဂ်ပန္ၿပည္ လက္နက္ခ်လိုက္ၿပီဆိုတဲ့ စာေတြကို ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ က်ဲခ်တဲ့အခါ ရရွိခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ရန္သူအ၀ိုင္းခံရၿပီး အပစ္အခတ္မရွိလက္နက္ခ်ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ တၿခားတေနရာမွာရွိတဲ့ ဂ်ပန္တပ္တတပ္က စစ္ၿပီးေပမဲ့ အေသခံခ်ေနလို႔ မီဇူရွီမားရဲ့ ဗိုလ္ၾကီးက သူ႔ကို သံတမန္လုပ္ခိုင္းၿပီး လက္နက္ခ်ဖို႕သြားေၿပာခို္င္းတယ္။ တာာ၀န္ၿပီးရင္ေတာ့ မုဒံု သံု႔ပန္းစခန္းကို ၃ လ အတြင္း ၿပန္လာဖို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။<br /> အခ်ိန္ေတြသာကုန္သြားတယ္ မီဇူရွီမား ကေတာ့ မလာေတာ့ပါဘူး ။သူ႕အစား ပခံုးမွာ ၾကက္တူေရြးတင္ထားတဲ့ ၿမန္မာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတပါး ကိုပဲေတြ႔ရတယ္။ မီဇူရွီမား သူရဲေကာင္းၿပီသစြာ က်ဆံုးခဲ့ၿပီလို႔ ထင္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႕ခၽြတ္စြတ္တူတဲ့ ၿမန္မာဘုန္းၾကီးေလးကိုေတြတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြ ဟာ သံသရ၀င္လာၿပီး စံံုစမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဂ်ပန္တပ္ေတြ အမိေၿမၿပန္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ သိပ္ခ်စ္တဲ့ မီဇူရွီမား ကို ရွာေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္။ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ တဲ့ ဘုန္းၾကီးတၿဖစ္လည္း မီဇူရွီမား ဟာ သူ႔တပ္သားေတြ ကို ေစာင္းနဲ႕ အားရစြာ သီဆိုၿပီး သူတို႔နဲ႕ေ၀းရာကို ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။<br /> မီဇူရွီမား ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုတာကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဆရာရဲၿမင့္လြင္ေရးတဲ့ ၿမန္မာ့ေစာင္း ၀တၳဳကိုသာ ၀ယ္ဖတ္ၾကပါ။ ကိုဂ်က္ေၿပာရင္အရသာေပါ့မွာစိုးလို႔မေၿပာတာ့ဘူး ။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ ၃ႏွစ္ေလာက္က ေက်ာင္းသားေတြစုၿပီး ေတာင္ၾကီး၊အင္းေလး၊ ပင္းတယ ခရီးထြက္ခဲ့ၾကတယ္။အၿပန္က်ေတာ့ အခ်ိန္ပိုတာ နဲ႔ မႏၱေလး မ၀င္ပဲ မိတၳီလာထင္တယ္၊ အဲ့ဒီကို၀င္တယ္။ ဘယ္ကိုေရာက္လည္းဆိုေတာ့ ဂ်ပန္၊ၿမန္မာ ကမာၻေအး နဂါးရံုမဟာေဗာဓိ ေစတီေတာ္ၾကီး ကိုေရာက္တယ္၊ ဒီေစတီမွာ နဂိုက ဂ်ပန္စစ္သားတေယာက္ ဘုန္းၾကီး၀တ္ၿပီး သီတင္းသံုခဲ့တယ္၊ ေမြးရပ္မၿပန္ဘူး ။ သူ႔မိခင္တပ္ကလည္း က်ဆံုးစရင္းထည့္ထားတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ ဘုန္းၾကီး၀တ္ၿပီးေနခဲ့တယ္ ။ ဘယ္သူမွလည္းသူ႔ကို ဂ်ပန္မွန္းမသိဘူး။ သူပ်ံ လြန္ၿပီးေတာ့ သူ႔ေမြးရပ္မွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးေတြကို အိမ္မက္ေပးတယ္။ သူ႔အမ်ိဳးေတြ ၿမန္မာၿပည္ကို လိုက္လာၿပီး သူအိမ္မက္ေပးတဲ့ ေနရာကို ရွာေတာ့ အခုေၿပာတဲ့ ေနရာကိုေတြ႔ရွိခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခ်စ္ၾကည္ေရးေစတီတည္ၿပီး ၁ ႏွစ္ ၁ ခါလာလည္တယ္လို႔ေၿပာတယ္။ အဲ့ဒီမွာ သူ႔ရဲ့ဓာတ္ပံုေတြ ၊ သူကိုင္ခဲ့တဲ့ ဓါးေတြ ေသနတ္ေတြ၊တင့္ကားေတြြကို ၿပသထားပါတယ္။ လမ္းၾကံဳရင္သြား ၾကည္႔ၾကေပါ့။ အေသးစိတ္သိတဲ့လူေတြမ်ားရွိရင္ ေရးေပးၾကပါ။<br />ဆရာ ရဲၿမင့္လြင္ေရးတဲ့ ၀တၳဳေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သတိရတာေလးေၿပာၿပလိုက္တာ။ အဓိက ကေတာ့ ဂ်ပန္ေတြ ၿမန္မာကို ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ၿမန္မာေတြက သူတို႔ကို အခင္မပ်က္သလုိ သူတိုက ခ်စ္ၿမဲခ်စ္လွ်က္ပဲဆိုတာရယ္၊ စနစ္မေကာင္းလုိ႔ ဂ်ပန္ေတြ ဒုတ္ခ ေရာက္ခဲ့ၾကတာကို သတိရေစဖို႔ရယ္၊ ဂ်ပန္ၿမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရးၿမဲဖို႔ စတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေရးလိုက္တာပါဗ်ာ။<br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-6229531160846485379?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-28323246391089614492007-07-24T15:59:00.000+06:302007-07-24T16:03:57.411+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတရာဆိုတာ ဘ၀ကိုယ္စီကို အလွဆင္ရန္အတြက္ မရွိမၿဖစ္လိုအပ္တဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ့ လက္ေဆာင္ၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကို က်င့္ၾကံသူတိုင္း ဘ၀မွာ ဆံုးရွံဳးမႈေတြနဲ႔ မရင္ဆိုင္ရဘူး၊ဘ၀နစ္နာမႈမရွိေစရဘူုး။ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကမၻာေလာက ၾကီးမွာ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတစ္ခုတည္းကသာလွ်င္ ၿပည့္၀ဆံုလင္တဲ့ဘ၀ေရာက္ဖို႔အတြက္ အၿမဲ တြန္းအားေပးေနတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အၿပစ္ေၾကာင့္ ခံစားေနရတဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြအားလံုးကို ကုသေပးတယ္ ။ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟ၊မာန ေတြေၾကာင့္ ပူေလာင္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားတိုင္းကို ၿပန္လည္ေအးၿမေစတယ္။ေၿဖသိမ့္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြအားလံုးကို ေၿဖသိမ့္မႈ ေတြေပးတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ၿပီး၊ အထီးက်န္တဲ့ လူသားတိုင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေရာင္ ၿခည္ေတြ၊ ဘ၀ရဲ့ၿပည့္စံုခ်င္းေတြ ၿပန္လည္ေပးတယ္။ဒါေၾကာင့္လူသားတိုင္း ခ်စ္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေအာင္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ၾကိဳးစားၿပီးက်င့္ၾကံၾကရမယ္။ခ်စ္တတ္တဲ့ လူသားတိုင္း ပိုၿပီးခ်စ္တတ္လာၿပီး ၊ ပိုခ်စ္ႏိုင္တဲ့ လူသားတုိင္း ပုိမိုၿပည့္စံုတဲ့ ဘ၀ကိုပိုင္ဆိုင္ ၾကလိမ့္မယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခ်စ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ ၊ အတားအဆီး ေတြထဲက လြတ္ေၿမာက္ေနသလို ခံစားၾကရတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုရင္ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ တရားရဲ့ ထူးၿခားထက္ၿမက္တဲ့ အရည္အခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ စိတ္ထားေတြကို အႏိုင္ယူလို႔ပဲၿဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ က်ဥ္းေၿမာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြအားလံုးကို ေၿပာင္းလဲေပးၿပီး၊ ဘ၀ရဲ့ေထာင္ေခ်ာက္ေတြထဲက ကယ္တင္ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘ၀ရဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို ၿပန္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတရားကို လက္ေတြ႔ က်င့္ၾကံၿပီး ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ၌ အသက္ရွင္ေနတဲ့ လူတေယာက္ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ေလာကမွာ အဆံုးစြန္၊ အထြဋ္အထိပ္၊ အၿမင့္ၿမတ္ဆံုးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းသာၿဖစ္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဖာသာရ္ခရစၥတိုဖာ လိန္ထန္းေရးတဲ့ ဘုရားအခ်စ္ ၊ လူ႔အခ်စ္သီအိုရီမ်ားထဲက ကူးထားတာပါခင္ဗ်ာ။ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ကုိယ္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့လူေတြက္ို မိမိကိုယ္ကိုခ်စ္ သကဲ့သို႔ခ်စ္တတ္ရပါမယ္။ ကိုယ္႕ရဲ့ ရန္သူေတြ၊ကိုယ့္ ကို ထိခိုက္နစ္နာေအာင္လုပ္တဲ့သူေတြ ၊ သူတို႔ေတြကိုလည္းခ်စ္တတ္ရပါမယ္။ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတည္ေဆာက္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္မလြယ္ ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္တတ္ဖို႔အတြက္ က်င့္ၾကံရပါတယ္။ တကယ္ ခြင့္လႊတ္ ခ်စ္တတ္တဲ့ လူေတြဟာ သူတိုပရဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဧၿမေနတတ္ၾကတယ္။ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေၾကာင့္ ခြင့္လႊတ္လာႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ဘုရားသခင္ရဲ့ႏိုင္ငံေတာ္၊ ဒါမွမဟုတ္ နတ္ၿပည္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ပဲ ၿဖစ္တယ္။ နတ္ၿပည္တို႔ ၊ဘုရားရဲ့ႏိုင္ငံေတာ္တို႔ကို အေ၀းမွာရွာစရာမလိုဘူး။သင္တို႔ရဲ့ ႏွလံုးသားထဲမွာပဲရွိပါတယ္။<br /></span></span><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-2832324639108961449?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-91045280838832682572007-07-17T22:20:00.000+06:302007-07-17T22:30:51.550+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;"></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; text-indent: 0.5in;" align="center"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ကမၻာ့ရာဇ၀င္ မွတ္တမ္းတင္ရေသာ ဗမာၿပည္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား မသမာယုတ္မာေသာ သူတို႕ လက္နက္ၿဖင့္ေသရၿခင္း။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၁၉-၇-၄၇ ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီခြဲ အခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ခန္းတြင္ ၀န္ၾကီးမ်ားစည္းေ၀း ေနစဥ္ ၊ စပတ္လမ္းမွ အတြင္း၀န္ရံုးသို႔ ဂ်စ္ကားေလးႏွင့္ ၿခေသၤ့အမွတ္နံပါတ္ ၁၂ တပ္ယူနီ ေဖာင္း အၿပည့္အစံု၀တ္ဆင္ထားသူ ၄ေယာက္၀င္ေရာက္လာၾကၿပီး ၀န္ၾကီးအစည္းအေ၀းလုပ္ ေနသည့္ရံုးခန္းေအာက္တြင္ ထိုးရပ္၍ တေယာက္ကား ၊ ကားထဲတြင္ ေစာင့္ေနခဲ့ေလ၏။<span style=""> </span>က်န္သံုးေယာက္တို႔သည္ စတင္းဂန္းႏွင့္ ေတာ္မီဂန္းမ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ခါ အိေၿႏၵရရ ေလွခါးမွတက္လာၾကၿပီး ၀န္ၾကီးမ်ား အစည္းအေ၀းလုပ္ေနေသာ အခန္း၀သို႔ ေရာက္ေသာအ ခါ အေစာင့္မင္းေစကေလးက အတြင္း၌ ၀န္ၾကီးမ်ားအစည္းအေ၀းရွိေနသၿဖင့္ မ၀င္ရန္တား ၿမစ္ေလသည္။ထိုသူငယ္အားတြန္းထိုး၍ တံခါးကို ဖြင့္လုိက္ၿပီး ေသနတ္မ်ားကို ၂ ခ်က္ဆြဲ လိုက္ေလသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၊ သခင္တင္ၿမ ၊ ဦးဘခ်ိဳ ၊ မန္းဘခိုင္ ၊ မစၥတာရာဇတ္ ၊ ဦးဘ၀င္း ၊ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား ၊ ဦးအုန္းေမာင္ ၊ အိုင္စီကက္(စ္)တို႔မွာ အတံုးအရံုးလဲေနၾကေလသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ေဆးရံုသို႔ပို႔ၿခင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style=""> </span>သူနာၿပဳကားမ်ားၿဖင့္ အေလာင္းမ်ားႏွင့္ လူနာမ်ားကို တင္ေဆာင္ယူသြားသည္။ ေဆးရံုတြင္ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားမွတပါး အားလံုးေသာ၀န္ၾကီးမ်ားမွာ ေသေနေတာ့၏။ ေစာ္ဘြားၾကီးမွာ ေနာက္တရက္ညေနတြင္ ေသေလသည္။ အတြင္း၀န္ ဦးအုန္းေမာင္မွာ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသဆံုးသြားေၾကာင္း ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style=""> </span> ရန္ကုန္တၿမိဳ့လံုး ေခ်ာက္ခ်ားၿခင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ကို ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သည္ဟု ၾကားသည္ ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အေရာင္းအ၀ယ္မ်ား ရပ္ဆိုင္းသြားေတာ့၏ ။ရုပ္ရွင္ရံုမ်ား ၊ ဆိုင္မ်ားတို႔လည္း ပိတ္ထားၾက၏၊ ေန၀င္မီးၿငိမ္းအမိန္႔ကိုလည္း ေလာေလာဆယ္ထုတ္ထားလိုက္ေလသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style=""> </span>ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေလာင္းကို ၿမိဳ႕လွည့္ၿပၿခင္း၊ ၂၀-၇-၄၇ ညေန ၂ နာရီအခ်ိန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေလာင္းကို ကန္ေတာ္ၾကီးေနအိမ္မွ ဆူးေလဘုရားလမ္း ၊ ဖေရဇာလမ္း ၊ ဘုရားလမ္း မွ ဂ်ဴဘလီေဟာ သို႔ ယူေဆာင္သြားရာ လူထုၾကီးမွာ လြန္စြာစည္ကား၏။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >အသက္ခ်မ္းသာရေသာ၀န္ၾကီးမ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၁. ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးၿမ ၊ စိုက္ပ်ိဳးေရး၀န္ၾကီး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၂. ဦးဘဂ်မ္း ၊ ၿပန္လည္ထူေထာင္ေရး၀န္ၾကီး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၃. ဦးေအာင္ဇံေ၀ ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး၀န္ၾကီး။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ရရွိေသာဒဏ္ရာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >လူသတ္သမားတို႔ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ က်ဆံုးသြားၾကေသာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ား ရရွိသည့္ ဒဏ္ရာမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၁.<span style=""> </span>ဗို္လ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း<span style=""> </span>၁၃ ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၂.<span style=""> </span>မန္းဘခိုင္<span style=""> </span>၁၅ ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၃.<span style=""> </span>ဦးဘ၀င္း<span style=""> </span>၈<span style=""> </span>ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၄.<span style=""> </span>ဦးရာဇတ္<span style=""> </span>၆<span style=""> </span>ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၅.<span style=""> </span>ဦးဘခ်ိဳ <span style=""> </span>၅<span style=""> </span>ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၆.<span style=""> </span>ဦးအုန္းေမာင္<span style=""> </span>၅<span style=""> </span>ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ရ.<span style=""> </span>သခင္ၿမ<span style=""> </span>၂<span style=""> </span>ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၈.<span style=""> </span>မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားၾကီး<span style=""> </span>၂<span style=""> </span>ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၉.<span style=""> </span>ကိုေထြး<span style=""> </span>၄<span style=""> </span>ခ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဗို္လ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႏိုင္ငံေရးဂႏၱ၀င္ထဲက ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ၿပတာ။ တင္ၿပသူကေတာ့ ေမာင္ေက်ာ္ရင္ပါ။ အဲ့ဒီေခာတ္က အသံုးအႏႈန္းေတြ သိေစခ်င္လို႔ ၊ေနာက္ၿပီး လႈပ္ရွားမႈပံုရိပ္ေတြကို ၿမင္သာေအာင္လို႔ ဒီအတိုင္း ေဖာ္ၿပလိုက္တာ၊ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ အေၾကာင္းေတြကို ၁၉-၇-၂၀၀၇ မတိုင္ခင္ထိ ရွားေဖြေဖာ္ထုတ္ တင္ၿပမယ္လို႔ ေတြးထားမိလို႔ပါ ။ မသိေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ ေတြ႔ရွိတာေလးေတြတင္ေပးရင္း သမိုင္းေၾကာင္းေတြၿပန္ေဖာ္ထုတ္ၾကရေအာင္…….</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-9104528083883268257?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-4186921270854994042007-07-14T02:22:00.000+06:302007-07-14T02:51:35.367+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကာလသာေရာဂါ ( Sexually transmitted Infection) ဆိုတာက လိင္ဆက္ဆံတာကတဆင့္ တစ္ေယာက္ကိုတေယာက္ ကူးစက္ႏိုင္တဲ့ ေရာဂါေတြကို ေခၚတာပါ။ ဒီေရာဂါမွာ တၿခားေရာဂါ ေတြလည္း ရွိေသးတယ္ ။ အၿဖစ္မ်ားတာကေတာ့ ဆီးပူေညာင္က် လို႔ေခၚတဲ့ ဂႏို ေရာဂါ ၊ ရွန္ကရြိဳက္ ၊ ဆစ္ဖလစ္ ၊ လိင္အဂၤါေရယုန္ ေရာဂါ ေတြပဲ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟိုးတုန္းက လူငယ္ေတြမွာ ဒီေရာဂါအၿဖစ္မ်ားလို႕ ကာလသားေရာဂါ လို႔ေခၚၾကတာ ။ ကာလသားေရာဂါပိုးအားလံုးဟာ ကူးစက္တတ္တဲ့ ေရာဂါပိုးမို႔ ဒီေရာဂါ ပိုးတမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတဲ့သူနဲ႔ လိင္ဆက္ဆံရင္ ကိုယ့္က္ိုုပါ ေရာဂါကူးစက္ႏိုင္တယ္။ ကာလသားေတြမွ ဒီေရာဂါ ၿဖစ္တာမဟုတ္ဘူး ပ်ိဳပ်ိဳ အိုအို ေရာဂါရွိတဲ့ လူနဲ႔ဆက္ဆံရင္ကူးမွပဲ။ မိန္းကေလးေတြမွာ လည္းၿဖစ္ႏိုင္တာပဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမ်ိဳးသားေတြမွာ အၿဖစ္မ်ားတဲ့ ေရာဂါလကၡဏာေတြက <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁. လိင္အဂၤါတ၀ိုက္မွာ အနာၿဖစ္တာ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၂. ဆီးလမ္းေၾကာင္းကေန အရည္ေတြဆင္းတာ (ၿပည္ တို႔၊ ေသြးတို႔ ေပါ့ )<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၃. ဆီးပူ၊ဆီးက်င္၊ဆီးသြားရတာခက္တာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၄. ေပါင္ၿခံ အၾကိတ္ေတြ ေရာင္တာ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အမ်ိဳးသမီးေတြ အၿဖစ္မ်ားတာက <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁. လိင္အဂၤါတ၀ိုက္မွာ အနာၿဖစ္တာ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၂.ေမြးလမ္းေၾကာင္းကေန ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ အရည္ေတြဆင္းတာ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၃. ဆီးပူ၊ဆီးက်င္၊ဆီးသြားရတာခက္တာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၄.၀မ္းဗိုက္ေအာက္ပိုင္းနာက်င္တာ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၅. ေပါင္ၿခံ အၾကိတ္ေတြ ေရာင္တာ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဒီေရာဂါရဲ့ဆိုးက်ိဳးေတြကေတာ့ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁. အမ်ိဳးသားေတြမွာ မ်ိဳးပြားအဂၤါ လမ္းေၾကာင္တေလွ်ာက္ ေရာင္ရမ္းတာ၊ ဆီးၿပြန္က်ဥ္းေၿမာင္း ပိတ္ဆို႕တာ၊ ကေလးမရႏိုင္တာ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၂. အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ ေမြးလမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေရာင္ရမ္းတာ ၊သေႏၶတည္မႈေနရာလြဲတာ၊ ကိုယ္၀န္ပ်က္က်တာ ၊ ကေလးအေသေမြးတာ ေတြၿဖစ္ႏိုင္သလို ေနာက္ဆံုး ကေလးမရဘဲ ၿမံဳတယ္ဆိုတဲ့ အထိၿဖစ္ႏိုုင္ပါတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>တခ်ိဳ႕အမ်ိဳးသမီးေတြ ကာလသားေရာဂါရွိတယ္ဆိုေပမဲ့ တခါတေလ ဘာေရာဂါ လကၡဏာမွ မၿပပဲရွိေနတတ္တယ္ ။ ေရာဂါ လကၡဏာေတြမွ မၿပေပမယ့္လို႔ ကိုယ္တိုင္ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ရဲ့လိင္ဆက္ဆံဖက္မွာ ေရာဂါကူးစက္ႏုိင္တဲ့ အႏၱရယ္ရွိတယ္လို႔ထင္ရင္ေတာ့ နားလည္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြတိုင္ပင္သင့္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အမ်ိဳးသမီး ေတြမွာ ေမြးလမ္းေၾကာင္းကေန အၿဖဴေတြဆင္းတိုင္ ကာလသားေရာဂါလို႔ ေၿပာလို႔ မရဘူး ။ အၿဖဴနည္းနည္းဆငး္တာ ပံုမွန္သဘာ၀ တစ္ခုပါ။ အၿဖဳဆင္းတာမ်ားတာ၊ အနံ႔နံတာ ၊ မလိုင္ဖတ္လို အၿဖဴဖတ္ေတြ ဆင္းတာ ၊ အေရာင္ရွိတဲ့ အရည္ေတြဆင္းတာ ၊ ၿပည္ေတြဆင္းတာ၊ယားယံတာေတြ ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ ၿပသသင့္တယ္ ။ ဒါေတြၿဖစ္ တိုင္းလည္း ကာလသားေရာဂါလို႔ ေၿပာလို႔မရၿပန္ဘူး ။ မႈိေရာဂါ ဒါမွမဟုတ္ ေရာဂါပိုးတခုခု ေၾကာင့္လည္း ၿဖစ္ႏိုင္တာဘဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဂႏိုေရာဂါ ၊ လိင္အဂၤါအနာေရာဂါ ၊အမ်ိုဳးသမီးေတြ ဆီးစပ္နာက်င္ကိုကခဲတဲ့ေရာဂါ ၊ အၿဖဴဆင္းတဲ့ေရာဂါ စတဲ့ကာလသားေရာဂါေတြကေတာ့ ေဆးကုသရင္ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္တယ္ ။ တခ်ိဳ႕ လိင္အဂၤါေရယုန္တို႔ လိင္အဂၤါၾကြက္ႏို႔ေရာဂါေတြကေတာ့ ေပ်ာက္ဖို႔ခက္တယ္ ။ အသဲ ေရာင္အသား၀ါ ဘီ နဲ႔ စီ ၊ AIDS ေရာဂါ တို႕ကေတာ့ မေပ်ာက္ႏိုင္ဘူး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကာလသားေရာဂါဆိုတာ လိင္ဆက္ဆံတာကတဆင့္ အဓိကကူးဆက္တာ။ အတြင္းခံ အ၀တ္အစား ေတြလဲလွယ္၀တ္ဆင္လို႔ ကူးဆက္တာ အင္မတန္နည္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကာလသားေရာဂါ မဟုတ္တဲ့ မ်ိဳးပြားအဂၤါဆိုင္ရာ ေရာဂါၿဖစ္တယ္ဆိုတာက ဆီးလမ္းေၾကာင္း ၊ မ်ိဳးပြားလမ္းေၾကာင္းေတြထဲကို ေရာဂါပိုးေတြ တနည္းနည္းနဲ႔ ၀င္ေရာက္သြားလို႔ပါ။ သံုးေရမသန္႔ရွင္းတာတို႔ ၊ အတြင္းခံ အ၀တ္ေတြ မသန္႔ရွင္းလို႔ ကူးတာကမ်ားတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>လိင္အဂၤါ ၊ မ်ိဳးပြား အဂၤါ ဆိုင္ရာၿပႆနာ ၿဖစ္တိုင္း ကာလသားေရာဂါလို႔ေတာ့ ေၿပာ လို႔မရသလို ၊ေရာဂါလကၡဏာမၿပတိုင္းလည္း ကာလသားေရာဂါရွင္းတယ္လို႔ မေၿပာႏိုင္ၿပန္ဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ္ရဲ့လိင္ဆက္ဆံဖက္မွာ လိင္ဆက္ဖက္မ်ားတာ၊ကြန္ဒံုးမသံုးတာေတြကို ထည့္ စဥ္းစားၿပီး ေရာဂါကူးစက္ႏိုင္မႈကို<span style=""> </span>သံုးသပ္ႏိုင္ပါတယ္ ။ တကယ္လို႔ ကူးစက္ႏိုင္တယ္လို႔ထင္ ရင္ေတာ့ ဆရာ၀န္၊ဆရာမေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္သင့္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကာလသားေရာဂါ ၿဖစ္မၿဖစ္ဆိုတာ ကိုယ္ရဲ့အက်င့္ သိကၡာနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ လိင္ဆက္ဆံဖက္ တစ္ဦးတည္းရွိတဲ့ လူေတြမွာလည္း ေရာဂါကူးစက္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ မိန္းမေကာင္းမို႔ ကာလသားေရာဂါမရွိႏုိင္ဘူး ၊ ေပြရႈပ္တဲ့သူေတြမွသာ ေရာဂါၿဖစ္ႏိုင္တယ္ဆို တာ မဟုတ္ဘူး။ လိင္ဆက္ဆံမႈရွိၿပီဆိုတာနဲ႔ ေရာဂါေတြမကူးစက္ႏိုင္ေအာင္ လိုအပ္ရင္ ကြန္ဒံုးသံုးဖို႔ သိရွိနားလည္ရပါမယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဒီေရာဂါဟာ လိင္ဆက္ဆံဖက္မ်ားတဲ့သူေတြမွာ အၿဖစ္မ်ားတာဆိုေတာ့ သစၥာမရွိတဲ့သူ ေဖာက္ၿပန္တဲ့ သူေတြလို႔ လူအမ်ားကထင္ေနၾကတာ ။ ကိုယ္ကလိင္ဆက္ဆံဖက္တဦးတည္းရွိ တယ္ လို႔ေၿပာဦးး သူ႔မွာ ဒီေရာဂါေတြရွိရင္ ကိုယ့္ကိုကူးစက္မွာပဲ။ ေရာဂါအေၾကာင္နားလည္ရင္ ကုသဖို႕ မခက္ပါဘူး ။ ဒီေရာဂါေၾကာင့္ တသက္လံုးကေလးမရေတာ့မွာ ၊ လိင္မႈဆိုင္ရာ အိမ္ေထာင္ေရး သုခေတြကို မရေတာ့မယ့္ အေၿခအေနေတြထိမေရာက္္ခင္ ပ်ိဳပ်ိဳ အို္အို ကိုယ့္မွာေရာဂါရွိတယ္လို႔ သံသယ၀င္ရင္ ဆရာ၀န္နဲ႔ တိုင္ပင္ၿပသသင့္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အမ်ိဳးသားေတြ ရည္းစားမ်ားတာ ၊လိင္ဆက္ဆံဖက္မ်ားတာ ၊အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ားတာ ကို လူေတြက အၿပစ္မတင္ၾကဘူး။ အဲမိန္းကေလးဆိုရင္ေတာ့ အၿပစ္တင္လို႔မဆံုးဘူး။ ၀ိုင္းၿပီး ကဲ့ရဲ့တာ က်ဥ္တာေတြလုပ္တတ္ၾကတယ္။ လိင္ဆက္ဆံဖက္မ်ားတာကို လူအမ်ားလက္ခံ သည္ၿဖစ္ေစ ၊ မလက္ခံသည္ၿဖစ္ေစ ဘယ္သူပဲၿဖစ္ၿဖစ္ လိင္ဆက္ဆံဖက္ မ်ားရင္ေတာ့ ကာလ သားေရာဂါ နဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ ၿပႆနာေတြ ၾကံဳႏိုင္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ၿမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈအရကေတာ့ မိန္ကေလးေတြဟာ လိင္ကိစၥမွာ အိေၿႏၵသိကၡာရွိဖို႔ ေတာ့လိုတယ္ ။ဒါေပမဲ့သူမ်ားလုပ္တိုင္ ခံဖို႔မဟုတ္ဘူး။ လိင္ဆက္ဆံတဲ့ကိစၥဟာ ေနာင္တခ်ိန္ မွာ<span style=""> </span>ကိုယ္ရဲ့က်န္းမာေရး ၊ လူမႈေရးကိစၥေတြကို ၾကီးမားစြာထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ လိင္ဆက္ဆံေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ၿဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ၿပႆနာ ( မလိုခ်င္ပဲ ကိုယ္၀န္ရ တာ ၊ HIV/AIDS ၊ တၿခားလူမႈေရးၿပႆနာ) ေတြကို စဥ္းစားၿပီး လုိအပ္ရင္ ၿငင္ပယ္တာ ၊ ေရွာင္ရွားတာ ၊ ကာကြယ္တာေတြကို လုပ္ရပါမယ္ ။ လိင္ဆက္ဆံတယ္ဆိုတာက ႏွစ္ဦးသေဘာတူမွ ရတာမို႔ အားနာ ၊ ရွက္ရြံ႕တာ ၊ ေၾကာက္လန္႔တာေတြ မၿဖစ္ပါနဲ႔။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>မိန္းကေလးတ္ိုင္း လိင္အေၾကာင္း ေၿပာတာ၊နားေထာင္တာ၊ေလ့လာတာဆိုရင္ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ထင္ေနၾကတယ္။<span style=""> </span>လိင္ဆက္ဆံတယ္ဆိုတာ လူတိုင္း တေန႔ ၾကံဳေတြ႔ရမွာမို႔ လိင္ဆက္ဆံလို႔ၿဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းေတြ ၊ ၾကိဳတင္သိထား ၊ ေလ့လာထားမွ ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့အခါ အႏၱရာယ္ေတြ၊ ဆိုးက်ိဳးေတြကိုေရွာင္ႏိုင္မွာပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ရဲ့ လိင္ဆက္ဆံဖက္မွာ အရင္က အၿပဳအမူေတြေၾကာင့္ ေရာဂါရွိမွန္း မသိခဲ့ရင္ေတာင္ ကြန္ဒံုးသံုးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေရာဂါမကူးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြန္ဒံုးသံုးတာဟာ ကိုယ္ရဲ့ ရည္းစား ၊အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ့ က်န္မာေရး ကိုေရာ ၊မိသားစုစီမံကိန္း ကိုေရာ ဂရုစိုက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ ကြန္ဒံုးသံုးတာဟာ လိင္ဆက္ဆံတဲ့အခါ ခံစားမႈ နည္းနည္းေလးေလ်ာ့သြားႏိုင္ ပါတယ္။ခံစားမႈနည္းနည္းေလ်ာ့သြားေတာ့ ဆႏၵၿပည့္၀ဖို႔ (orgasm) ဖို႔အခ်ိန္နည္းနည္းပိုၾကာ မယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>သူ႔ကိုသံုးရင္ေတာ့ တၿခားေခ်ာဆီမလိုဘူး။ ထပ္ထည့္ရင္ ကြန္ဒံုးေပါက္ၿပဲႏိုင္တယ္။ သူ႔ကိုသံုးၿပီးဆက္ဆံရာမွာ မိန္းကေလးက ပူတယ္၊နာတယ္ဆိုရင္<span style=""> </span>ကြန္္းဒံုးမွာ ေခ်ာဆီ ပါတာနည္းလို႔ ၊ ေၿခာက္သြားလို႔ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္ ။ ကြန္းဒံုးအမ်ိဳးအစားမေကာင္းရင္ ၊ ေနပူထဲမွာထားရင္၊ ရက္လြန္ေနတဲ့ ကြန္ဒံုးေတြဆိုရင္၊ ကြန္းဒံုးအိတ္ေပါက္ၿပဲေနမယ္ဆိုရင္ ေခ်ာဆီခန္းတာ ၊ မလံုေလာက္တာေတြၿဖစ္လို႔ ပူတာ၊နာတာေတြၿဖစ္ႏိုင္တယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အပ်ိဳတေယာက္က ကြန္းဒံုး၀ယ္ဖို႔ ၊ေဆာင္ထားဖို႔ ခက္ပါတယ္ ။ အဲ အပ်ိဳေလးကလိင္ ဆက္ဆံမႈရွိၿပီဆိုရင္ ကိုယ္မလိုခ်င္တဲ့ဆိုးက်ိဳးေတြရွိတယ္ ဆိုတာၾကိဳတင္စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ အပ်ိဳမို႔ ကြန္းဒံုးေဆာင္ဖို႔ ၊သံုးဖို႔၊ရွက္တယ္၊ခက္တယ္ဆိုရင္ ေနာင္ၿဖစ္လာမဲ့ဆိုးက်ိဳးေတြကို ႏႈိုင္းဆၿပီး ေဆာင္ထားသင့္ပါတယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>တခ်ိဳ႕ရည္းစား၊အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြက ကြန္ဒံုးသံုးရင္ အထင္လြဲတတ္ၾကတယ္ ။ သံသယ၀င္ၿပီး စကားမ်ားတတ္ၾကတယ္ ။ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ လိင္ဆက္ဆံဖက္ကို အၿပန္အလွန္ ေရာဂါမကူးဖို႔ ၊သာယာေပ်ာရႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဆက္ဆံေရးရဖို႔ ၂ ဦး ၂ ဖက္ ကြန္ဒံုးသံုးဖို႔ နားလည္လက္ခံရပါမယ္။ကြန္းဒံုးေဆာင္တာဟာ ေပြတတ္ရႈပ္တတ္သူေတြရဲ့ သက္ေသခံမ ဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ကိုမသံုးပဲေပြတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္။အမ်ိဳးသားသံုး ကြန္ဒံုးေတြကို အမ်ိဳးသမီးေတြလည္းသိထားသင့္တယ္ ။ အမ်ိဳးသားက ကြန္ဒံုးသံုုးဖို႔မသိရင္၊ နားမလည္ရင္၊ အသံုးမခ်တတ္ရင္လည္း အမ်ိဳးသမီးကကြန္ဒံုးသံုးဖို႔ စည္းရံုးႏိုင္သလို ၊ သံုးပံုသံုးနည္း ကိုလည္းၿပသေပးႏိုင္တယ္။ သူကမသံုးခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္က အမ်ိဳးသမီးသံုး ကြန္းဒံုးကို သံုး ႏိုင္ပါတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကာလသားေရာဂါအေၾကာင္းမသိေသးတဲ့သူေတြအတြက္ မွီညမ္း ေရးသားထားတာပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီစာကိုဖတ္ၿပီး အက်ိဳးရွိႏိုင္ၾကပါေစ။<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-418692127085499404?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-62222603421564304952007-07-11T22:08:00.001+06:302007-07-11T22:19:47.435+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အထီးက်န္တယ္။တေယာက္ထဲေနရတာ ေတာ္ေတာ္အထီးက်န္တယ္။ ကိုဂ်က္က အထီးၾကီးမို႔ အမဘယ္ လိုက်န္မွာလည္းလို႕ မေမးနဲ႕။ ဒီဂ်ဴလိုင္လ ၀င္ကတည္းက ညစ္ေနတာ။ အေမက ၈ ရက္ေန႔ သူ႔သမီးေတြရွိတဲ့ စလံုးကိုသြား မယ္ဆိုၿပီး ၀ယ္လိုက္တဲ့ ရိကၡာ၊ ပို႔လိုက္ရတဲ့ ေနရာစံု ။ အဲဒီၾကားထဲ ေသာက္ေဖာ္ ၊ေသာက္ဘက္ ၊ ဆိုးတူ ၊ ေကာင္းဘက္ ေရာင္းရင္းတေယာက္ကလည္း ရုတ္တရက္ စလံုးကို ၇ ရက္ေန႔သြားမယ္ဆိုေတာ့ ကိုတတ္ ႏိုင္တာေလးေတြလုပ္ေပးရနဲ႔ ။ ေဟာ ၅ ရက္ေန႔က်ေတာ့ ကန္ေတာ္ေလးမွာရိွတဲ့ ေရာင္းရင္းတေယာက္ အေမဆံုးေတာ့ ညဖက္ၾကီး သြားေတြ႔ရေသးတယ္ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟိုဟာလုပ္လိုက္ ဒီဟာလုပ္လိုက္နဲ႕ အခ်ိန္သာကုန္သြားတယ္ ။ blog လည္းမေရးရ ။ အခ်ိန္ရတုန္းေရး မယ္ဆိုေတာ့လည္း ကိုနတ္ရွင္က ဒုကၡေပးေနလို႔ မေရးၿဖစ္ ။ ၈ ၇က္ေန႕က်ေတာ့ မနက္ ၇ နာရီေလာက္ အေမ့ကို ေလဆိပ္လိုက္ပို႕ ။ အိမ္နဲ႔ ေလဆိပ္နဲ႔ က နာရီ၀က္ေလာက္ေမာင္းရတယ္ ။ သိတဲ့ အတိုင္း ကားကၿပည္တြင္းၿဖစ္ဆို ေတာ့ ေၿမွာက္ၾကြေၿမွာက္ၾကြ နဲ႔ မို႔ ၿဖည္ၿဖည္း ေမာင္းေနရတယ္ ။ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ အရင္ေနရာေဟာင္းမွာပဲ ၀င္ရမယ္ထင္ေနတာ အသစ္ေၿပာင္းသြးၿပီဆိုလို႕ လိုက္ရွာရေသးတယ္ ။ ေလဆိပ္ အသစ္ကေတာ့<span style=""> </span>ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ မွီပဲ ။ မမွီတာကေတာ့ ၀င္ခြင့္လက္မွတ္နဲ႕ လက္နက္ကိုင္ အေစာင့္ ။ ကိုဂ်က္က ႏိုင္ငံၿခားစစ္ ကားသာၾကည့္တာ ။ လက္နက္ကိုင္ထားေတြ႔ရင္<span style=""> </span>ရင္ခုန္သံ နည္းနည္း ၿမန္တယ္ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နယ္မွာရွိတဲ့ ဖခမည္းေတာ္က phone နဲ႔ဆက္ၿပီး မယ္ေတာ္ဘုရားကို ေလယာဥ္ထြက္တဲ့ အထိေစာင့္ပါဆို လို႔<span style=""> </span>ေစာင့္ေနရေသးတယ္ ။ အဲၿပန္လို႔ရၿပီဆိုေတာ့မွပဲ ၿပန္ေတာ့တယ္ ။ ဒါေတာင္ ကားေပၚတက္တုန္းရွိေသးတယ္။ ဘဏ္ခ်လန္ေတာင္းလို႔ ရွာၿပီးၿပန္လာပို႔ပါဆိုလို႔ အိမ္ၿပန္ေၿပး ၊ အဖဆီီ သတင္းပို႔ ၊ ဆိုင္ရာ ပိုင္ရာေတြရဲ့ အၾကံဥာဏ္ ေတြကို ၁၅ မိနစ္အတြင္းေတာင္း ၊ အိမ္မွာရွာၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းၿပန္ေၿပး ၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကားပါကင္ထိုးၿပီး အဆင္း phone ၀င္လာတယ္ ။ ခ်လန္မလိုေတာ့ဘူးတဲ့ ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၉ နာရီထိုးေတာ့မယ္ ။ ဒါနဲ႔ အလုပ္တိုက္ကို ၿပန္ေၿပး ၊ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ customer ေတြလိုတာလိုက္လုပ္ေနရင္းနဲဲ႔ ဗိုက္ထဲက သံစံုတီး၀ိုင္းက အခ်က္ေပးလာတယ္ ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁ နာရီ ထိုးေတာ့မယ္ ။ အိမ္ၿပန္ေၿပးၿပီး ထမင္းစား ၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္တိုက္မွာ ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔<span style=""> </span>၁လစာ အ၀တ္အစား နဲ႕ စားစရာ အေၿခာက္အၿခမ္းေတြကို ထုပ္ပိုးၿပီး အိမ္ေပၚကဆင္းလာတယ္ ။ သြားၿပီ ။ အေမ လည္း အိမ္မွာမရွိ ။ အေဖကလည္းနယ္မွာ အစိုးရတာ၀န္နဲ႔ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ၊ အမနဲ႔ ညီမကလည္း စလံုးမွာ ။ ရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ့ ကိုဂ်က္တုိ႔သားအမိကလည္း တေယာက္ တေနရာ ။ အေမက ရန္ကင္း ၊ သားက တာေမြမွာ။ မနက္ကိုဂ်က္အလုပ္သြားရင္ အေမက မႏိုးေသး ၊ ညၿပန္လာ ေတာ့လည္း အေမက အိပ္ႏွင့္ၿပီ ။ ေစာေစာ ၿပန္လာတဲ့ေန႔ေတြက်ေတာ့ ကိုဂ်က္ထမင္းစားရင္ ေဘးမွာ အေမက ထိုင္ေစာင့္ေပးေနၾက။ သူတို႔ေတြအခုမရွိေတာ့ ကိုဂ်က္လည္း အလုပ္တိုက္ကိုေၿပာင္းေနၿပီေလ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တေနကုန္ customer ေတြစိတ္ေၾကနပ္ေအာင္ ဆက္ဆံရ။ ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္ က်တဲ့<span style=""> </span>customer ေတြကို စိတ္ရွည္ရနဲ႔ ၊ တခ်ိဳ႕ customer ေတြက ကေလးေတြလိုပဲ ။ အစအဆံုး လိုက္ၿပီး ၀န္ေဆာင္မႈေပးရနဲ႔ ။ ဒီၾကားထဲ သိထားတဲ့ ပညာေလးေတြကို ၿပန္သင္ေပးရေသးတယ္။ ၁ ရက္ ၂ ရက္ဆိုရင္ ဒီလိုလုပ္ေပးရတာ ပင္ပန္းမွန္း မသိသာဘူး ။ နားရက္မရွိ္ တရက္တရက္ ၿပႆနာေပါင္း ေသာင္းေၿခာက္ေထာင္ကို ရွင္းၿပီးရင္ လူက ေမွ်ာ့ေမွ်ာ့ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ ။ လူကမနားရေတာ့ ၁ခါ ၁ခါ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔လည္း စိတ္တိုတတ္ ။ ထြက္ေပါက္တခုခု ရွာခ်င္သလိုၿဖစ္လာတယ္။ ဒီၾကားထဲ ညညဆို ထမင္းစားၿပီး အစာေက်တဲ့အထိမေစာင့္ႏိုင္လို႔ အစာေက် ေဆးစားၿပီး အိပ္လိုက္လို႔္ဗိုက္ကပူလာလိုက္ေသးတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ customer ေတြက မႈန္ကုပ္္ေနတဲ့မ်က္ႏွာ ၊ အသား မည္းမည္း ၊ ဗိုက္ပူပူ ၊ လူေကာင္ၾကီးၾကီး၊ ရီလိုက္ရင္ သြားေသးေသးေလးပဲၿမင္ရတဲ့ ကိုဂ်က္ကို ဒီေကာင္ဘာ ေကာင္လည္းဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ၾကည့္သြားၾကေသးတယ္ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟိုးတုန္ကဆိုရင္ ကိုဂ်က္ စိတ္ညစ္ရင္ အေဖက အရက္တုိက္ေနက် ။ ကိုဂ်က္ တဟားဟား ရီေနရင္ ေရခ်ိန္ကိုက္မွန္း အေဖကသိၿပီ ။ ဒါဆို သြားအိပ္ေတာ့ပဲ ။အေဖမရွိရင္ ေရာင္းရင္းေတြနဲ႔ သြားေသာက္ ။ အဲ့လိုမွ မလုပ္ရင္ စိတ္ေတြက မၾကည္မလင္ၿဖစ္ၿပီး customer ကိုဆက္ဆံရတာ အဆင္မေၿပေတာ့ဘူး ၊တခါတခါ စိတ္ကို လႊတ္ေပးတဲ့သေဘာပါ ။ ကိုက စီးပြားေရးလုပ္ေနတာဆိုေတာ့ အေနအထိုင္ဆင္ၿခင္၇တယ္ ။ မဆင္ၿခင္ရင္ စီးပြားေရးက်ဆင္းတတ္တယ္ ။ ဘုရားတရားလည္းၿမဲရတယ္ ၊ တရားလည္းထိုင္ရတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုဂ်က္တို႔က ေသာက္ကားေသာက္၏ ။ သို႕ေသာ္ မဟုတ္တာ ဘာတခုမွမလုပ္ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလို လံုးခ်ာလည္ေနတဲ့ ဘ၀ ကို မၾကိဳက္ေသာ္လည္း လက္ထပ္ယူခဲ့ၿပီးၿပီ ။ မေပ်ာ္ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနခဲ့ေပမဲ့ ကိုဂ်က္ ေရာင္းရင္းေတြအကုန္ ႏိုင္ငံၿခားေရာက္ကုန္ၿပီ ၊ ခုလည္း အေမက သြားၿပန္ၿပီ ၁လ ။ အေဖကလည္း အေမမရွိေတာ့ ၿပန္မလာ။ အလုပ္လုပ္ေနရရင္ လူကဘာမွ မသိလိုက္ေပမဲ့ ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္ ၊ တေန႔တာနားတဲ့ အခ်ိန္ ေတြမွာ သူတို႔ကိုလြမ္းၿပီး အထီးက်န္သလို ခံစားေနရတယ္ ။ ကိုဂ်က္ကလည္း ေလွ်ာက္မလည္တတ္ေတာ့ ပိုဆိုး ၊ အလုပ္ကိုပစ္ထားၿပီးဘယ္မွ မသြားႏိုင္ဆိုေတာ့ တေန႔ တေန႔ ဒီအလုပ္ထဲမွာပဲ ။ သိပ္လည္းစိတ္ညစ္တယ္ ။ ၁ ေယာက္တည္း အထိီးလည္းက်န္တယ္ ။ လူေတြကို ဟန္ေဆာင္ၿပီး ၿပံဳးရီၿပရတာကိုလည္း စိတ္ညစ္တယ္ ။ ဆက္လည္းမညည္းေတာ့ပါဘူး ။ရင္ထဲက ညစ္တာေတြ ေရးလိုက္ေတာ့ တ၀က္ေပါ့သြားၿပီ ။က်န္တဲ့တ၀က္ကို ဘာနဲ႔ ေၿဖရွင္းရင္ေကာင္းမလဲ ..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-6222260342156430495?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-81573705428409671482007-06-30T15:57:00.000+06:302007-06-30T16:30:50.644+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာသာေရး စာေပေတြ မဖတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာေနၿပီမို႔ စာအုပ္စင္ေလးမွာ ဘာစာအုပ္မ်ားရွိမလဲလို႔ရွာၾကည္႔မိတယ္ ။ ရန္ကုန္ကက္သလစ္ သာသနာပိုင္ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ၾကီး ခ်ားလ္စ္ဘို ရဲ့ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတတ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကေလးကို ပထမဆံုးေတြေတာ့ ေၾသာ္ ဘုရားသခင္က ကိုဂ်က္ကို တခုခု ေၿပာစရာရွိလို႔ ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္ခိုင္းတာနဲ႔တူတယ္ဆိုၿပီးဖတ္ၿဖစ္လိုက္တယ္ ။ ဒီဆရာေတာ္က ကိုဂ်က္ တို႔နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိ တယ္ ။ အေၿပာေကာင္း အေဟာေကာင္းတယ္ ။ အရမ္းလည္းၾကိဳးစားတယ္ ။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ပထမဆံုးဖတ္ၿဖစ္တာက CAT Philosophy ။ အသင္းအဖြဲ႔ေတြ ၊ မိသားစုေတြ ဘယ္လို စည္းလံုးညီညြတ္ ရမယ္ ဆိုတာကိုေရးထားတယ္ ။ <u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေၾကာင္မေလးတေကာင္က ေကာလိပ္မွာ CAT Philosophy နဲ႔ေက်ာင္းၿပီးထားတယ္ ။ တေန႔ေတာ့ ေၾကာင္မေလးက သူ႔အၿမီးကို ပါးစပ္နဲ႔ လိုက္ဟတ္ၿပီး ပတ္ခ်ာလွည့္ေဆာ့ေနတယ္။ ဒါကုိ သူ႔အေမက ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႔ေမးေတာ့ ေၾကာင္မေလးက CAT Philosophy က်င့္ေနတာလို႔ေၿပာလိုက္တယ္ ။ သူ႔အေမက CAT Philosophy ဆိုတာဘာလဲ တဲ့ ၊ ဒါနဲ႔ သူက ေၾကာင္တေကာင္ အတြက္ အေရးအၾကီးဆံုးအရာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းတဲ့ ၊ အဲ့ဒီေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္း ကလည္း ေၾကာင္ရဲ့ အၿမီး မွာရွိတယ္တဲ့ ။ Human Philosophy မွာ လည္းဒီလိုဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ရႊင္တာ ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာပဲရွိတယ့္။ ဟုတ္တာပဲဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ခ်င္ရင္ ၾကံဖန္ၿပီး ေပ်ာ္လို႔ ရသလို ၊ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးေတြကိုလည္း အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီးစိတ္ညစ္လို႔ရတာပဲ ။ <b>ဒီလိုပဲ စည္းလံုးညီညြတ္ၿခင္း ၊ စည္းလံုးညီညြတ္ၿခင္းကို ဖ်က္ဆီးႏိုင္တဲ့ အရာအားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရင္တြင္းမွာ ပဲရွိတယ္။</b><u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> စည္းလံုးညီညြတ္ၿခင္းကိုတည္ေဆာက္ေပးႏိုင္တဲ့ (F.R.C) ဆိုတဲ့အခ်က္သံုးခ်က္ နဲ႔ စည္းလံုးညီညြတ္ၿခင္းကို ပ်က္စီးေစတတ္တဲ့ (F.R.C) ဆိုတဲ့အခ်က္သံုးခ်က္ ကိုလည္းေၿပာၿပ ထားေသးတယ္ ။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ပထမအခ်က္က <b>အခြင့္လႊတ္ၿခင္း (F – Forgiveness)</b> ။ အသင္းအဖြဲ႔ေတြ စည္းလံုးၿခင္းရွိဖို႔ အခြင့္လႊတ္ၿခင္းကို ခု ၊ ဆယ္ ၊ ရာ ေထာင္ခ်ီေအာင္ ေပးဆက္မႈေပၚမူ တည္တယ္တဲ့ ။ အခြင့္လႊတ္ရံုသာမကဘူး “Healing of memory” နာက်ည္း၊မုန္းတီးတာေတြ ကို သတိရေနတာေတြလည္း ကုသရမယ္ ၊ ဆုပ္ကိုင္မထားနဲ႔ အေ၀းကို လြင့္ပစ္လိုက္တဲ့ ။ “Let go Spirituality” ဆိုတဲ့့အတိုင္း လက္ေတြကိုေၿဖေလွ်ာ့လိုက္ ၊ မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနတာ ေတြကို ပင္လယ္ထဲကို ေမွ်ာခ်လိုက္။ <b>ေၾကာင္ရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းဟာသူ႔ရဲ့ အၿမီး မွာရွိသလို</b> <b>အခြင့္လႊတ္ၿခင္းဟာလည္း လူသားေတြအတြင္းမွာပဲရွိတယ္</b>တဲ့။</span><o:p></o:p></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မိမိကိုယ္ကုိ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး သူတပါးကိုမုန္းတီးတာ ၊ ခါးသီးစြာအၿငိဳးထားတာ ၊ စက္ဆုတ္ရြံရွာတာဟာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္မဟုတ္ဘူး ၊ အခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ၿခင္းပဲ။ ဒီလို စိတ္ထားေတြ ဟာ တင္းက်ပ္ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈကို ၿဖစ္ေစရံုမက ဦးေဏွာက္ မွာ အၾကိတ္ေပါက္တဲ့အထိ ဆိုးဆိုးရြားရြား ၿဖစ္ႏိုင္တယ္တဲ့။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ <b>ရိုေသတတ္ၿခင္း (R – Respect)</b> ။ ဒါကေတာ့ လူတေယာက္နဲ႕တေယာက္ေတြ႔ရင္ “ေနေကာင္းလား” ၊ “မဂၤလာပါ” ၊ “ဦးေလးစားဖို႔ အသီးေတြ၀ယ္လာတယ္” အဲ့ဒီလိုေလးႏႈတ္ဆက္သင့္တယ့္ ။ ၾကားရသူအတြက္လည္ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာ တန္ဖိုးလည္းရွိတယ္ ။ “အပိုေတြ မလိုအပ္ဘူး” ၊ “ေန႔တိုင္း ေတြ႔ေနတာေတာင္ ဘာေၾကာင့္ႏႈတ္ဆက္ေနရတာလဲ” ။ ဒီလိုႏႈတ္ဆက္လိုက္တာဟာ “Symbols of respect” ရိုေသၿခင္း ၊ ခ်စ္ၿခင္း ၊ ညီညြတ္ၿခင္းေတြရဲ့ သေကၤတ ၿဖစ္လို႔ပဲ ။ တခါတရံမွာ လူသားေတြဟာ တဖက္သားရဲ့ ရိုေသေလးစားမႈကို အသိအမွတ္ၿပဳဖို႔ လစ္ဟင္းတတ္တယ္ ။ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာၿပီးမွ မိသားစုေတြ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ၿပန္ေတြ႔ရေပမဲ့ ေအးေအးစက္စက္ နဲ႔ အသက္မပါသလို ၊ အသိအမွတ္ၿပဳဖို႔ ၀န္ေလးေနတတ္ၾကတယ္။ဒီလိုအၾကာၾကီး ခြဲၿပီးမွ ၿပန္ေတြ႔ၾကရင္ အားပါးတရႏႈတ္ဆက္တာ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဟစ္ေအာ္ရယ္ေမာလိုက္တာ ၊ အားရပါးရနမ္းရွံ့သင့္္တာတို႔ လုပ္သင့္တယ္။ <b>သူတပါးကိုရိုေသတတ္ ္ၿခင္းဟာလည္း မိ္ိမိထံမွာပဲ ရွိေနတယ</b>္တဲ့။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> စည္းလံုးညီညြတ္ၿခင္းကုိ ခိုင္မာတည္ေေဆာက္ေပးတဲ့ တတိယ အခ်က္က <b>ဘုရားကို အာရံုၿပဳၿခင္း (C-Contemplation)</b> တဲ့။ ဘုရားကိုအာရံုၿပဳတတ္တဲ့သူဟာ သူတပါးအေပၚမွာ လည္း အာရံုၿပဳတတ္တယ္ ။ Contemplation ဆိုတာက ဘုရားကို အခ်ိန္ေပးတာ ၊ ေရၿမွဳပ္က ေရကို စုတ္ယူသလို မိိမိတို႔ကလည္း ဘုရားကို စုတ္ယူရမယ္၊ ဘုရားရဲ့ လမ္ညႊန္မႈကို ခံယူရမယ္ ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးဟာ သူတပါးကိုသနားတတ္ၿပီး ဘုရားစိတ္ တရားစိတ္ရွိတယ္တဲ့။ မိမိမွားသလို သူတပါးလည္း မွားတတ္တယ္ ၊၊ ဒါေၾကာင့္သနားတတ္ရမယ္။ သနားတတ္သူေတြဟာ မဂၤလာရွိတယ္ ။ သနားတတ္တဲ့ အသင္းအဖြဲ႔ေတြက စည္းလံုးညီ ညြတ္ၿခင္းရွိလာႏိုင္တယ္။ အေၿခေနမ်ိဳးစံုေပၚမူတည္ၿပီး အတြင္းစိတ္ရဲ့ စစ္မွန္တဲ့ သနားၿခင္းမ်ိဳးလည္းၿဖစ္ရမယ္ ။ <b>ဒီလိုသနားတတ္တာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထံမွာပဲရွိေနတယ္</b>တဲ့။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒါက စည္းလံုးညီညြတ္ၿခင္ကို ခိုင္မာေစတဲ့ (F.R.C) ။ စည္းလံုးညီညြတ္ၿခင္ကို ပ်က္စီးေစႏိုင္တဲ့ (F.R.C) လည္းရွိေသးတယ္။ ပထမဆံုးအခ်က္မွာပဲ (F- Fight & Flight) ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <b>(F - Fight) ဆိုတာက အစြန္းေရာက္ေနေသာ ရန္လိုစိတ္ဓတ္</b> ။ အၿငင္းပြားမယ္ ၊ တိုက္ခိုက္မယ္ ၊ ထုိးၾကိတ္မယ္ ၊ အႏိုင္အရွံဳးတြက္ၿပီး ရန္ပြားမယ္ဆိုရင္ စည္းလံုးၿခင္းနဲ႔ ေ၀းကြာသြားလိမ့္မယ္။ <b>(F- Flight) ကေတာ့ ထြက္ေၿပးၿခင္း</b> ။ ေရွာင္ေလေလ ေ၀းေလေလ ၊ ေ၀းေလေလ ေကာင္းေလေလ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးအစား ။ သူနဲ႔ေတြလွ်င္ ရန္ၿဖစ္ရမယ္ ၊စကားမ်ားရမယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ မေတြ႔ခ်င္ ၊ မၿမင္ခ်င္ ၊အေတြ႔မခံပဲ ေရွာင္ပုန္းေနၿခင္းမ်ိဳး ။ အတူတကြ ဆံုစည္းၿပီး ၿပႆနာကို တိုက္ရိုက္မေၿဖရွင္းဘဲ ေရွာင္ပုန္းေနတာမ်ိဳးကိုေခၚတာ။ အသင္းအဖြဲ႔ေတြမွာ ရန္ေဆာင္တာ နဲ႔ ေရွာင္ဖယ္ေနတာဟာ စည္းလံုးညီညြတ္္ၿခင္းကိုပ်က္ေစ ႏိုင္တယ္ ။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တခုက <b>(R-Revenge) ကလဲ့စားေခ်ၿခင္း</b>။ လက္စားေခ်တတ္တဲ့စိတ္ ၊ အခြင့္မလႊတ္တတ္ေသးေသာ စိတ္ိဓတ္ရွိေနသေရြ႕ေတာ့ အသင္းအဖြဲ႔ေတြ ၊ ႏိုင္ငံ ေတြမွာ ၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြမွာ ၿငိမ္သက္ၿခင္းရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ လက္စားေခ်လိုတဲ့ စိတ္ရွိေနသေရြ႕ ေလာကတခုလံုးဟာ (A passion like Hell.) ဆိုတဲ့အတိုင္းၿဖစ္ေနမယ္ ။ လက္စားေခ်လိုတဲ့ စိတ္ ဟာ ဘယ္သူမဆို ေတြးရံုနဲ႕ အလြယ္တကူ ေပၚေပါက္လာႏိုင္တယ္။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆံုးတခ်က္က <b>(C-Chatter Box) စကားမ်ားၿခင္း</b> ။ စကားမ်ား ၊ ေလေပါၿပီး သူမ်ားအတင္းအဖ်င္းေၿပာတာ ကို ေခၚတာ ။ အသင္းအဖြဲ႕တိုင္း အဲ့ဒီေရာဂါရွိတယ္ ။ လူတေယာက္ အတင္းကို တဦးကေန တဦးကို ေၿပာတယ္ ၊ တဖြဲ႕အတင္းအဖ်င္းကို တၿခားတဖြဲ႕ကေၿပာတတ္ၾကတယ္။ တေယာက္ကစ ၿမိဳ့ေတြ၊နယ္ေတြအထိေၿပာၾကတယ္။ အေၿပာခံရသူ တေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွခုခံပိုင္ခြင့္မရွိ ။ဘယ္လိုမွ မကာကြယ္ႏိုင္ ။ တကယ္ေတာ့ အတင္းေၿပာတယ္ဆိုတာက အၾကမ္းဖက္၀ါဒ၊ ယုတ္မာေသာစိတ္ဓာတ္ ၊ မတရားေသာရက္စက္မႈပင္ၿဖစ္တယ္ ။အၾကီးနဲ႕အငယ္ ၊ အာဏာရွိသူနဲ႔ မရွိသူ ၊ လူၾကီးနဲ႕ လူငယ္ ေတြရဲ့ၾကားမွာ အတင္္းအဖ်င္းေၿပာဖို႔ အရမ္းလြယ္ပါတယ္ ။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရန္ၿဖစ္မလား ၊ ရန္ေရွာင္မလား ၊လက္စားေခ်မလား ၊ သူမ်ားကို အတင္းေၿပာမွာလား ။ ဒီအရာေတြအားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အထဲမွာပဲရွိတယ္ ။ ဘယ္ေနရာကိုေရာက္ေရာက္ ၊ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီ ၃ ခ်က္က စည္းလံုးၿခင္းကို တည္ေဆာက္လို႕ ရမွာမဟုတ္ဘူး။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တဦးကို တဦးကိုအခြင့္လႊတ္တာ ၊ ရိုေသတာ ၊ သနားၾကင္နာတတ္တာေတြဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အထဲမွာပဲရွိတယ္ ။ ဒါေတြကေတာ့ စည္းလံုးညီညြတ္ေစမယ့္ အခ်က္ေတြပါပဲတဲ့ ။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုဂ်က္လည္း ဒါေလးဖတ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေနာင္တရပါတယ္ ။ အရင္က ဖတ္ၿပီးေပမဲ့ ဘာကို ေၿပာခ်င္တာဆိုတာကို သိပ္သေဘာမေပါက္ခဲ့ဘူး ။ ခုေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြအရ ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၿဖစ္ေနတာ ေလးေတြနဲ႕ ယွဥ္ၿပီး နားလည္သြားၿပီ ။ ဒါေပမဲ့ လူသားတေယာက္ အေနနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ အားလံုးကို လိုက္နာႏိုင္ဖို႕ ခဲယဥ္းတယ္ ။ မၿဖစ္ဘူးဆိုတာေတာ့ မရွိဘူး ၊ မၿဖစ္ေသးတာပဲရွိတာ ။ ကိုဂ်က္ၾကိဳက္လို႕ ဒါေလးကို တင္လိုင္တာ ။ ဖတ္ရတာ အဆင္မေၿပရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ လို႔ ၾကိဳတင္ ေတာင္းပန္ပါရေစ။<u1:p></u1:p></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-8157370542840967148?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-68491894441141378412007-06-25T22:18:00.000+06:302007-06-30T16:26:36.824+06:30<h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အမ မယ္လိုဒီ ရဲ့ ညည္းခ်င္လို႔ပါ ဖတ္ၿပီး ကိုိိဂ်က္လည္း ညည္းခ်င္လာတယ္ ။ <o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္တခုေက်ာ္ကတည္းက မီးပ်က္လာလိုက္တာ ၂၀၀၇ လည္းေရာက္ေရာ မီးပ်က္ခ်ိန္ဟာ စံခ်ိန္က်ိဳးလာပါတယ္ ။ မီးလာလွ်င္လည္း ဘာမွသံုးမရ ။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ကိုဂ်က္ ၂တန္းအရြယ္ ရန္ကုန္ေရာက္စကဆို မီးေတာ့ သိပ္မပ်က္ဘူး ။ မီးအားအရမ္းနည္းတယ္ ။ မီးေခ်ာင္းေတြက ရိုးရိုးခ်ဳပ္ေတြဆိုေတာ့ မီးအ၀င္ ၂၀၀-၂၂၀ V မရွိရင္ မလင္းဘူး ။ အဲ့ဒီတုန္က မီးအ၀င္က ၆၀-၈၀ V ရွိေတာ့ ၆၀W မီးလံုးနဲ႔စာက်က္ရတယ္ ။ ဒါေတာင္ တခါတခါ မီးက ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေလာက္ဘဲ လင္းလို႔ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ဘဲစာက်က္ရတယ္။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style=""> </span>ဒီတုန္းက လူေတြအားလံုး ေရရွည္မီးပ်က္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိလို႔ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အေမွာင္ထဲေနခဲ့ၾကရတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ လူေတြက အသိဥာဏ္ ၿမင္႔လာၾကေတာ့ မီးၿမွင့္စက္ေတြသံုး ၊ ေအာ္တိုခ်ဳပ္ေတြသံုး ၊ မီးေတြခိုးသြယ္ ၊ အဲ့ဒီလို ကိုယ္ထူကိုယ္ထလုပ္လိုက္ၾကတာ ကိုဂ်က္တို႔ရပ္ကြက္ မီးၿပန္လင္းလာ တယ္။ <o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style=""> </span>မီးေတြလင္းလာလိုက္တာ ၊ ေပ်ာ္လို႔ေတာင္မဆံုးေသးဘူး<span style=""> </span>သူကအခ်ိဳးေၿပာင္း သြားတယ္ ။ မီးကနည္းနည္းၾကီးက်ယ္လာတယ္ ၊ သူဟာသူ<span style=""> </span>လာခ်င္တဲ့အခ်ိန္လာ ၿပန္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ၿပန္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အသိမေပးေတာ့ဘူး ။ လူေတြကလည္း မီးမလာတာ ေနမေကာင္းလုိ႔လားဆိုၿပီး EPC ကိုေမးေရာ ၊ မီးရဲ့လက္ေအာက္ခံ ၀န္ထမ္းေတြက သူတို႕မသိေၾကာင္းေၿပာေတာ့ လူေတြဘာမွမတတ္ႏိုင္ၾကဘူး ။ ေနာက္ေတာ့ မီးေလး မလာရင္<span style=""> </span>လူေတြက EPC ကိုဆက္ၿပီး မီးေလးေနေကာင္းေေစဖို႕<span style=""> </span>ေမတၱာပို႔ၾကတယ္ ။ အဲ့ဒီတုန္က လမ္းေဘး PCO phone ေတြမရွိေသးဘူး ။Phone ရွိတဲ့ လူတိုင္း မီးေလးေနေကာင္းေစဖို႔ phone ဆက္ၿပီး ေမတၱာပို႔ၾကတယ္ ။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style=""> </span>ေနာက္ေတာ့ မီးကေတာ္ေတာ္ေနမေကာင္းၿဖစ္လာလို႕ ကိုဂ်က္တို႔၈ -၉တန္း မွာ inverter ေတြသံုးလာၾကတယ္ ။ ဒါလည္း သိပ္အဆင္မေၿပဘူး ။ အသစ္တုန္းက အသံုးခံေပမဲ့ ၾကာေတာ့ battery က အားနည္းလာတယ္။ဒါေၾကာင့္ ေမွာင္ၿမဲေမွာင္ ေနၿပန္ေရာ။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >၁၀ တန္းလည္းေရာက္ေရာ ပိုက္ပိုက္ရွိတဲ့လူေတြက လက္ဆြဲမီးစက္ ေလးသံုးလာၾကတယ္ ။ သူက်မွဘဲ မီးကုိဂရုစိုက္စရာမလို ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ကိုဂ်က္ တုိ႔ရပ္ကြက္္ ထဲမွာ မီးစက္သံနဲ႔ ဆူညံေနပါေရာ ။ လူေတြက မီးစက္ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုဘယ္လိုယုယရမလဲဆိုတာ မသိၾကဘူး ။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အင္ဗာတာေတြ ၊ မီးစက္ေတြ မသံုးခင္က ဖေယာင္းတိုင္ကိုသံုးၾကတယ္ ။ ဖေယာင္းတိုင္သံုးတုန္က မီးေလာင္တဲ့ သတင္းအၿမဲၾကားရတယ္ ။ ေဟာ အင္ဗာတာ ေတြသံုးေတာ့ေရာ ၊ ဘာထူးလည္း မေကာင္းသတင္းကၾကားၿမဲ ၾကားရတာဘဲ ။ <st1:place st="on">Battery</st1:place><span style=""> </span>အက္ဆစ္ၿဖည့္တာ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႕ ၾကည့္ၿပီးၿဖည့္ လို႕ <span style=""> </span>ေပါက္ကြဲတာကတမ်ိဳး ၊ battery အမ်ိုဳးအစားညံ့လို႔ ေပါက္တာတမ်ိဳး အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကား ေနရတယ္။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အဲ မီးစက္ၾကေတာ့ေရာ…။ ေကာင္းတာေတြေတာ့ သိၿပီးသားပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ၊္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀က အၿဖစ္အပ်က္တခုပါ ။ ဒီတုန္းက လက္ဆြဲ မီးစက္ေတြ ေပၚတာမၾကာေသးဘူး ။ မိန္မေတြေတာင္ မႏိုင္ ၊ ႏွိဳးႏိုင္ ၊ တိုက္ခန္း ေတြမွာ သံုႏိုင္တာဆိုေတာ့ လူၾကိဳက္မ်ားတယ္ ။ ကိုဂ်က္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သူ႔မွာ ညီအငယ္ဆံုးတေယာက္ရွိတယ္ ။ သူတို႔က ညီအကို ၂ ေယာက္ဘဲရွိတာ ။ အသက္ကလည္း ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ကြာတာဆုိ ေတာ့<span style=""> </span>သူ႔ညီကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာ ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >တေန႔ ဒီေကာင္ရယ္ ၊ သူ႕အေဖရယ္ ညဘက္အိမ္မွာမရွိဘူး ။ သူ႔အေမရယ္ သူ႔ညီေလးရယ္ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တာ ။ သူ႕အေမကလည္း မိီးလည္းမလာ ၊ ပူလည္းပူ <span style=""> </span>အိုက္လည္းအိုက္ဆိုေတာ့ လက္စြဲမီးစက္ကေလးကို အိမ္ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ႏွိဳး ၊ မီးခိုးထြက္ဖို႔ တခါးေလးဟထားခဲ့တယ္ ။ ၿပီးေတာ့မွ အိမ္ေရွ႕မွာကေလးကို သိပ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ။ မနက္ေစာေစာက်ေတာ့ ဒီေကာင္ၿပန္ေရာက္လာ တယ္ ။ သူမ်ားအိမ္ေတြ မီးလာေနၿပီ ၊ သူ႔အိမ္က ခုထိမီးစက္သံၾကားေနရတယ္ ၊ ေနာက္ၿပီး ၊ ဘယ္သူမွလည္းတခါးလာမဖြင့္ေတာ့ စိတ္ပူၿပီး<span style=""> </span>တခါးကို ေဘးတေစာင္းတိုက္ၿပီး ဖ်က္၀င္လိုက္တယ္ ။ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ မီးခိုးေတြမႊန္္ေနတယ္ ။ အသက္ေတာင္ရႈလို႔မရဘူး ။ အိမ္မွာရွိတဲ့တခါးေတြ အကုန္လိုက္ဖြင့္ အေမနဲဲ႔ ညီေလးကိုရွာေတာ့ ခုတင္ေပၚမွာ မလႈပ္မရွား။ ေဆးရံုကို အၿမန္ပို႔ေတာ့လည္း သူ႔ညီရဲ့အသက္ကို ကယ္လို႔မရေတာ့ဘူး ။ သူ႕အေမကေတာ့ ၂ ရက္ေလာက္ေမ့ေနတယ္ ။ သူဘာေတြၿဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သတိမရဘူး ။ သူ႔သားေသတာေတာင္မသိ ၊ အေလာင္းေၿမခ်တာလည္းခ်က္ခ်င္းမသိေသးဘူး ။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေလ၀င္ ေလထြက္ နည္းတဲ့ ရန္ကုန္တိုက္ခန္းက်င္းက်င္းေလးထဲမွ မီးစက္ ကထြက္တဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ေၾကာင့္ မိသားစုေတြ ေသကြဲဲကြဲခဲ့ရတာေတြ ၊ မီးစက္အတြက္ ကားကို စက္ႏႈိးရင္းဓာတ္ဆီထုတ္မိလို႕ ေသရသူေတြ ၊ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိလို႕ gas နဲ႔ခ်က္ရင္း ေပါက္ကြဲလို႔<span style=""> </span>ေလးထပ္တိုက္ ကေနဆင္းေၿပးရတဲ့ သက္ၾကားရြယ္အိုေတြ ၊ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔စာက်က္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ အိမ္မီး ေလာင္သြားတာေတြ<span style=""> </span>၊ ေၿပာမယ္ဆို မကုန္ႏိုင္တဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ ေတြအ မ်ားၾကီး ။ လူေတြဘယ္ေလာက္ သတိေကာင္း ေကာင္း သတိေပါ့တာနဲ႔ေလွ်ာတာဘဲ ။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >၄ ေပ မီးေခ်ာင္းတေခ်ာင္းေခၽြတာရင္ ၂၀ M W ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေဆာက္ လို႔ရတယ္ဆိုလို႔ ကိုဂ်က္တို႔ ရန္ကုန္က လူလတ္တန္းစားေတြ မရွိတဲ့ မီးကို ေခၽြတာၾကေသးတယ္ ။ ရန္ကုန္မွာ ဓတ္အားခေတြ တအားေလ်ာ့က်သြားလို႔ တၿမိဳ႕လံုး၀မ္းသာေနၾကတယ္ ။ မၾကာခင္ ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေဆာက္ႏိုင္ေတာ့ မွာမို႔ပါ ။ ဒါေပမဲ့ ၾကာၾကာ၀မ္းမသာႏိုင္ဘူး ။ ၂ လ ေလာက္ၾကာေတာ့ ဓာတ္အားခကေန ပိုက္ပိုက္အရနည္းလို႔ဆိုၿပီး မီတာထိန္းသိ္မ္းေစာင့္ေရွာက္ခေတြ<span style=""> </span>၂ ဆ တိုးလိုက္တယ္ ။ ဒုန္ရင္း က ဒုန္ရင္းဘဲ ။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေဟာ အခု ၂၀၀၇ လည္းေရာက္ေရာ ၊ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေနလာတဲ့ မီးေလးက ႏိုင္ငံၿခားကို အရမ္းအထင္ၾကီးေနတယ္ ။ ႏိုင္ငံၿခားသြားခ်င္တယ္ဆိုတာၾကီးဘဲ ။ သူသာမရွိရင္ ကိုဂ်က္တုိ႕ ေတာ့ ရင္ကြဲနာက်မွာဘဲ ။ ခ်စ္တယ္မီးရယ္ ၊ မီး အစားေနာက္ဆိုရင္ inverter တို႕ generator တို႔ မသံုးဆို မသံုးပါဘူး ။ ကိုဂ်က္နဲ႕ ရိုးေၿမက် ေနပါဆိုတာကို မရဘူး ။ မီးေၿပာတဲ့ စကားတခြန္္းရွိတယ္ ။ သူကေဒၚလာစားတဲ့ ။ သူေဒၚလာဘဲလိုခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ကိုဂ်က္လည္း သိပ္ စိတ္ညစ္ေနတယ္ ။ <o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဒါေၾကာင့္ အမ မယ္လိုဒီလိုပဲ ညည္းလိုက္ခ်င္ပါ ေတာ့တယ္။<o:p></o:p></span></h3><div style="text-align: justify;"> </div><h3 style="text-align: center;"><span style="font-weight: normal;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >(မည္သူ တဦးတေယာက္ကိုမွ် ရည္ညႊန္းေရးသားထားၿခင္းမရွိပါ) <o:p></o:p></span></h3><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-6849189444114137841?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-60587789777838475942007-06-20T23:44:00.000+06:302007-06-25T22:21:33.502+06:30<div style=""> <table align="left" cellpadding="0" cellspacing="0" hspace="0" vspace="0"> <tbody><tr> <td style="padding: 0in 0.1in;" align="left" valign="top"> <br /></td> </tr> </tbody></table> </div> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 102, 102);font-size:180%;" >B</span>agan မွာ Internet Bill ေဆာင္ဖို႔ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသစ္အတိုင္း စီးေတာ္ယာဥ္ေလးကို ေမာင္းလာခဲ့တယ္ ။ မိုးေတြကလည္း ကိုဂ်က္အိမ္ကထြက္ကတည္းကလိုက္လာလိုက္ၾကတာ ခရီးေတာင္တ၀က္ မက်ိဳးေသးဘူး သူတို႕က အုတ္လိုက္က်င္းလိုက္နဲ႔ ။ေၿမာင္းေတြေတာင္ သူတို႔ရဲ့ မရွိတရွိ ပါးစပ္ေလးေတြနဲ႔ မိုးေရေတြကို မ်ိဳခ်ေနလိုက္ၾကတာ ပါးစပ္ကေနလွ်ံၿပီး ကတၱရာလမ္းေပၚေတာင္ လႊမ္းေနၿပီ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>မွဳန္၀ါး၀ါး ေလကာမွန္က ေရေငြ႔ေတြကို သတင္းစာ စကၠဴနဲ႔ သုတ္လိုက္ရင္း ေရွ႕ကမီးပိြဳင့္ေလးကို <span style=""> </span>ေမွ်ာ္ၾကည့္မိတယ္္ ။ အဖြားၾကီးလမ္းကို ပိတ္ထားၿပန္တယ္ ။ ဒါနဲ႔ ကားဘယ္ေကြ႕ အခ်က္ၿပမီးကို ေၿပာင္းၿပရင္း ကဘၼာေအး ဘုရားလမ္းဘက္ေကြ႔လိုက္တယ္ ။ ္ ထံုစံအတိုင္း ရြာထဲၿဖတ္ၿပီး ကားကိုေရကူးခိုင္းရအံုးမယ္။ ၿဖတ္လမ္းဆိုလို႔ ဒီတလမ္းဘဲရွိတယ္၊ တၿခားတလမ္းကသြားလွ်င္လည္း ဆီကုန္ၿပီး လမ္းၾကပ္။ sony showroom ေရွ႔ေရာက္ေတာ့ ညာေကြ႔ဖို႕ အခ်က္ၿပ ၊ ၿပီးေတာ့ ေရႊေတာင္ၾကား ရြာထဲေကြ႔၀င္လိုက္တယ္ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အေတြးေတာင္ မဆံုးေသးဘူး ေရွ႕ကကားေတြက ေရကူးေနၾကၿပီ ။ ဟိုဘက္ ကမ္းကေန ဒီဘက္ကမ္းကိုကူးလာေနတဲ့ ကားေသးေသးေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး<span style=""> </span>ငါးခူၿပံဳး ၿပံဳး မိတယ္ ။ ဟိုးတုန္က ကိုဂ်က္လည္း ကားေသးေသးေလးနဲ႕ ဒီလိုဘဲ ေရကူးၿပီးလာေနၾက ။ ကားကေသးေတာ့ တခါတေလ ေရစီးေၾကာင္းထဲေမ်ာၿပီး ေၿမာင္းထဲက်လိုက် ေတြ႕တာနဲ႕၀င္တိုက္ရင္တိုက္ ။ ေဟာ ကိုဂ်က္ အခုကားကိုၾကည့္ ။ ၿပည္တြင္းၿဖစ္ကို အားေပးထားတာ ၊ စုေပါင္းစပ္ေပါင္းဂ်စ္ကားၾကီး ။ ေရၾကီးလည္းမေမွ်ာ ၊ ကိုယ္မွားလို႔ဘဲတိုက္တိုက္ ၊ သူမ်ားမွားလို႔ဘဲတိုက္တိုက္္ ၊ ဘာမွေၾကာက္စရာကိုမလိုဘူး ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ရြာထဲက တိုက္ၾကီးေတြက ဟီးေနတာဘဲ ။ ၿခံထဲကႏြား အဲ့ေလ ၿခံထဲကကားေတြက လည္း အပ်ံစား ၊ ကားထဲကဆိုဖာၾကီးေတြဆို ဖင္မခ်ရဲစရာ ။ တစီးထည္းလည္းမဟုတ္ ကားစံု<span style=""> </span>ကာလာစုံ ၊၊ တိုက္ပံုစံေတြကလည္း အာရွပံုစံ ၊အေနာက္ႏိုင္ငံ ပံုစံ<span style=""> </span>၊ အစံုဘဲ ။ တိုက္ထဲက ကိုကို မမ တို႔အတြက္ မိုးတြင္းဆို ဒီအိမ္၀င္းေတြက ၿမစ္ကမ္းေဘးကေႏြရာသီ နန္းေတာ္ ။ သူမ်ားလို တကူးတက<span style=""> </span>ေရွာက္ၿပီးေႏြရာသီနန္းေတာ္ ရွာစရာမလို ။ အေတာ္ဟန္က်ေနၾကတယ္ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေဟာ …ေရွ႕မွာ<span style=""> </span>ေနာက္ဆံုးအကၡရာနံပါတ္နဲ႔<span style=""> </span>ေမာ္ဒယ္ၿမင့္ ကားသစ္ၾကီး ေရကူးလာေနတယ္ ။ ကားေမာင္းတဲ့ ဖိုးဖိုးၾကီးတေယာက္<span style=""> </span>ေရေတြၾကားထဲေမာင္းလာရင္း ၊ လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ အဆီတထပ္ အသားတထပ္ရွိတဲ့ ၀က္သားကို စားရေတာ့မဲ့ လူတေယာက္ရဲ့ အၿပံဳးမ်ိဳးၿပံဳးေနလို႔ အံ့ၾသမိတယ္ ။ သူ႕ေဘးမွာ မိန္းကေလးတေယာက္ ။ ဂါ၀န္တိုတို နံ႔န႔ံေလးကို၀တ္ထားေတာ့ နဂိုၿဖဴသူမို႔ ေပါင္ေလးေတြကေဖးြၿပီးဆင္းေနသည္ ။ အင္းက်ီဂ်ိဳင္းၿပတ္ ခ်က္ေဖာ္၀တ္ထားေတာ့ ၊ ခ်မ္းတယ္လို႔ထင္ပါရဲ့<span style=""> </span>ဖိုးဖိုးၾကီးလက္ေမာင္းကို ဖက္တြယ္ထားေလရဲ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကားေတြအားလံုး ရြာထဲမွာ ေရငုပ္လိုက္ ကူးလိုက္မို႔ထင္ပါရဲ့ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း သစ္္ေပၚတက္ေတာ့ အေမာေဖာက္ကုန္ၿပီ ။ကားေတြကိုလမ္းေဘးထိုး ႏွလံုးကို operation လုပ္ေနသူေတြမရွား ။ ၿမင္ကြင္းတခု ၊ ကားစုတ္ေလးကိုၿပင္ေနတဲ့ ကိုယ္ေယာက်္ား ၊ မိုးစိုမွာစိုးလို႔<span style=""> </span>ေနာက္ကေနထီးလိုက္မိုးေပးေနတဲ့ ဖြားဖြား၊ သူ႕မွာလည္း တကိုယ္လံုးစိုရႊဲေနၿပီ ။ ဖိုးဖိုးကလည္း မ်က္မွန္က ေရေတြကိုသုတ္လိုက္ ၊ နဖူးကစီးက်လာတဲ့ မိုးေရကိုသုတ္လိုက္ ၊ မိုးမိမွာစိုးလို႔ ကားထဲမွ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ခိုင္းတာကိုမရတဲ့ ဖြားဖြားကိုၾကည့္လိုက္ ေသာကေတြမ်ားေနေလရဲ့ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>လြန္ခဲ့ေသာ ၃ - ၄ ႏွစ္က ကိုဂ်က္တို႔က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ ့ အခ်ိန္ ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ရန္ကုန္မွာ ပတ္ထဘီ (မိန္) ေခာတ္စားတယ္။ တကၠသိုလ္မမေတြ အမ်ားဆံုး၀တ္ၾကတယ္။ ကားဂိတ္မွာ<span style=""> </span>အဲ့ဒီမမေတြ ဒိုင္နာကားေပၚတက္ရင္ က်ားသတၱ၀ါမွန္သမွ် လည္ၿပန္ေငးၾကည့္ရတဲ့ေခာတ္။ တေန႔ ကိုဂ်က္တို႔ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ မိုးရြာေနၿပီ ။ ေလေတြကလည္းတိုက္လိုက္တာ ..ထီးေတာင္ေကာင္းေကာင္းေဆာင္းလို႔မရဘူး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ ရွိသမွ် ရန္ကင္း ၿပန္မဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၅ ေယာက္ ကို<span style=""> </span>super salon ကားထဲ ေခၚ ။ေရွ႕မွာမိန္းကေလး ၂ ေယာက္ ၊ ကိုဂ်က္က ကားေမာင္း ၊ ေနာက္မွာ ေယာက်္ားေလး၃ ေယာက္ ။ အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၀င္းထဲကထြက္တာနဲ႔ ကိုဂ်က္က ေရရွိတဲ့ ပလက္ေဖာင္း ဘက္ကေမာင္းတယ္ ။ ဘာလို႔ဆို ကားတာယာကေန ယက္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေရပန္းကို ကိုဂ်က္တအားသေဘာက်တယ္။ အဲ့ဒီမွာ ႏိုင္ငံၿခားဘာသာကမမတေယာက္<span style=""> </span>လက္တဘက္က စာအုတ္ကိုဂ်ိဳင္းၾကားညွပ္ ၿခင္းေတာင္း ကိုဆြဲ ၊ ေနာက္တဘက္က ထီးကိုင္ရင္း ေလတိုက္ရင္ လြင့္လြင့္သြားတဲ့ ပတ္ထဘီ (မိန္) ကို စြဲစြဲဖံုး။ <span style=""> </span>ဖံုးလိုက္ေပၚလိုက္နဲ႔ ခမ်ာ မွာ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္ ။ ဒီၾကားထဲ ကိုဂ်က္ကားက ေရပန္းနဲ႔တကြ ေမာင္းေတာ္မူလာေတာ့ သူ႔ခမ်ာ မတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး ၊ မဖံုးႏုိင္ေတာ့တဲ့အဆံုး<span style=""> </span>ထိုင္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္ ။ ကိုဂ်က္တို႔က ကိုယ့္ဘာသာေပ်ာ္ရင္ေပ်ာ္မယ္ ၊ ကိုယ္ေပ်ာ္ဖို႔ သူမ်ားငိုရမယ့္ အလုပ္မလုပ္ဘူး ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူကိုေတြ႔ကတည္းက ေရထည္းကိုၿဖတ္မေမာင္းေတာ့ဘူး ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အဲ့ဒီေန႔က ရြာထဲမွာ ကားေတြေရနစ္ေတာ့ ေနာက္ၿပန္ေကြ႔ မီးပြိဳင့္ကေန ဘုရားေက်ာင္းရွိတဲ့ဘက္ခ်ိဳးေတာ့လည္း ကားေတြေရနစ္လို႔ဆိုၿပီး ေနာက္ဆုတ္ၿပီး ၆ မို္င္ဘက္ကေန ရန္ကင္းၿပန္ရတယ္ ။ေက်ာင္းဆင္းတာ ညေန ၃ နာရီ ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ည ၆ နာရီ ခြဲ ။လမ္းမွာ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ကုန္သြားတယ္ ။ ပိတ္ထားတဲ့လမ္းကသာလာရင္ ၁၅ မိနစ္ဆိုအိမ္ေရာက္ၿပီ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">Internet Bill သြင္းဖို႔ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိုကင္နံပၸါတ္ကို ေကာင္တာက ေခၚမွဘဲ အေတြးေလးေတြၿပတ္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ 19.6.2007 ပါ ။ အဲဒီေန႔ဟိုလမ္းေလးသာမပိတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ အရင္ကအ<span style=""> </span>ေၾကာင္း ေတြ အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို ေတြးမိမယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္မိဘးူ………………<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ေညာင္းၿပီ)<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-6058778977783847594?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-47515730131877091442007-06-11T20:23:00.000+06:302007-06-11T23:11:19.491+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ကေလး</span>ေတြဆိုတာ အေပါက္ေတြ႔ရင္ တခုခုေတာ့ အၿမဲထည့္တတ္တယ္။ ထည္စရာ အေပါက္ မေတြ႕ရင္လည္း ကိုယ့္ဟာကိုဘဲ တခု မဟုတ္ တခု ေတာ့ ထည့္ၾကေရာ<span style=""> </span>။ ဟုတ္မဟုတ္ သိခ်င္ရင္ ကိုယ့္ကေလးဘ၀ ကို ၿပန္စဥ္းစား ၾကည့္ၾကေပါ့ ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔က ထည့္ၿပီး ဘယ္ေတာ့ မွ ၿပန္မထုတ္တတ္ၾကဘူး ။ အဲ ဘယ္လို ထုတ္ရမလဲဆို မိဘေတြလည္း မသိရင္ ဆရာ၀န္ဆီ ေၿပးၾကေရာ ။ အခန္႔မသင့္ရင္ ကေလးေတြရဲ့ အသက္ ကို ပါ ထိခိုက္သြားပါတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကိုဂ်က္တုိ႔ မလယ္မွာေနတုန္းကေရာ<span style=""> </span>ေနာက္ အညိဳေရာင္ နယ္ေၿမမွာ<span style=""> </span>ေနစဥ္ကေရာ ဒီလို case ေတြ ေတြ႔ဘူးတယ္ ။ ကိုဂ်က္ လည္း အဲ့ဒီတုန္းက ကေလးဆုိေတာ့ ေဆာ့ရင္းနဲ႔ ထည့္ ဖူးတာဘဲ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မလယ္က ဧရာ၀တီၿမစ္ကမ္းေဘးဆိုေတာ့ ေရႊက်င္လို႔ ရသလို အလွေက်ာက္ေတြ ကလည္း မရွားဘူး ။ အလွေက်ာက္ေတြက ကေလးေတြ အတြက္ ေဆာ့စရာဘဲ ။ ေနာက္ၿပီး ရြာမွာက ကေလးအၾကီးဆုံးက အငယ္ေလးေတြကို ထိန္းရေတာ့ ကေလး က ကေလးၿပန္ထိန္း သလိုၿဖစ္ေနတယ္ ။ အၾကီးက ၄ ႏွစ္ဆိုရင္ အငယ္က ၁ ႏွစ္ ေပါ့။ အၾကီးကလည္း ကလည္း ကေလးဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေဆာ့ခ်င္တယ္ေလ ။ ဒီေတာ့ ့အငယ္ေလးကို ေၿမၾကီးေပၚ ဒီအတိုင္းခ်ထားတတ္ၾကတယ္ ၊ မငိုရင္ၿပီးေရာ သူ႔ဘာသူဘာလုတ္္လုတ္ ။ ကေလးငယ္ဆိုၿပီး အင္းက်ီပါမယ္ မထင္နဲ႔ ။ ႏွပ္ခ်ီးတြဲေလာင္း ဂ်ီးအထပ္ထပ္ မိေမြး ဖေမြး အတိုင္း ေၿမၾကီးေပၚမွာ ေမွာက္ရက္ကေလး ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အၾကီးက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဇယ္ေကာက္တမ္းေဆာ့ ၊ ရလာတာ ေဘးမွာခ် ၊ ကေလးေပါက္စက ေတြ႔တာအကုန္ သူ႔ပါးစပ္ေပါက္ထဲထည့္ ။ သူ႕ထက္နည္နည္းၾကီးတဲ့ ကေလးၾကေတာ့ ႏွာေခါင္းထဲ ၿသဇာေစ့ ထည္ၿပီး ၿပန္႔မႈတ္ထုတ္တမ္း ကစား။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ့ဒါနဲ႔ ၿသဇာေစ့ကႏွာေခါင္းထည္း ေရာက္ၿပီး ၿပန္မထြက္ေတာ့ဘူး ။ မႈတ္ထုတ္လို႔လည္း မရေေတာ့ အရပ္ကူပါလူ ၀ိုင္းပါေပါ့ ။ ကေလးကိုထိန္းတဲ့ သူကိုလည္းရိုက္ထားလိုက္ၾကတာ အရပ္ကဆြဲမွဘဲ ရပ္ေတာ့တယ္ ။ ၿသဇာေစ့ ထုတ္ဖုိ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ ေခါင္းထည္း မထည့္ထားၾကဘုူး ။ သူဟာသူထြက္ဖို႔ အတြက္ ေရမန္း ၊ ဆီမန္း ၊ လုပ္ ရတရာေခ် ၊ ၿသဇာေစ့ ကမထြက္ ။အားလံုးကလည္း ေခၽြးၿပန္ေနၿပီ ၊ ဆရာ၀န္ဆီေၿပးဖို႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ စိတ္မကူးဘူး ။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးမ်က္ၿဖဴဆိုက္မွ ဘဲ ဆရာ၀န္ဆီေၿပးေတာ့တယ္ ။ ဆရာ၀န္ဆီေရာက္ေတာ့ ကေလးကေမွ်ာ့ေနၿပီ ။ ဆရာ၀န္က<span style=""> </span>ကေလးကို ညိမ္ေအာင္ခ်ဳတ္ခိုင္း ၊ေခါင္းေမာ့ထားခိုင္း ၿပီးမွ ဇာဂနာအရွည္ နဲ႔ အသာဆြဲထုတ္မွဘဲ ၿသဇာေစ့ ကထြက္လာေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီကေလးလည္း ႏွာေခါင္းနည္းနည္းပြြ သြားတယ္ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပံုၿပင္တခုလည္း ရွိေသးတယ္ ။ ဒီကေလး ကလည္း ၿသဇာေစ့ကို ႏွာေခါင္းထဲထည့္ လိုက္တာ ဆရာ၀န္က ခက္ရခက္ဆစ္ၿပန္ထုတ္ေပးလိုက္ၿပိး<span style=""> </span>“ကေလး ဘယ္လိုမ်ား ႏွာေခါင္း ထဲထည့္လိုက္တာလည္း “ လို႔ေမးေရာ ။ အဲဒါနဲ႔ ခ်ာတိတ္ က “သားကဒီလိုဘဲ ထည္လိုက္” တာဆိုၿပီး ႏွာေခါင္းထဲၿပန္ထည့္ လိုက္တယ္တဲ့ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုဂ်က္ၾကေတာ့ တမ်ိဳး ။ အိမ္ေပၚတက္တဲ့ ေလွခါးၾကားကို ေခါင္းေဆာင္းၿပီးထည့္ လိုက္တာၿပန္ထုတ္မရေတာ့ဘူး ။ လူၾကီးေတြလာ ထုတ္ေပးမွဘဲ ရေတာ့တယ္ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္တခါၾကေတာ့ ပါးစပ္ထဲ မီးခဲထည့္တာ ၊ အဲ့ဒါ ကိုယ့္ဟာကို ထည့္တာမဟုတ္ဘူး ။ ကိုဂ်က္တို႔ ရြာမွာက ကေလးပိစိေလးကစၿပီး လူၾကီးအထိ မေအ ၊ ႏွမ ကိုင္ဆဲတတ္ၾကတယ္ ။ ဒီလိုဆဲလို႔လည္း ဘယ္သူမွ နာရေကာင္းမွန္းမသိဘူး ။ ခလုပ္တိုက္လည္ဆဲ ၊ဘုရားရွိခိုးရင္း ေရာင္ရင္လည္းဆဲ ၊<span style=""> </span>တရြာလံုးမဆဲတတ္သူမရွိဘူး ။ ကိုဂ်က္တို႔ အိမ္ေရွ႕မွာ အရက္သမားလင္မယားရွိတယ္ ၊ သူတို႔ ကညေနတိုင္း အရက္မူးၿပီးရန္ၿဖစ္ ၊ မိုးမြန္ေအာင္ဆဲ ။ ၾကာေတာ့လည္း ကိုဂ်က္က သူတုိ႔ဆဲတာအလြတ္ရလာတယ္ ။ ေပါင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္ေတြက လည္း အကုန္ဆဲတတ္ၾကယ္ ။ ကို ကလည္း ဒါေတြကို ဆဲတယ္လို႔မထင္ ။ သူေၿပာလို႔ ကိုယ္ေၿပာတာလို႔ဘံထင္ေနတာ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ့လို ဆဲနည္းေပါင္းစံုကို ၄ - ၅ ႏွစ္သား မွာ ကိုဂ်က္ အာဂံုေဆာင္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ဖခမည္းေတာ္ ေရႊနားေတာ္ေပါက္ၾကးသြားေတာ့ ၊ ၾကိမ္မကူဘဲ မီးဖိုေဆာင္ကို တရြတ္တိုက္ဆြဲေခၚသြားတယ္ ၊၊ အေဆာင္တခါးကိုပိတ္ ။ ကိုဂ်က္ကို ေပါင္ၾကားမွာညွပ္ၿပီး ဆဲအုန္း ဒီပါးစပ္ဆိုၿပီး<span style=""> </span>ရဲရဲနီေနနဲ႔ မီးေသြးခဲကို မီးညွပ္နဲ႔ ယူၿပီး ပါးစပ္ နားေတ့ထားတယ္ ။ ဘာေၿပာေကာင္းမွာလည္း ကိုဂ်က္တို႔ က ဆဲတာအက်င့္ပါေနေတာ့ ငိုရင္းဆဲရင္းေပါ့ ။ အဲ့ဒါနဲ႔ အေဖကေဒါသပိုထြက္ ပိုရိုက္ ပိုလုပ္ ၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ထည္း ငရဲခန္း ေရာက္ေနသလိုဘဲ ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုဂ်က္လည္ ငိုလြန္းလို႔ေမာၿပီး စကားမေၿပာႏိုင္ေတာ့မွ မီးဖိုေဆာင္မွာ တေယာက္တည္း<span style=""> </span>ေသာ့ခတ္ၿပီးထားခဲ့တယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ့ဒါၿပီးေတာ့ ေနာက္ပိုင္လည္း ကိုဂ်က္လည္း မဆဲရဲေတာ့ပါဘူး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ေၿပာတာ ကေလးေတြက အေပါက္ေတြ႔ရင္ တခုခု ထုိးထည့္ခ်င္ၾကတယ္။ ၾကမ္းေပါက္ေတြ႔လည္း ေၿခေထာက္ေလးထိုးထည့္လိုက္ရမွ ။ အေပါက္ေတြ႔လည္း ၾကည့္လိုက္ရမွ<span style=""> </span>၊ လက္ထဲ ထီးကိုင္ထားလည္း ပါးစပ္ထဲ ထုိးထည့္လိုက္ရမွ<span style=""> </span>၊ ႏွေခါင္းထည္းလည္း လက္ႏႈိက္လိုက္ရမွ<span style=""> </span>ကေလးတိုင္းေၾကနပ္ၾကတယ္။ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ ကေလး မပီသေတာ့ သလိုဘဲ…<o:p></o:p></span></p> <font face="Zawgyi-One">္</font><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4751573013187709144?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-4674634963643608402007-06-03T21:42:00.000+06:302007-06-03T21:54:58.686+06:30<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><font face="Zawgyi-One"><font style="color: rgb(255, 255, 255);" size="5"> ကား</font>အာမခံေၾကးေပးဖို႕ရံုးကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ၉း၃၀ ခြဲ ။ ကားေပၚကဆင္းဆင္းခ်င္း ပြဲစားေတြက လုုုပ္ေပးရမလား ၊ မုန္႔ဖုိး ၅၀၀ ဘဲေပးပါ။ ဒါနဲ႔ ကိုဂ်က္လည္း တခ်က္ၿပဴးၾကည့္<font style=""> </font>လိုက္ေတာ့ နဲနဲရွိန္ကုန္တာေပါ့။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ၿပီး အရာရွိလားမသိဘူးဆိုၿပီး ၊ ေပ်ာက္ကုန္ၾကေတာ့တာဘဲ ။ သူတို႔ေၿပာမွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ၿပန္ၾကည့္မိတယ္ ။ အင္က်ီအၿဖဴ နဲ႔ ပုဆိုးအၿပာ ၊ လက္ထဲမွာလည္း လက္ဆြဲအိတ္နဲ႔ ။ ရုပ္ကလည္း တေလာကလံုး တင္ေကၽြးထား တဲ့ ရုပ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ထင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။<br /><font style=""> </font> ရံုးက ၁၀နာရီမွ ဖြင့္မွာဆိုေတာ့ တန္းစီရ ၊ ၀င္လို႔ရေတာ့လည္း ၀င္ခ်ိန္ ၊ ထြက္ခ်ိန္ေတြကို တခါတည္း လက္မွတ္ထိုး ၊ ၿပီးမွဘဲ အေပၚတက္လို႔ရတယ္။ အာမခံေၾကးသြင္းတဲ့ စာအုပ္ကိုထပ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔က စလစ္စာရြက္နဲ႕ စာအုပ္တအုပ္ကို ေပးတယ္ ။ ကိုဂ်က္တို႔က ၁၀၀၀ က်ပ္ကို သူတို႕ကို ၿပန္ေပးရတယ္။ အဲ့ဒါၿပီးမွဘဲ ကိုဂ်က္လည္း ထိုင္ဖို႔ေနရာရွာ ၊ ရလာတဲ့စာအုပ္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ေနမိတယ္။<br /><font style=""> </font>ကိုဂ်က္က အာမခံေၾကး အေၾကာင္း သိပ္မသိေတာ့ ဘာေတြအာမခံလို႔ရလဲဆိုတာ ဖတ္ၾကည့္ေနမိတယ္ ။ မီးအာမခံ ၊ ေရ / ေလ အာမခံ ၊ ေနာက္ေတာ့ အသက္အာမခံ ၊ သူတပါးထိခိုက္မႈအာမခံ ။ ေတာ္ေတာ္ေလးၿပည့္ၿပည့္စံုစံု အာမခံေပးထားတယ္ ။ ကိုဂ်က္ ကားတိုက္ ကတည္းက အာမခံကို စိတ္၀င္စားေနတာ ၊ ဘာလို႔ဆို အာမခံေၾကးမထုတ္ပါဘူးဆိုၿပီး လက္မွတ္ထိုး လိုက္ရလို႔ေလ။<br /> ရန္သူမ်ုိဳး ၅ ပါးထဲမွာ ေရ၊ ေလ၊ မီးေတာ့ အာမခံလို႔တယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္၂မ်ိဳးကေရာ အာမခံလို႔မရဘူးလားလို႔စဥ္းစားမိတယ္။ မစဥ္းစားဘဲ ဘယ္ေနႏိုင္မလဲ ။ သူတို႔ကေၿပာထား တယ္ ဟိုတခါေလေဘးထိေတာ့ သူတို႕က ဘယ္ေလာက္ ေပးရတယ္ ။ဘာညာေပါ့ ။ သိန္းသန္းခ်ီၿပီးေၿပာေတာ့အားက်တာေပါ့ ။ ေနာက္ၿပီး ကိုဂ်က္က ကားကိုလည္း ေရ /ေလ အာမခံထားခ်င္တယ္ေလ ။ ကိုယ္ရဲ့ကားေလး ၿမိဴ့လယ္ေကာင္ေရနစ္ရင္ ၿပင္ဆင္စရိတ္ကၾကီးတယ္မဟုတ္လား ။ ဒါ့ေၾကာင့္ထားခ်င္တာ။ ရန္သူမ်ုိဳး ၅ ပါးထဲက ေနာက္ ၁ မ်ိဳးကို စိတ္၀င္စားတယ္ ။ ဒါကေတာ့ အခုမရွိေတာ့ပါဘူး ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ တိုင္းၿပည္အုပ္ခ်ဳပ္ တဲ့ မင္းေတြကိုေပါ့ ။ <font style=""> </font>သူတို႔ ဖ်က္ဆီးရင္ ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္ ေၿပာင္တယ္ဆိုေတာ့<font style=""> </font>သူတို႔အာမခံေလးထားရရင္ေကာင္းမလားလို႔ ။ <font style=""> </font>ေတာ္ေသးတယ္ ဒီေခာတ္ၾကီးထဲမွာ မင္းေတြမရွိေတာ့လို႔ ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ကိုဂ်က္က ဒီအာမခံခ်က္ကို သူမ်ားေတြထက္ ဦးေအာင္ကို ထားပစ္လိုက္မွာ ။ ေနာက္တမ်ိုဳးေတာ့ ကိုဂ်က္ လည္းေမ့ေေနၿပီ ၊<br /><font style=""> </font> ကိုဂ်က္တို႔ကရွင္းတယ္ ခံစရာရွိ အကုန္ခံမွာဘဲ ။ ေရွာက္မေတြးနဲ႔ အာမခံကိုေၿပာေနတာ။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြေတာင္ အာမခံ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာ ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ့က ကားရွိတဲ့သူေတြ ကိုယ့္ကားေလး ေရႏွစ္မွာဆိုး ေရ၊မီး အာမခံ ၊ လူေနထူထပ္တဲ့ေနရာ ၊ မီးအပ်က္မ်ားတဲ့ေနရာေတြမွာ မီးခဏ ခဏ ေလာင္တတ္လို႔ မီးအာမခံ ၊ ေရလွ်ံတတ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ေၿမြအာမခံ ၊ေရအာမခံ ၊ေရလွ်ံၿပီး အသက္ေသမွာဆိုးရင္ အသက္အာမခံ လုပ္ထား ဖို႔လိုတယ္ ။<br /><font style=""> </font> ကိုဂ်က္ ေလွ်ာက္ၿပီးေတြးေနလိုက္တာ ၊ တေယာက္ထဲ ၿပံဳးလိုက္ ရယ္လိုက္နဲ႔ဆိုေတာ.စာေရးမက ကားနံပၸါတ္ကို ေခၚေတာ့မွ ကိုဂ်က္ေတြးေနတာေလးေတြေပ်ာက္ကုန္ေတာ့တယ္။<font style=""> </font>ေပးစရာရွိေပးၿပီး ယူစရာရွိတာယူၿပီး ကိုဂ်က္လည္း ရံုးေပၚကဆင္းလာေတာ့ ၁၁ နာရီ ။ အၿပင္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မိုးရနံ႔ နဲ့ ေလေၿပေအးေလးတိုက္ခတ္လိုက္ေတာ့မွဘဲ ခုဏကအေတြးေတြ အကုန္ေပ်ာက္ၿပီး လန္းဆန္းလာ ပါေတာ့ တယ္။<o:p></o:p></font></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><font face="Zawgyi-One"><font style=""> </font><o:p></o:p></font></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-467463496364360840?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-31085359482736447972007-06-01T13:55:00.000+06:302007-06-01T13:59:43.223+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><font style="color: rgb(255, 0, 0);" size="4">(၁၉၄၂ ခု စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ ေန႔လည္ ၂ နာရီ အခ်ိန္္ ဗိုလ္ေတဇ နဲ႔ ေဒၚခင္ၾကည္ တို႔ ရဲ့ လက္ထပ္ပြဲမွာဆရာေရႊၿပည္ေအးကိုယ္တိုင္ ေရးသားသီကံုးခဲ့ေသာ သီခ်င္း )</font><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မင္းကပၸိႏၵနဲ႔ အေနာ္ဇာ ပံုပမာ ဘိသိက္ ေလာင္းကာ …ေပါင္းသဟာ ေအာင္ေၾကာင္းနဲ႔ ၿဖင့္ ဆုေတာင္းမယ္သည္အခါ ရတနာေရႊမိုးရြာ ၊ ရက္ၿမတ္မွာ အထက္နတ္ပါ၊လက္ထပ္ပြဲကို ႏႊဲမယ္လာ ႏွစ္ဦးမကြာ-ေရႊဖူးစာဆံုၾကတာ..။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရႊနဲ႔ၿမပမာ ၊ ဂေဟဆက္ေပတာ ၾကက္သေရၿဖာ ၊ ပတၱၿမား ေက်ာက္မ်က္ရြဲနဲ႔သာ ခ်ယ္လွယ္စီကာ ၿမေရခြက္မွာ ညီညာလွ ေရႊသက္လ်ာ တူႏွစ္ၿဖာ….လေနထြက္တဲ့ပံုပမာ ၊ ေရၿဖန္းမဂၤလာ ၿပဳမယ္သည္ခ်ိန္ခါ..။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">(ဗိုလ္ေတဇရဲ့ ကုသိုလ္ထူးတာ သူဇာယမင္းလို ၀င္းၾကည္ပတာ အလွထိပ္တင္ မခင္ၾကည္ပါ၊တူႏွစ္ၿဖာတြဲလို႔ ႏႊဲယွဥ္ကာ ေရွးေရစက္ေပါင္း အေၾကာင္းဆံုလာ ေငြခရုသင္းနဲ႔ သာယာညွင္းကာ ေအာင္ေဇယ်တုသဗၺ ေအာင္မဂၤလာ)၂<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရပ္ရြာေဆြမ်ိဳး မိဘစံုစြာအပ္ခဲ့ပါေတာ့မွာ ကိုေမာင္ေအးက အထူးဘဲကူညီတာ ၊ ၀ိုင္း၀န္းလို႔သာ အားထုတ္ာကာ ၊ ဗိုလ္ေတဇရဲ့ ဂုဏ္ရည္ကိုသာ အထူးပင္ေၿပာကာၿပမွာ တကယ္ဘဲ နားဆင္ ေတာ္မူပါ ၊ ဥာဏ္ပညာ ၿပည့္စံုစြာ သေဘာထားလည္းေကာင္းေပတာ အသက္ငယ္ေပမယ့္လို႔သာ ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ စိတ္သေဘာထားဟာ မိတ္မ်ားစြာ အားလံုးယံု ၾကည္ပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-3108535948273644797?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-80886976471974866302007-05-30T21:47:00.000+06:302007-05-30T21:57:35.686+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >ဒီ</span>ေခာတ္ကေလးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာ ပညာသြားသင္ၾကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္က မလယ္္မွာ ပညာသင္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းကို သြားသတိရမိတယ္။ ကိုဂ်က္တို႕ ေက်ာင္းဆိုတာ ရြာအေနာက္ဘက္ အၿပင္ဘက္ဆံုးမွာ။ ရြာေေဆးရံုထက္ေ၀းသလို သင္းခ်ိဳင္နဲဲ႔က်ေတာ့ ေက်ာခ်င္းကပ္။ ေက်ာင္းပံုစံက L ပံုစံ။အုတ္နဲ႕ေဆာက္ထားၿပီး သြပ္မိုး မိုးထားတယ္။ ခန္႔ခန္႔ ညားညားဘဲ။ မုန္႔ေစ်းတန္ေတာ့ မရွိဘူး ။ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုရင္ အိမ္ၿပန္စားရတယ္။ <span style=""> </span>ေက်ာင္း၀န္က်င္မွာ ထန္းေတာ ေတာ႔ရွိတယ္။အဲ ေက်ာင္းအုပ္ကေတာ့<span style=""> </span>ေဒါက္တာ ယုကန္း ဘဲေပါ့ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကိုဂ်က္တို႕ေက်ာင္းက အုတ္တိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ အထင္ၾကီးေနၿပီလား။ ဟဲ .. ဟဲ .. အဲ့ဒါ အၿပင္ပို္င္းကိုေၿပာတာ ။ စာသင္ခန္းတခန္း တခန္းကို black board နဲ႔ကာထားတာ ။ hall ခန္းမွာ ၄ေပ black board ေလးေတြေထာင္ထားတာေပါ့။ black board ဆိုတာ သစ္သားခ်ပ္ၾကီးေတြကို တခုနဲ႔တခုဆက္ၿပီး ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ဟာေလ ။ စာသင္ခံုတို႔ ထိုင္ခံုတို႔ဆိုတာမရွိ ။ တမံတလင္းလဲ မခင္းထားပါဘူး ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဒါဆိုဘယ္လို စာေရးမလဲလို႔ မေမးနဲ႔ ။ စာသင္ခန္းထဲက ေၿမနီနီေပၚမွာ ပုဆစ္ဒူးတုပ္ၿပီး သင္ရတာေပါ့ ။ဖတ္စာအုပ္ဆိုလည္း ေက်ာင္းသားတိုင္းမွာ မရွိဘူး ။ ဖတ္စာအုပ္ေတာင္မရွိိတာ ေရးဖို႔စာအုပ္…..ဟုတ္ဘူးမွားလို႔ … စာအုပ္မဟုတ္ဘူး ေက်ာက္သင္ပုန္း နဲ႔ ေက်ာက္တံေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေက်ာင္းကၿပန္လာရင္ ကိုဂ်က္တို႕ေမာင္ႏွမ၀တ္လာတဲ့ အၿဖဴအစိမ္းက အနီေရာင္ ေၿပာင္းေနၿပီ။ ဖင္ေလးေတြဆို နီရဲေနတာဘဲ ။ အေမဆို ကိုဂ်က္တို႕ေမာင္ႏွမကို ၾကည့္ၿပီး ငိုပါေလေရာ ။ ေက်ာင္းကဘာသင္လဲ ၿပဆိုရင္ ဘာသြားၿပရမွန္းေတာင္မသိဘူး ။ ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ စာေရးတာဆိုေတာ့ တဘက္ၿပည့္ရင္ ေနာက္တဘက္ေရး ၊ ၿပည့္ရင္တခါ ဟိုဘက္ကေရးထားတာကို တံေေတြးနဲ႔ဖ်က္။ အဲ့ဒီလိုေရးရတာဆိုေတာ့ဘာသြားၿပရမွာလည္း ။ ၿပီးေတာ့ လွ်ာေတြလည္း မည္းတူးေနတာဘဲ ။ အေမက စာသင္တာ ၀ါသနာပါေတာ့ ကိုဂ်က္တို႕ေမာင္ႏွမကို စာသင္ေပးတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ရြာက ကေလးေတြကို အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတယ္ ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေနာက္ေတာ့ အေမက ေက်ာင္းကို စားပြဲေတြ ထိုင္ခံုေတြ လွဴ ၊ ဆရာမေတြကို စာအုပ္ေတြ၀ယ္ေပး ။ အဲ့ဒီမွာမွ ေက်ာင္းက တၿဖည္းၿဖည္းတိုးတက္လာတာ ။ ကိုဂ်က္က ေက်ာင္းေပ်ာ္တက္တာဆိုေတာ့ သိပ္ၿပသာနာ မရွိဘူး ။ အမကိုေတာ့ လားရႈိး ကိုပို႔ၿပီး ေက်ာင္းထားလိုက္တယ္ ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၈၈ ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေတြကပိတ္ ။ ရြာက ဘုန္းၾကီးေတြက ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးကိုေခၚၿပီး ဇရပ္မွာ စာသင္ေပးတယ္။ ဘုန္းၾကီးက ၾကိမ္လံုးၾကီးကိုင္ ၿပီး စာသင္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း စာသင္ရင္ ဒူးတုပ္ၿပီး သင္ရတယ္ ။ ေခါင္းေထာင္ရင္ ေဗ်ာတီးခံရတယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ၿမန္မာေက်ာင္းေတြရဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးရင္ ဘုရားရွစ္ခိုးရတယ္ ။ ကိုဂ်က္တို႕က ဘာသာၿခားေလ။<span style=""> </span>ဒါေပမဲ့ ဗမာဘုရားစာ အကုန္ရတယ္ ။ ညဆိုရင္ ကိုဂ်က္တို႕က သူမ်ားအိမ္မွာ ဗမာလိုဘုရားရွိခိုး ၊ ၿပီးရင္ အိမ္ၿပန္ ကိုယ့္ဘုရားကို ရွိခိုး ၊မိဘႏွစ္ပါးကိုကေတာ့ ။ သူတို႕kiss ေပးၿပီးမွဘဲ အိပ္ရာ၀င္တယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မလယ္မွာ ပညာသင္ခဲ့ရတုန္းက မွတ္မိသေလာက္ေရးထားတာ။ေက်ာက္သင္ပုန္း ၊ေက်ာက္တံေတြ ကိုင္ခဲ့ရတဲ့ လက္ဟာ ခုေတာ့ keyboard ေပၚမွာ ေၿပးေဆာ့ေနၿပီ။ ရက္ကို လစား ၊လကို ႏွစ္စား ၿပီး အခ်ိန္ေတြ အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့ေပမဲ့ ဒါေတြဟာ မေန႔တေန႕ ကလိုပါဘဲ ။ ၿပန္လည္စဥ္းစားမိလိုက္တိုင္း္ ရင္ထဲမွာ တခုခု ခံစာေနရဆဲပါ…….<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-8088697647197486630?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-87410486197778917932007-05-27T21:36:00.000+06:302007-05-27T23:15:35.530+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >မလယ္</span> ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ေက်းရြာေဆးရံုဖြင့္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ။ ဖြင့္ပြဲဆိုေတာ့ ရြာထုံုးစံအတိုင္း ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႕ ပြဲေတာ္ၾကီးေပါ့ ။ ရြာမွာ အဂၤလိပ္ဆရာ၀န္ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ ၊ ၿမန္မာ ဆရာ၀န္ (ေဒါက္တာ ယုကန္း ) မ်က္ခံုး ခတ္လႈပ္လႈပ္နဲ႔ အေၿခအေနေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္ေလ ။ ေအာင္မယ္ သူ႔ကိုလည္း အထင္မေသးနဲ႕။သူက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ၊ ေဆးထိုးအပ္လည္းကိုင္တယ္ ။ သူကအိမ္သံုး ေဆး၀ါးစာအုပ္ကို ေဆာင္ ထားေတာ့ ဟုတ္လွၿပီထင္ေနတာ ။ ေနာက္ၿပီးေခါင္ကိုက္ရင္ ဒီေဆး ၊ဗိုက္နာရင္ ဒါေသာက္ ။ ပံုေသနည္း အတိုင္းဘဲ ။ အနာနဲ႔ေဆးတဲ့လိုသက္သာရင္ သူနာမယ္ၾကီးတယ္ေလ ။ မသက္သာရင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဂၤလိပ္ ဆရာ၀န္ ဆီေရာက္လာၿပီ။အေဖက ေန႔တိုင္း ေဆးရံုသြား ၊ အေမက အိမ္မွာ ေဆးခန္းဖြင့္ ။ အိမ္မွာဖြင့္တာဆိုေတာ့ သူတို႕ၾကိဳက္တဲ့ အခ်ိန္လာတယ္ ။<br /> ရြာမွာဆိုေတာ့ အိမ္သာေတြက သိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္း လံုၿခံဳမႈကမရွိ ။ တံခါးကို ပီနံအိတ္ခြံနဲ႔ အဖြင့္အပိတ္လုပ္ထားတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္သာထဲကို ၀င္လိုက္ရင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္သာက်င္းထဲ မက်ေအာင္ သတိထားရတယ္ ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္သာက်င္းေပၚမွာ ၀ါးေလး၂တန္း တန္းၿပီး ေဆာက္ထားလို႔ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ကိစၥၿပီးလို႔ ေဆးစရာ ေရအိုးလည္းမထားႏိုင္ ။ ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ ၀ါးထရံကာထားတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထရံကာထားလို႔ လံုၿခံဳတယ္ မထင္နဲ႔ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆးစရာ ေရမရွိေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိစၥၿပီးရင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထရံက ၀ါးေတြခ်ုိဳးၿပီး မိမိ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိစၥကို အဆံုးသတ္ၾကတယ္ေလ ။ အဲ့ဒီေတာ့ အိမ္သာက ေလ၀င္ေလထြက္တယ္ေကာင္း။ ဒီေတာ့ဘာၿဖစ္လဲ ... </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">့ဘာၿဖစ္ရမွာလည္း </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ါးေတြက ဖင္ေတြရွၿပီး ခ်ုဳပ္ရတဲ့ လူေတြရွိသလို ၊ တခ်ိဳ႕ အပ်ိဳေလးေတြဆို မေတာ္ရာ ထိုးမိလို႔ ေရာက္လာသူေတြမနည္း ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အဲ ကိုဂ်က္မွတ္မိတာ ၁ခုရွိေသးတယ္ ။ ရြာေရာက္ေရာက္ၿခင္းေနရတဲ့ အိမ္ကေန ေနာက္တအိမ္ ထပ္ေၿပာင္းရေတာ့ အိ္မ္ကနည္းနည္းေသးၿပီး အတြင္း မွာထပ္ခိုးရွိတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထပ္ခိုးမရွိတဲ့ အၿခမ္းမွာ ေဆးခန္းဖြင့္ထားတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထပ္ခိုးကၾကည္႔ရင္ ေဆးခန္းကိုအေပၚစီးကေန ေတြ႔ရတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ရြာလယ္ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းရွိတယ္ ။ တေန႔ေတာ့ ေဆးခန္းကို လင္မယား ၂ေယာက္ေရာက္လာၾကတယ္ ။ သူ႔မိန္းမရဲ့ ႏို႔မွာ ၿပည္တည္ၿပီး အနာၿဖစ္တာလာၿပတာ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုဂ်က္တို႔ကလည္းစပ္စုတယ္ေလ။ ဘာလဲေပါ့။ဘာၿဖစ္တာလဲေပါ့ ။ ခြဲမယ္ဆိုေတာ့ ပိုၿပီးစိတ္၀င္စားသြားတယ္ ။ အေမကေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုဂ်က္္တို႔ေမာင္ႏွမေတြကို ႏွင္လႊတ္ရင္းခြဲဖို႔ၿပင္ေနတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုဂ်က္တို႔က မၾကည္႔နဲ႔ဆိုေတာ့ အိမ္ေပၚ ထပ္ခိုးေပၚတက္ၿပီး ေခ်ာင္းတာေပါ့ ။ ဘယ္လို</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခြဲမယ္ဆိုတာကို သိပ္သိခ်င္ေနေတာ့ လည္း ေစာင့္ေနတာေပါ့။ အေမက သူ႕ေယာက္်ားကို သတၱိရွိလား ၊သူ႔မိန္းမကိုမလႈပ္ေအာင္ကိုင္ေပးထားဆိုၿပီး သတိေပးေနတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႕ေယာက္်ားကလည္း </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတၱိရွိတယ္ ၊ ဆရာမေကာင္းသလိုလုပ္ပါတဲ့ ၊အမက ခြဲစိတ္ဒါးေလးကိုင္ၿပီး အနာေပၚမွာ တခ်က္ဖိဆြဲလိုက္တယ္ ။ ၿပည္ေတြပန္းထြက္လာတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမကၿပည္ကုန္ေအာင္နည္းနည္း ညွစ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ုနး္ဆိုတဲ့ အသံကိုၾကားလိုက္ရတယ္ ။ ကိုကို သတၱိခဲ ေသြးၿပည္ေတြေတြ႔ရင္း မူးလဲသြားတာပါ။ အစိမ္းခြဲတဲ့ လူနာက ဘာမွမၿဖစ္ဘဲ လူနာေစာင့္ က ေရွာခ္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒီလူနာလည္း က်န္းမာေရးၿပန္ေကာင္းလာၿပီး အေမ့ကိုေက်းဇူးတင္မဆံုးေပါ့။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-8741048619777891793?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-61612284581787949842007-05-27T11:44:00.000+06:302007-05-27T17:19:49.201+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ ၈၀ ေက်ာ္အဖြားၾကီးက အသက္ ၅၀ ေက်ာ္သူ႔သားကို လူၾကီးတေယာက္ လို႔ၿမင္ ပါ့မလား ။ သားၾကီးေတာ့ အဖအရာ ၊ သမီးၾကီးေတာ့ အမိအရာ ။ ဒါဆို အေဖမရွိေတာ့တဲ့ မိသားစု ၊ အေဖမရွိေတာ့တဲ့ မိသားစု ၊ မိဘႏွစ္ပါးစလုံးမရွိေတာ့ မိသားစုဆိုရင္ အၾကီးဆံုး သားသမီးေတြက အလိုလို မိဘေနရာ ေရာက္သြားၾကတာဘဲ။ သူတို႔ဟာ အရြယ္မေရာက္ေသး တဲ့ သူေတြၿဖစ္ရင္ၿဖစ္မယ္ ၊ အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့သူ ၿဖစ္ရင္ၿဖစ္မယ္ ။ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သူေတြဆိုရင္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္မွၿဖစ္မယ္ ။ သူဟာ မိဘေနရာ လည္းယူထားမယ္ အလုပ္လည္း လုပ္ေနမယ္ ၊ ဒီလိုဆိုရင္ ကိုဂ်က္တို႕က သူတို႔ကိုကေလးလို႕ ေခၚမလား ၊ အသက္ ၁၈ႏွစ္ေအာက္ကို ကေလးလို႕ သတ္မွတ္တဲ့ ဒီကေန႔မွာ သာမန္လူၾကီးတ ေယာက္ မရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ ေလာကဓံကို သူတို႕ေလးေတြက ရဲရဲ၀ံံ့၀ံံ့ ရင္ဆိုင္ေနၾကၿပီ။ ဘယ္သူမွ အတင္းအၾကပ္ ဒီကေလးေတြကို အလုပ္လုပ္ပါလို႔ မေၿပာၾကဘူး ။ သူတို႔အသိစိတ္ဓတ္နဲ႔ သူတို႕ လုပ္ၿပီး ၀င္ေငြရေအာင္ၾကိဳးစားေနၾကတာ ။ ကိုဂ်က္ေၿပာတာ လက္ေတြ႔မွ မဟုတ္တာ ဆိုရင္<span style=""> </span>ကို႔မိသားစုကို ဘဲ သာဓကထားေၿပာၿပမယ္ ။ ကိုဂ်က္အေဖမွာ ေမာင္ႏွမ ၈ ေယာက္ ရွိတယ္။ သူတို႕ကေတာ္ေတာ္ေလးဆင္းရဲတယ္ ၊ သူတို႔ အေဖလုပ္စာတခုထဲနဲ႔ စားမေလာက္ ေတာ့ အၾကီးဆံုးၿဖစ္တဲ့ ညီအကို ၃ေယာက္က တာ၀န္သိတတ္စြာနဲ႕ အလုပ္စလုပ္ပါတယ္။ အေဖရယ္ ၊အေဖ့အကိုၾကီးရယ္ ၊ အေဖ့တတိယညီရယ္ေပါ့ ။ အရြယ္က အၾကီးဆံုးမွ ၁၅ ႏွစ္ ။ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က မီးရထားကုန္တြဲေတြေပၚ <span style=""></span>ၾကံေတြတင္တဲ့ အလုပ္ ၊ ေရတြင္းတူးတဲ့အလုပ္ စတဲ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပေတြကိုလုပ္ရတယ္ ။ ဒီလိုကေလးေတြအလုပ္လုပ္လို ဘယ္လူၾကီး မွ ကေလးအလုပ္သမားလို႔မေခၚဘူး။ သူတို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ္႔မိဘကိုေထာက္ပံံ့တာ ၿဖစ္လို႔ လူၾကီးတေယာက္လို႔ဘဲ ဆက္စံသင့္တယ္။ အတင္းအဓမေစခိုင္းတာ ထက္စာရင္ ကိုယ့္အသိစိတ္ဓတ္နဲ႔<span style=""> </span>ကိုယ္လုပ္တဲ့ ကေလးေတြကို အလုပ္သမားလို႔ အတင္းေခၚေနၾက မဲ့အစား<span style=""> </span>ေက်ာင္းေနအရြယ္မွာ ေအးခ်မ္းစြာ ပညာသင္ႏိုင္ေအာင္ ၊ သူတို႔ရဲ့အနာဂတ္ေတြလွပ လာေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ၾကမယ္ဆိုရင္ …. ကေလးေတြကေတာ့အလုပ္လုပ္ေနၾကဦးမွာဘဲ ။ ဒီလိုအလုပ္လုပ္တဲ့ကေလးေတြကို နာမည္ လွလွေေလးေပး ႏိုင္ၾကပါေစ။<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-6161228458178794984?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-85813341253257160042007-05-26T23:23:00.000+06:302007-05-27T11:47:51.795+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >ၿ</span><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >မန္မာ</span>ႏိုင္ငံမွာ ကေလးအလုပ္သမား လံုး၀… လံုး၀ မရွိပါ ။ အၿငင္းမေစာနဲ႕ေနာ္.. ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတာကိုေၿပာမယ္…. ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကေလးအလုပ္သမားရွိတယ္ဆိုၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့၄..၅ ႏွစ္ ကစၿပီး ၾကားၾကားေနရတယ္ …ဒါနဲံ႔ ကိုဂ်က္လည္း ဟုတ္မဟုတ္ သိရေအာင္ဆိုၿပီး လက္လွမ္း မွီသေလာက္ လဘက္ရည္ဆိုင္ ၊ ဂ၀ံေက်ာက္ကို ထုခြဲၿပီး လမ္းၿပင္ေနတဲ့ကေလး ၊ ေတာင္းစား ေနတဲ့ကေလး <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>စတဲ့ ကေလးေပါင္းစံုကို ေလ့လာၾကည့္မိတယ္ ။ အစေတာ့ ကေလးအလုပ္ သမားဆိုတာဟုတ္သလိုလိုဘဲ ။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ေတာ့ အပိုင္း ၂ ပိုင္း ေတြ႔ရတယ္ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲ့ဒါ ကေလးအလုပ္သမား မဟုတ္ဘူးဆိုတာဘဲ ။ ကိုဂ်က္က ဘယ္သူ႕ဘက္မွမပါဘူးေနာ္ ။ ကေလးေတြဆိုတာက ကိုယ့္မိဘကို ကူညီခ်င္ၾကတယ္ ။ သူတို႕ေက်ာက္ခဲ တလံုးသယ္ႏိုင္ရင္ ကူသယ္ေပးခ်င္တယ္ေလ ။ အဲ သူ႕မိဘေတြကလည္း ပညာကလည္းမတတ္ ၊<span style=""> </span>ဦးပုည စကားနဲ႕ေၿပာရရင္ ဖြတ္ေတာင္ အကို လို႕ ေခၚရေလာက္ ေအာင္မြဲ<span style=""> </span>၊ တို႕လို႕ တြဲေလာင္း ကေလးေတြက ေဘာတသင္းစာ ။ ဒီလို အခ်ိန္မိ်ဳးမွာ ၅ႏွစ္ ၊ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ သားသမီးေတြက<span style=""> </span>မိဘေတြကို ကူညီရင္ ဘယ္မိဘ ၿငင္းရက္မွာလည္း ။ ေအာ္ ငါ့ သား သမီးေတြက လိမ္မာလိုက္တာ ၊ ၾကည္႔စမ္း ဟိုလူၾကီးသား သမီးေတြ ဇိမ္ခံကားၾကီးနဲ႕ အဂၤလိပ္ေက်ာင္း<span style=""> </span>တက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့သား သမီးေတြက ထမင္းၾကမ္းခဲၾကီးစားၿပီး ေနပူထဲမွာ ေခၽြးဒီးဒီးက်ေနတာေနတာေတာင္ အၿပံဳးမပ်က္ မိဘကို ကူညီေနလိုက္ၾကတာ ။ ေတာ္လိုက္တဲ့ သားသမီး ေတြလို႕ ႏႈတ္ကေၿပာၿပီး ရင္ထဲမွာ ေသာကမီးေတြေတာက္ ေလာင္ေနတဲ့ မိဘေတြကို ၿမင္ေရာင္လိုက္စမ္းပါ ။ သားသမီးတေယာက္ အလုပ္လုပ္ရင္ မိဘေတြလည္း အသက္ရႈေခ်ာင္တယ္ေလ ။ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ဘဲ ေလေနမဲ့အစား မိဘကိုကူလုပ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ကေလးအလုပ္သမားလို႔ေခၚရင္ သူ႔မိဘေတြ ရင္နာလိမ့္မယ္ ။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဘ၀မွာ ၿဖစ္သလို ဘ၀ကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ သူတို႔ေတြေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာ အဲ့ဒီလိုေခၚခံရ ၊ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့သတၱိေရာရွိပါ့မလား……….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">( အပိုင္း ၂ မွာ ဆက္လက္ ၿငင္းခံုပါမည္ )<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-8581334125325716004?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-37483119207302468162007-05-22T23:07:00.000+06:302007-05-22T23:11:41.596+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">မီး</span></span>အေၾကာင္းေၿပာေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ မီးေလာင္တဲ့ အေၾကာင္း သတိရမိတယ္္။ ၂၀၀၂-၂၀၀၃ လို႔ထင္တာပဲ ။ ဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔က 4^th year EC ။ ဒဂံုတကၠသိုလ္ ႏွင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ကူးခ်ည္ သန္းခ်ည္ သြားၿပီး စာသင္ေနရေသာ ကာလၿဖစ္သည္။ ရွင္းရွင္းေၿပာရရင္ သစ္ပုတ္ပင္ၾကီး ေထာင္မက်ေသးဘူး ။ အဲ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ မီးေလာင္ တယ္ဆိုေတာ့ တခုလံုး ေလာင္တယ္လို႔ မထင္လိုက္နဲ႔ ။ chemistry ဌာနက lab<span style=""> </span>အခန္းတခန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က physic department ။ အရင္ကလည္း physic department က မီးေလာင္တယ္လို႔ နာမည္ၾကီးဘူးတယ္။ တကယ္ေတာ႔ lab ခန္းထဲက capacitor ေပါက္ၿပီး မီးခိုးထြက္လာတာ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အရင္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြ၊ခ်စ္သူေတြ အတြက္ ေပ်ာ္စရာ ေနရာတခုပါ။ <span style=""> </span>အခုေတာ့ အရပ္၀တ္စစ္တပ္က အရာရွိေတြက ေက်ာင္းသားပံုစံနဲ႔ တပ္ေဖ်ာက္တာတမိ်ဳး ၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက တမ်ိဳး ၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္း ေတာ့ဘူး။ မလြတ္လပ္ ေတာ့ဘူး။ အဲအဲ chemistry ဌာနက lab<span style=""> </span>အခန္းတခန္း မီးေလာင္တာ သိပ္မထူးဆန္းဘူး ။ ထုံးစံအတိုင္း မီးသတ္ကားေတြ အမ်ားၾကီး ေရာက္လာတယ္။ တေက်ာင္းလံုးစာသင္တာရပ္ၿပီး အကုန္ အိမ္ၿပန္ခိုင္းတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကမၿပန္ဘဲ မီးေလာင္ရာ၀န္းက်င္မွာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ တခန္း ႏွစ္ခန္းေလာက္ပဲ ဆိုေတာ့ အားလံုးကသိပ္စိတ္မပူၾကဘူး။ မီးသတ္လည္းရွိတယ္ဆိုေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးဘဲ။ ခက္တာက မီးသတ္ကားကေန ေလာင္တဲ့အခန္းထိ ပိုက္မမွီဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ သူနာတင္ကား ကလည္း အဆင္သင့္ ။ တာ၀န္ရွိသူေတြက အားလုံးလိုေလ ေသ့မရွိ စီစဥ္ေပးသည့္အၿပင္၊ လက္ေဆာင္တခုပါ ထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ တၿခားမဟုတ္ပါဘူး။ နံပါတ္တုတ္ကိုင္ စစ္သားေတြနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ ေတြကို စစ္ကား ၂ စီး ေလာက္နဲ႔ ထည့္ေပးလိုတယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ေရာက္လာမွဘဲ ၿငိမ္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြဆူလာေတာ့တယ္။ မီးေလာင္တာ မီးသတ္နဲ႔ဘဲဆိုင္တယ္ ။လံုထိန္းနဲ႔မဆိုင္ဘူး။ ဒို႔လည္းဆူတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေကာင္ ေတြမလိုဘူးဆို ၿပီး မေအ၊ ႏွမကိုင္ဆဲပါေလေရာ။ ေအးေအးေန<span style=""> </span>ေနတဲ့ေက်ာင္းသား ေတြကေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ အေၿခအေန ကိုုေစာင့္ၾကည္ေနၾကတယ္။ အေၿခအေနကို ရိပ္မိတဲ့ ဆရာေတြက ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲ၀င္ၿပီး အိမ္ၿပန္ဖို႔ အတင္းေၿပာေနၾကတယ္။<span style=""> </span>ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြက ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ သြားသြားတက္ရတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသား ေတြရဲ့ ကားတိုင္းမွာ သံတုတ္တို႔၊ဘာတို႔ အၿမဲပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာကာကြယ္ဖို႔ပါ။ ဒါေတြကို သိတဲ့ဆရာေတြက အိမ္ကိုအတင္းၿပန္ခိိုင္းတယ္။ လူစုေတြခြဲေပးတယ္ ။<span style=""> </span>ေက်ာင္းသားေတြက လည္းဆရာေတြနားေထာင္ၿပီး ေနလို႔သာ ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့ ။ မီးေလာင္တယ္ၾကားတိုင္း သတိရမိတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္တခုပါ။ သတင္းစာေတြထဲမွာ ဒီသတင္းကို ႏွမ္းၿဖဴးရံု ထည့္ေပးထားပါေသးတယ္။<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-3748311920730246816?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-38519599217075415752007-05-22T18:25:00.000+06:302007-05-22T18:28:24.833+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">မီးဗ်ိဳ႕</span>….မီး .. မီး .. …။ ဆရာမေရ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရသယ္မယ္ေနာ္ ဆရာမ ။ လူေတြအိပ္ေကာင္းတုန္း မနက္ ၂နာရီ ခြဲ ၃ နာရီေလာက္တြင္ ကမၻာပ်က္မတတ္ အသံဆိုးၾကီး ႏွင့္အတူ <span style=""> </span>အေမ့ကို ခြင့္ေတာင္းသံပါၾကားလိုက္ရသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေမက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကေလးသံုးေယာက္ကို လက္ဆြဲၿပီး အိမ္ေပၚမွေၿပးဆင္းကာ အိမ္ေရွ႕ကြင္းၿပင္မွာထားခဲ့သည္။အေမႏွင့္အတူ အေမ့ေမြးစားသမီးတို႕က အိမ္ေပၚအိမ္ ေအာက္မွ ပစၥည္းမ်ားကို ကြင္းၿပင္ထဲဆြဲထုတ္ၾကသည္။ တလမ္းေက်ာ္ အိမ္မွ မီးေလာင္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္က ၃ႏွစ္သား ၊ မီးေလာင္တာ တခါမွ မေတြ႕ဘးူလို႕ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။အငယ္မေလးကေတာ့ ငိုေနေလရဲ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရြာသားမ်ားက အိမ္ရွိ ေရကန္မွ<span style=""> </span>ေရမ်ားကို ၁ဗံုးၿပီး၁ဗံုးခတ္ရင္း မီးၿငိမ္းေနသလို ေလွပိုင္၊<span style=""> </span>ေမာ္ေတာ္ အပိုင္ရွိသူမ်ားက တဘက္ကမ္းကို ေၿပးဖို႕ ေရဆိပ္ကို ဆင္းေနၾက သည္။တရြာလံုး ရႈတ္ရွက္ခတ္ေနသည္။ ဒီဘက္ကမ္းက မီးထိန္ထိန္ လင္းေနေတာ့ ဟိုတဘက္ကမ္းကလူူေတြလည္း ဒီဘက္ကမ္းကို ကူးလာၾကသည္။ မီးကိုလူႏိုင္ေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ၾကာေတာ့ ၿငိမ္းသြားသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိမ္ေရွ႕ကြင္းၿပင္မွာလည္း ေသတၱာေတြ ၊ အိပ္ရာလိပ္ေတြ စုပံုေနသည္။ အေမက ေဇာနဲ႕ ဆြဲခ်လာေတာ့ ပစၥည္းေတြၿပန္မထားႏိုင္။ေမာေနသည္။ အေဖကလည္း ခရီးထြက္<span style=""> </span>ေနေတာ့ အားကိုးစရာမရွိ။ရြာကလူေတြ ကူလုပ္ေပးမွဘဲ ၿပန္ေရႊ႕နိုင္ေတာ့သည္။ ဟိုဘက္ကမ္းကလူူေတြလည္း ဒီေရာက္ၿပီးမွ မီးၿငိမ္းသြားေတာ့ အားမလိုအားမရ ၿဖစ္ကာၿပန္သြားၾကသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႕မိုးလင္းေတာ့ သတင္းစံုၾကားရသည္။ ပဲၿပဳပ္သည္အိမ္မွ ပဲၿပဳပ္ရင္း မီးေလာင္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ အိ္မ္ကလည္း ၀ါးထရံကာဆိုေတာ့ ေလာင္အားေကာင္းသည္။ လူညီေတာ့ မီးကတအိမ္ပဲေလာင္သည္။ အဲဘယ္ေလာက္ညီသလဲဆိုရင္ အဲ့ဒီအိမ္ကို တရက္ထဲနဲ႕ ၿပန္ေဆာက္ေပးၾကသည္။၀ါးခုတ္သူက လွည္းနဲ႔ ၀ါးသြားတိုက္၊ သက္ငယ္ရက္သူကရက္ ၊ အိမ္တိုင္ေထာင္သူကေထာင္ ၊ ထမင္းဟင္းပို႔သူကပို႔ႏွင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိမ္မွာက ေခါင္းခဲစရာ တခုရွိေနသည္။ သစ္သားတီဗီၾကီး ဘယ္နားထားမိမွန္း မသိၿဖစ္ေနသည္။ ရြာသားေတြက လွည္း၃ စီးနဲ႕ေရတိုက္ၿပီး အိမ္ကကန္ထဲ လာထည့္ေပးေတာ့မွဘဲ သစ္သားတီဗီ ကိုၿပန္ေတြ႕ေတာ့တယ္္။ ေတာ္ေတာ္ေလးေသာတီဗီကို အေမတေယာက္ထဲဘယ္လို မသြားသည္မသိ၊ သူလည္းၿပန္မသယ္ႏိုင္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရြာေရာက္ၿပီး ၂လအၾကာ ပထမဆံုးၾကံဳရေသာအေတြ႕အၾကံဳၿဖစ္သည္။<span style=""> </span>ဒီ္ရြာေလးမွာ ၁၉၈၄ မွ ၁၉၈၈ အထိ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို မွတ္မိသမွ် ေရးသြားပါအံုးမည္။<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-3851959921707541575?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-47887666227982383862007-05-19T12:20:00.000+06:302007-05-19T15:57:42.788+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18pt; font-family: Zawgyi-One; color: red;">မလယ္ရြာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ...နာမည္ေလးက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို ၊ သူ႕ရာဇ၀င္ကလည္းမေသး။ စစ္ကိုင္းတိုင္း ၊ ကန္႕ဘလူ ၿမိဳ႕နယ္မွာ မလယ္ဆိုတဲ့ရြာတရြာရွိပါတယ္။ဇီးကုန္းၿမိဳ႕ကို ရြာကေန လွည္းနဲ႕သြားလို႕ရသလို ၊ သပိတ္က်င္းကေန ေမာ္ေတာ္နဲ႔သြားလို႕ရပါတယ္။ေၾသာ္ ... ဒီရြာကေလးက ဧရာ၀တီၿမစ္အေနာက္ဘက္ ကမ္းမွာပါ။ မႏၱေလးကေနဆိုရင္<span style=""> </span>သပိတ္က်င္းကိုသြား၊အဲ့ဒီကေန ေမာ္ေတာ္နဲ႔ကူးလာရင္္ေရာက္ၿပီ။သူ႕ရာဇ၀င္လား………..... ဒီရြာကေလးက ရာဇ၀င္မင္းသား ပ်ဴေစာထီး ေမြးရပ္ေလ။ ဟိုး ဘုရင္ေခာတ္က ဒီေနရာေလးက ဘယ္လိုရွိမယ္မသိေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တ႕ိုစေရာက္ခဲ့ တဲ့ ၁၉၈၄ ထိ ေရွးအယူ၀ါဒေတြနဲ႕ထံုမႊန္ ေနပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးလည္းၿဖစ္၊ ေက်းရြာဆရာ၀န္ၾကီး လည္းၿဖစ္တဲ့ အေဖရင္ထဲမွာ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဘာေတြခံစားေနရ သလဲဆိုတာ မသိရေပမဲ့ မိ္န္းမသားၿဖစ္တဲ့ အေမကေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ။ မိေ၀း ၊ ဘေ၀ း ေယာက္်ားကို အားကိုးၿပီး လိုက္လာခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္မေလး အေမ့ရင္ထဲမွာ သားသမီးေတြရဲ့ ေနာင္ေရး ၊မိသားစုရဲ့ေရွ႕ေရး၊ စတာေတြးရင္း မ်က္ရည္ေတြကို အေဖာ္ၿပဳေနေလရဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမသံုေယာက္ ကေတာ့ နယ္ေၿမအသစ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ေန တယ္။ေတာင္ေပၚမွာ ေနတုန္းက ကားစီးခဲ့ရေပမဲ့ ဧရာ၀တီၿမစ္ကိုၿဖတ္တဲ့အခါ ေမာ္ေတာ္ကို ပထမဆံုးစီးရေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ရြာကိုေရာက္ေတာ့ ရြာကလူၾကီးေတြရယ္၊ ကာလသားတခ်ိဳ႕ရယ္၊ စပ္စုတတ္တဲ့ မိန္းမ တခ်ိဳ႕ ရယ္ ၊ အရြယ္စံုကေလးဘုစုခရုေတြရယ္ ၊ ေပါင္းလုိက္ရင္ ရြာတ၀က္ေလာက္ လာၾကိဳၾက တယ္။သူတို႕ေက်းရြာရဲ့ ပထမဆံုးေသာ ဆရာ၀န္ၾကီးဆိုတာဘယ္လိုပံုစံ နဲ႕ဆိုတာေတြ႕လိုက္ <span style=""> </span>တဲ့ အခ်ိန္မွာ အ့ံအားသင့္တဲ့ အသံတသံၾကားလိုက္ရတယ္။ ဆရာ၀န္ၾကီးသာဆို တယ္ငယ္ငယ္ေလးပဲတဲ့။ ဟိုစပ္စုတတ္တဲ့ မိန္းမအုပ္စုထဲကပဲေပါ့။ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို<span style=""> </span>ေပးထား တဲ့အိမ္က ၂ထပ္တိုက္ ၊ ၿမစ္ဆိပ္နဲ႕နီးတယ္။ ၿမစ္ဆိပ္ကေန ေလွကားအတိုင္းတက္လာရင္ အိမ္ကိုေရာက္ၿပီ၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာကိုေရာက္ၿပီး ၁ လေလာက္အထိ ကိုယ္တိုင္ခ်က္စားစရာ မလိုဘူး။ဟိုအိမ္ကဖိတ္ေကၽြးလိုက္ ၊ ဒီအိမ္ကဖိတ္ ေကၽြးလိုက္နဲ႔။အေဖကေတာ့ ေဆးရုံအသစ္<span style=""> </span>ဖြင့္ဖို႕အတြက္ လံုးပန္းေနတယ္။အိမ္က ရြာေတာင္ပိုင္းမွာ ေဆးရံုက ရြာအၿပင္အေနာက္ ပိုင္းမွာ။ေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ္။ရဲစခန္းက ရြာလမ္းမၾကီးအဆံုးရြာ ေရွ႕ပိုင္းမွာ။သူ႕ညာဘက္မွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းရွိတယ္။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ့ေရွ႕ ရဲစခန္းရဲ့ ဘယ္ဘက္ မွာ ကြင္းၿပင္ၾကီးၿခားၿပီး ေစတီပ်က္ၾကီး ရွိတယ္။ေစတီပ်က္ၾကီးက သူ႕ေခာတ္သူ႕ခါက ထြန္းေတာက္ခဲ့ေပမဲ့ ဒီအခ်ိ္န္မွာေမွးမွိန္ေနပါၿပီ ။ေနာက္ၿပီးလွ်ိဳ႕၀က္ခ်က္ေတြ၊ အ့ံအားသင့္စရာ ေေတြအမ်ားၾကီးဘဲ။ ဧရာ၀တီၿမစ္ကိုမ်က္ႏွာမူထားတဲ့ ေစတီပ်က္ၾကီးရဲ့ ဟာၿမစ္ကမ္း နဖူးေပၚမွာပါ ေမးတင္ထားတယ္။ၿမစ္ထဲက လွမ္းၾကည့္ လိုက္ရင္ ေတာင္ထိပ္မွာတည္ထားတဲ့ ဘုရားေစတီလိုဘဲ။ ေစတီေၿခရင္းမွာ လႈိင္ဂူ ၁ ခုရွိၿပီး ဧရာ၀တီၿမစ္ေရ အၿမဲ၀င္ေနပါတယ္။ လႈိင္ဂူေရွ႕မွာေတာ့ လူစားတဲ့ကေတာ့ပံု စုပ္၀ဲတခုရွိိတယ္။ဒီေစတီနဲ႕ မနီးမေ၀းေနရာမွာ နန္းေတာ္ရာပံုစံအုတ္ၿမစ္ေတြရွိတယ္။(ေနာက္မွဘဲဆက္ေၿပာေတာ့မယ္ ရိုက္ရတာေညာင္း လာလို. ရြာပံုစံေလး ကို မွတ္ထားေနာ္..)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4788766622798238386?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-50200475286180383492007-05-14T20:27:00.000+06:302007-05-27T17:28:43.642+06:30<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong><span style="color: rgb(255, 102, 102);font-size:180%;" >အခ်ိန္က </span></strong>၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးည တည ။ နီရြန္မီးေရာင္ေအာက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ့ရဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အ လွက ရႈမၿငီးလွပေနသည္္ ။ အင္းယားကန္ေဘာင္ ၊ ၿမကၽြန္းသာ ပန္းၿခံေတြထဲမွာ လူေတြကလည္း ၾကက္ပ်ံံမ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">က် စည္ကားေနသည္ ။ အားအား မေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ ၊ စာပြဲေပၚတင္ထားတဲ့ ကားေသာ့ကို ဆတ္ခနဲ ေကာက္ယူလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ကလည္း ၂၀ ၊ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာလည္း တက္ေန တာဆိုေတာ့ ဘ၀င္ကလည္း ခပ္ၿမင့္ၿမင့္နဲ့ေပါ့ ။ငါဟဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၊ဘယ္သူ႕စကားမွ နားေထာင္စရာ မလိုဘူူးလို႕ထင္ေနတဲ့အရြယ္ေပါ့။ ကားေသာ့စကိုင္ကတည္း သတိထားအၿမဲေပးတတ္တဲ့ အေမ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကားေသာ့ကို ယူၿပီးလစ္သြားတာကို သတိမထားမိလိုက္ဘူး။ကားေသာ့ကိုဖြင့္ၿပီးလီဘာကို၂ခ်က္ေလာက္ေစာင့္နင္း လိုက္ တယ္။ဒါကကၽြန္ေတာ့္အက်င့္။ၿပီးမွတလိမ့္ၿခင္းလွိမ့္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထြက္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လိုက္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တယ္။ သတိထားလိုက္မိတဲ့ အေမက ထံုးစံအ တိုင္း ၿဖည္းၿဖည္းေမာင္းဖို႕ လွမ္းေအာ္ၿပီးေၿပာေလရဲ့ ....</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးညမွာ ကားေရွာက္ေမာင္းဖို႕ပဲ စိတ္ေစာေနေတာ့ အေမလွမ္းေအာ္ၿပီး ေၿပာတာလည္း မၾကားတခ်က္ ၊ၾကားတခ်က္ရယ္ ။ ကမ္ဘာေအး ဘုရားလမ္း အတိုင္း ၿမိဳ႕ထဲဘက္ကို အရွိန္ ၿမင့္ၿပီးေမာင္းလိုက္ အရွိန္ေလ်ာ့ေမာင္းလိုက္နဲ႕ေပါ့ ။ သိပ္အေ၀းၾကီးလည္း မေမာင္းရဲေသးတာ့ ဆီဒိုနားကို ဗဟိုထားၿပီး ပတ္ေမာင္းေနလိုက္သည္ ။ ဒီနားပတ္၀န္းက်င္က စည္ကားေတာ့ နည္းနည္းသတိထား ေမာင္းေန မိသည္။ ဆီဒိုနား မီးပိြဳင္ေရာက္ေတာ့ ရန္ကင္းၿပန္ဖို႕အတြက္ ဘယ္ေကြ႕ရန္ အခ်က္ၿပမီးကိုဖြင့္ထားလိုက္သည္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မီးပိြဳင့္လည္း ၀ါသြားေတာ့ ဘရိတ္နင္းလိုက္ၿပီး ဆီဒိုနား အလွ၊ ၿမကၽြန္းသာ အလွကိုခံစားေနမိသည္။ ေနာက္ကား မီးၾကီးထိုးမွပဲ မီးပိြဳင့္စိမ္းမွန္း သတိရလိုက္သည္။ လမ္းမွန္ကားေတြ ဦးစားေပးၿပီး ဘယ္ဘက္ဆြဲေကြ႕လိုက္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အုန္းဆိုတဲ့ အသံနဲ႕အတူ ကၽြန္ေတာ့္ကို တေယာက္ ေယာက္က နား ပန္က်င္းလိုက္သလို ခံစား လိုက္ရၿပီး ကားလည္းလာရာလမ္းကို ဦးတည္ၿပီး ရပ္သြားတယ္ ။ မ်က္စိထဲမွာလည္း ၾကယ္ေတြလင္းလက္သြားသလိုဘဲ။ ေကာင္းေကာင္းၿပန္ၿမင္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ္ကား ဆူပါဆလြန္း ေလး ေဘာနပ္ကေခါက္လ်က္နဲ႕ အသက္ကင္းမဲ့ေနပါၿပီ ။ ဒီေတာ့မွ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ဘာၿဖစ္သြား တယ္ဆိုတာ နားလည္သြားတယ္။ ပထမဆံုးေၿပးၿမင္မိတာ အေဖ့မ်က္ႏွာပါ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖဆူမွာကိုစိုးရိမ္မိတဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေလးအားငယ္မိပါတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယေၿပးၿမင္မိတာ အေမ့မ်က္ႏွာပါ ။ ေကြ႕ကားၿဖစ္တဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ကား </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆူပါဆလြန္းနဲ႕ မီးပြိဳင့္လြတ္ေအာင္ အရွိန္ၿပင္းစြာေမာင္းလာတဲ့ လမ္းမွန္ကား ဖင္ေကာက္ကား တို႔ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီဒိုနား</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မီးပြိဳင့္မွာအားရပါးရ နမ္းမိသြားပါတယ္။ ဒီအၿဖစ္ အပ်က္ကေရွာင္လို႕ မရေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖ့ကိုေၿပးေၿပာ ရေတာ့တာေပါ့ ။ ငယ္တုန္းကလို မိဘရင္ခြင္မွာ ၀င္ေခြ႕လိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားမယ္႕ အၿပစ္ေတြမဟုတ္ေတာ့ ေပးသမ်ွအၿပစ္ခံ မယ္လို႕ရင္၀ယ္ပိုက္ၿပီး </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖ့ကို၀င္ေတြ႕လိုက္တယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖ့ကိုရွင္းၿပလိုက္ေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ စိ္တ္ပူသြားတယ္ ။ ကံေကာင္းၿခင္ေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ဒဏ္ရာ တခ်က္မွမရလိုက္လို႕ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖက ကားတိုက္မွန္း မသိလိုက္တာပါ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖက </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလံုး၀မဆူတဲ့အၿပင္ မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း လို႕ ၿပန္ေတြ႕ရတာ ၊ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖ ရွင္းေပးပါ့ မယ္ဆိုၿပီး </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕လိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ည ၇း၃၀ မွာ ကားတိုက္ၿပီး အ မႈၿဖစ္တာ ေနာက္ေန႕မနက္ ၃း၀၀ မွ အိမ္ၿပန္ရတယ္။ ဟိုဘက္ကလည္း ေသာက္ၿပီးေမာင္းလာတာက တ ေၾကာင္း၊ ယဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ခ်က္ခ်င္းမေပးနိုင္တာတေၾကာင္း ။ ေကာင္မေလးေတြက အိမ္ကကားကိုထားၿပီး ေကာင္ေလး ေတြနဲ႕လိုက္လာတာ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေၾကာင္း၊က်ိုဳးပဲ့ ဒဏ္ရာမရတာ ေတြေၾကာင့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမူွက သိပ္မၾကီးက်ယ္လိုက္ ဘူး။အေမ ကကၽြန္ေတာ့္ကိုဆူခ်င္ေနေပမဲ့ အေဖ့ေၾကာင့္ မဆူေတာ့ပါဘူး။ မိဘေတြရဲ့ေမတၱာက သိပ္ၾကီးမား ပါတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ့္ကိုမဆူတဲ့အၿပင္ ဒဏ္ရာရမွာကိုေတာင္ စိတ္ပူေနၾကပါေသးတယ္ ။ လူမေသ ေငြမရွားဘူး လို႕ အေဖက ေၿပာၿပီး ကားေသာ႕ကို ကၽြန္ေတာ့ကိုၿပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကာားေတာ့မေၾကာက္ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္းခ်င္တဲ့စိတ္ကေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး ။ေနာက္ၿပီး မိဘကိုလည္း အားနာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေၾကာင့္လည္း ေငြေတာ္ေတာ္ကုန္သြားတယ္။ ဒီကားတိုက္မႈမွာ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္မိတာ ၂ခုရွိတယ္။ ၁ ခုက မိဘေမတၱာဟာ အတိုင္းအဆမရွိ ၾကီးမားတယ္ ။ ခြင့္လႊတ္ႏိူင္မႈစြမ္းအားကလည္း ၾကီးမားတယ္။ ေမတၱာဆိုတာ ေရစုန္ ၊ေရဆန္ ရွိတယ္ ၊ အေရးၾကီးရင္ ေသြးနိီးတယ္ ဆိုတာဘဲ ။ ေနာက္ ၁ ခ်က္က ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာေနရင္ ေဒသအလိုက္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယံုၾကည္ၾကတဲ့ နတ္ေတြ ၊ အေစာင့္ေတြ တကယ္ ရွိ တယ္ ဆိုတာ ကိုဘဲ ၊၊ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေတြ႕ကိုေၿပာၿပလိုက္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကားတို္က္တာ ည ၇း၃၀ ။ အဲ့ဒီေန႕မွာဘဲ မနက္ကတည္း ကၽြန္ေတာ္ ကားတို္က္တဲ့ ည ၇း၃၀ အထိ ယာဥ္တိုက္မႈ ၅ မႈ ။ ဆီဒိုနားေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုစစ္ေနတုန္း ကား၂စီး သီသီ ေလးထပ္လြတ္သြားေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၿပီး ေနာက္ ၁ မႈ က လူေသပါတယ္။ ဒီယဥ္တိုက္မႈအားလံုးဟာ တပံု စံထဲပါ ။ ဘုရားမလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ကေခါင္း ခ်င္း ဆိုင္ တိုက္ၿပီး အသက္ေဘးကလြတ္လာတာပါ။ ဒဏ္ရာေတာင္မရ ပါဘူး။ ကား ကညာ ေမာင္းဆိုေတာ့ တိုက္ရင္ သူ႕ကား ေခါင္းနဲ႕တည္႕ေနပါတယ္ ။ ခါင္းခ်င္းဆိုင္တိုက္လိုက္လို႕ သာလြတ္လာတာပါ။ ေနာက္ေန႕မွာ အဲ့ဒီေနရာကို ဘုန္းၾကီးပင့္ၿပီး ပရိတ္ရြတ္တယ္လို႕ၾကားပါတယ္။ ဒါဟာတကယ့္အၿဖစ္အပ်က္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေရး တာ ေလးကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကည့္ၿပီးသင္ခန္းစာယူနိုင္ၾကပါေစ ။ ဒီကိစၥၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စီစဥ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံၿခားထြက္ဖို႕ကို ဖ်က္ ပစ္လိုက္ ပါတယ္။ ဘာလို႕ဆိုေတာ့ ေမတၱာဆိုတာ ေရစုန္ ၊ ေရဆန္ ရွိတယ္လို႕ယံုၾကည္လိုပါ..... </span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-5020047528618038349?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-18795338280928394332007-05-13T22:05:00.000+06:302007-05-13T22:43:29.008+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ........ ကၽြန္ေတာ့ ညီမေလး ဇူးဇင္ကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ။ သူ႕ေၾကာင့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ၿခင္ေနတဲ့ အိမ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္လို႕ရသြားတယ္ ။ Blog ေတြ ကိုလည္း သူ႕ေၾကာင့္ ေသခ်ာ ေလ့လာၿဖစ္တယ္။ မသိတာလည္း ေၿပာၿပေပးတယ္ ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႕ေၾကာင့္ ဘဲ ကိုေမာင္လွ ၊ ကိုေနၾကီး အစရွိတဲ့ ကၽြန္႕ေတာ့္ ဆရာေတြကို သိလာရတယ္ ။ သင္ဆရာ ၾကားဆရာ မ်ားၿဖစ္တဲ့ အင္တာနက္ထဲမွာရွိတဲ့ Blogger မ်ား blog website မ်ားနဲ႕ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္႕ေတာ့္ ညီမငယ္ ဇူးဇင္ တို႕ကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိေၾကာင္း ေၿပာၾကားလိုပါတယ္ ။ ဆက္လက္ၿပီး လမ္းၿပကူညီ အၾကံဥာဏ္ေပးၾကပါအံုး.....ထာ၀ရ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေက်းဇူး အထူးတင္ရွိလ်ွက္.......</span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-1879533828092839433?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-86140776877604894872007-05-12T20:40:00.000+06:302007-05-27T17:29:35.601+06:30<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္.....ေတာ္ေတာ္ဒုတ္ခေပးတဲ့ အခ်စ္ ။ ကၽြန္ေတာ့ ေကာင္မေလး အခ်စ္ ကို ၾကိမ္းေနတာ မဟုတ္ဘူး ..အခ်စ္ ဆိုတဲ့ အရာ ေၾကာင္းေၿပာေနတာပါ...ဟုတ္တယ္၊ ဒီေကာင္ မ်က္စိ အားကိုးနဲ႕ ေခ်ာတဲ့ အရာ ၊ လွတဲ့အရာတိုင္းကို သေဘာက် ၊ တခါတေလ သံေယာဇဥ္နဲ႕ေတာင္ အဖြဲ႕က်ေနတတ္တယ္ ။ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္က ေက်းဇူး ကန္းတတ္ေသးတယ္....၊အခ်စ္မွာ မ်က္စိ မရွိဘူးတဲ့ ၊ ဒါ မ်က္စိ ကို ေစာ္ကားလိုက္တာေလ........ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္က ေၿပာေသးတယ္ ၊ သူ႕မွာ အမႊာ ညီတေကာင္ ရွိေသးတယ္တဲ့ ... ၊ ေတာ္ေတာ္လာတဲ့ အခ်စ္ စကားၾကီး စကားက်ယ္သိပ္ေၿပာတယ္ ၊ သူနာမည္က ၅၂၈ တဲ့ ေအးၿမတဲ့အခ်စ္လို႕ အဓိပ္ပါယ္ ရတယ္တဲ့ ၊ သူ႕ညီနာမည္က ၁၅၀၀ တဲ့ ပူၿပင္းတဲ့အခ်စ္လို႕ အဓိပ္ပါယ္ ရတယ္တဲ့ ၊ သူ႕ညီနဲ႕ သူ႕ကို လူေတြက တခုထဲ ထင္ၿပီး အၿမင္ေတြလြဲေနၾကတယ္တဲ့ ၊ အမႊာလို႕သာေၿပာတာ ကမ္ဘာၿခားတယ္တဲ့... ။ အေတာ္ဒုတ္ခေပးတဲ့ အခ်စ္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို အၿမဲရင္ လာလာဖြင့္တယ္ ...ၾကာေတာ့ ဒီေကာင့္အေၾကာင္း စဥ္းစားရၿပီေပါ့ ။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္တ့ဲ သူကိုခ်စ္မွဘဲ အခ်စ္ လို႕ေခၚတာ မွ မဟုတ္တာ ၊ ကိုယ္နဲ႕ နီးစပ္တဲ့သူ ၊ ကိုယ့္ရဲ့ ရန္သူကို ခြင့္လႊတ္တဲ့ စိတ္နဲ႕ခ်စ္တဲ့သူေတြကိုလည္း အခ်စ္လို႕ေခၚတာပဲ မဟုတ္လား ၊ သည္းညီးခံ ခြင့္လႊတ္ၿပီး ခ်စ္ခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ ၊ မိဘေတြ ၊ေသြးခ်င္းညီအကိုေတြ ၊မိတ္ေဆြေတြ သူငယ္ခ်င္း ေတြရဲ႕အခ်စ္ကေရာ ......</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခ်စ္တတ္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ ၊ လူတိုင္သေဘာက်တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္နဲ႕ မကစားသင့္ဘူး ။ မ်က္ႏွာမမ်ားသင့္ဘူး ၊ ရုတ္တရက္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကို္ အခ်စ္ လို႕မထင္သင့္ဘူး ။ ေသခ်ာ စဥ္စားၿပီး အခ်စ္စစ္ဟုတ္ ။မဟုတ္ ဆံုးၿဖတ္သင့္တယ္ ။ အခ်စ္မပါတဲ့ တဏွာ ကိုလည္းေရွာင္သင့္တယ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ အရာရာမွာသတၱိ ရွိလာၿပီး မိုက္ရူးရဲဆန္တဲ့သူ ၊အသက္ေပးခ်စ္သြားၾကတဲ့ခ်စ္သူ ေတြအမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ဟာ ၿပီးၿပည့္စံုတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူး ။ အခ်စ္ တခုထဲနဲ႕လည္း ဘ၀တည္ေဆာက္လို႕ မရဘူး ။ အခ်စ္အေၾကာင္းေၿပာရင္ဆံုးမွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါ့ေၾကာင့္ေၿပာတာ အခ်စ္က ေတာ္ေတာ္ဒုတ္ခေပးတယ္ လို႕ ။ ခ်စ္တတ္ရင္ေကာင္းတယ္ ။ ခြင့္လႊတ္ၿပီ ခ်စ္တတ္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္ ။ အခ်စ္ကိုရွာေဖြေနမယ့္အစား ကိုယ္နဲ႕နီးစပ္တဲ့ သူေတြကို ေမတၱာေရွ့ထား ခ်စ္တတ္ရင္ ပိုေကာင္း လိ္မ့္မယ္လို႕ .......</span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-8614077687760489487?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6678854315704483970.post-49199822549730022732007-05-11T18:46:00.000+06:302007-05-27T17:29:54.364+06:30<div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေလးဘ၀ ဆိုတာ အပူအပင္ကင္းတယ္၊ အၿဖဴေရာင္ ေလးတဲ့။ တကယ္လည္း အပူအပင္ကင္းတယ္၊ စားခ်ိန္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွာ ေကၽြးတာစား၊ လိုၿခင္တာ ပူဆာလို႕ရတယ္ ။ ကေလးဘ၀ ဆိုတာ ႏွစ္ခါမရေတာ့ ၊ရတဲ့ အခြင့္ အေရးကိုအစြမ္းကုန္ အသံုးၿပဳၾကတယ္။ ကိုယ့္မိသားစု ဆင္ရဲတယ္ ၊ ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုတာ သိပ္မသိ ၾကေသးေတာ့ အပူအပင္ကင္းၾကတယ္ ။ ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစု ၊ စား၀တ္ေနေရးေခ်ာင္လည္တဲ့ မိသားစု ၊မိစံု ဖစံု ရွိတဲ့ မိသားစုေတြ မွာ ကေလးေတြရဲ့ အနာဂတ္ က လွပေပမဲ့ ၊ အေၿခအေနမလွပတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ ဘ၀ကေတာ့ ဘယ္သူမွအာမ မခံရဲဘူး ။ ရြယ္တူကေလးေတြ အၿဖဴ အစိမ္းနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ ေနခ်ိန္မွာ သူ႕မိဘေတြက သူ႕ကိုဘာလို႕ သူ မ်ားလိုမထားႏိုင္လဲ စဥ္းစားေနရင္း ၊ သူ႕ၿဖစ္ၿခင္တဲ့အိမ္မက္ေတြကို၊ ကိုေရႊကၽြဲ ေက်ာေပၚစီးရင္းေတြးေနမလား ။ အပ်ိဳေပါက္ကေလးရဲ့ဘ၀ကေရာ.... ။ ေတာသားေတြက တို႕ေလာက္ နားမလည္ပါဘူးလို႕ ထင္ေနတဲ့ ကိုကိုေရႊ ၿမိဳ႕သားေတြရဲ့ လက္ကေရာ လြတ္ပါ့မလား ။ ဒါမွမဟုတ္ လူေမွာင္ခိုကူးသူေတြရဲ့ ေဘးကေရာ လြတ္ပါ့မလား။ အေၿခအေနအရ ခန္ဓာကိုယ္ေရာင္းစားတဲ့ ဘ၀ ေရာက္မလား။ ဘယ္သူမွ ခန္႕မွန္းလို႕မရ တဲ့ ကေလးေတြရဲ့ ဘ၀ကို သင္တို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကတတ္ႏိုင္သမ်ွ တာ၀န္ ယူမယ္၊ ၀ိုင္းပီး ဆုေတာင္းေပးမယ္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">္ဆိုရင္.............မေၾကာက္မက်ဘ၀မွာလူတန္းေစ့ေအာင္္ ထားေပးခဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကတဲ့ မိဘေတြကို သူတို႕အသက္ရွင္စဥ္မွာ ဆပ္လို႕မကုန္္တဲ့ ေက်းဇူးေတြနဲ႕ ၊ စိတ္ေအးခ်မ္းေအာင္ ထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္.............ဘ၀ ၿခားေနၿပီၿဖစ္တဲ့မိဘေတြကို အၿပစ္တင္မဲ့အစား၊ သူတို႕ေၾကာင့္ လူၿဖစ္လာတဲ့ ေမြးေက်းဇူး ၊ ေကၽြးေက်းဇူးေတြကို သတိရမယ္ဆိုရင္ ................ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးဘ၀ကို မလိုၿခင္တဲ့ သူရွိမလား ....... ...... ....... .......</span></div><div class="blogger-post-footer">Better View of Life, Searching Through Our Site<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6678854315704483970-4919982254973002273?l=kojudson.blogspot.com' alt='' /></div>ေမာင္ဂ်က္noreply@blogger.com