Friday, 15 February 2008

ဟိုေလ........ ဟိုေလ.........ဟိုႏိုင္ငံေလ............

ဗမာေတြက အရမ္းအလြယ္လိုက္တယ္။ တခါတခါပ်င္းတယ္။ တခါခါ မပ်င္းပဲနဲ႔လည္း ကိုယ္ရွိတာေလးနဲ႔ တင္းတိမ္ေၾကနပ္ေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခ်စ္လို႔တီးတဲ့ ခ်စ္တီးေတြ လက္ထက္မွာ ရွိတာေလးေတြ ပါကုန္ေရာ။ဥစၥာဓန တင္မဟုတ္ပါဘူး ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြလည္း ပါသြားတာပဲ။ ဒါက သမိုင္းမွာ ၿငင္းမရတဲ့အခ်က္။ ခဲတခါမွန္ဘူးတဲ့ ငွက္တေကာင္လို ၿမန္မာေတြ သတိထားၾကိဳးစားခဲ့ၾကေပမဲ့ မ်ိဳးဆက္အလီလီ ၿခားေနတဲ့ ဒီေခာတ္ၾကီးမွာ ဒီတခ်က္က ေမ႔ေနေလာက္ေရာေပါ့။ မေမ့ရင္ေတာင္ မသိတာလည္းၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာ။ ဘာလို႔ ဒါကိ္ုၿပန္ေၿပာေနတာလည္း ေမးရင္ ဒီကေန႔ အေၿခအေနမွာ ဒီကိစၥကို ၿပန္ေတြ႕ရလို႔ပဲ။ ေတြ႔တဲ့လူကေတာ့ ေၿပာမွာပဲ။ ေၿပာတိုင္းလည္း မယံုနဲ႔ ။ ကိုယ္တိုင္ အထူးသၿဖင့္ တိုးတက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ရန္ကုန္မွာ မင္းေန ေနတာဆိုရင္ ကိုဂ်က္ ေၿပာတာေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ ။ ပီးမွ အပိုပါဆိုရင္ ကုိဂ်က္ အစိုးရိမ္လြန္တာလို႔ ေတြးပီး ခြင့္လႊတ္ေပးၾကေပါ့။
အိမ္ေပၚကဆင္းပီး လမ္းေပၚ ေၿခခ်မိတာနဲ႔ ပထမဆံုး ေတြ႔ရတာက သူဖုန္းစား။ အသက္က ရွိမွ အလြန္ဆံုး ေလး ၊ ငါး ၊ ေၿခာက္ႏွစ္ ။ ေခါင္းေပၚမွာ ဗန္းတဗန္းနဲ႔ စပါးတြဲ ေတြကအၿပည့္။ အ၀တ္က ေခ်း အထပ္ထပ္။ ေကာင္းေလးမွန္းမသိ၊ ေကာင္မေလးမွန္းမသိရတဲ့ သနားစရာပံုစံအၿပည့္။ မ်က္ႏွာကလည္း ဖုန္းအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ႏွာေခါင္းနဲ႕ ပါးစပ္ၾကားမွာလည္း ႏွပ္ေခ်းေၾကာင္းေလးကထင္းလို႔။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဪ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဘ၀ကို ရုန္းကန္ေနရပါလားလို႔သနားမိတယ္။ သနားလို႔ေတာင္မဆံုးေသးဘူး အကိုၾကီး ထမင္းဖိုးေလး။ ေတာင္းပီ။ ကိုယ္က သနားလို႔ေပးလိုက္ရင္ အလြယ္ေတာင္းလို႔ရတာပဲဆိုတဲ့ စိတ္၀င္ၿပီး ေစ်းမေရာင္းမွာလည္းစိုးရေသးတယ္။ အဲကားမွတ္တိုင္လည္းေရာက္ေရာ မိသားစုလိုက္ လိုင္းကားေတြ ထိုင္ကန္ေတာ့ေနတာေတြ႔ရေသးတယ္။ သူတို႔ ကန္ေတာ့တိုင္း လူေတြက ပိုက္ဆံေတြခ်ခ်သြားေတာ့ ညေနပိုင္း သူတို႔ ထမင္း၀ုိင္းက အေတာ္ဆုိေၿပတယ္ဆုိပဲ။ မီးပြိဳင့္မွာ ကားရပ္ထားေတာ့လည္း ကေလးေတြဗ်ာ။ ၿမင္မေကာင္းပါဘူး။ အမ်ားၾကီးပဲ ကေလးေတြနည္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကေလးက ကေလးေပါက္စေတြခ်ီပီး ကားၾကိဳကားၾကားထဲ ေလွ်ာက္သြားေနတာ အေတာ္ အသည္း ယားစရာေကာင္းတယ္ဗ်ာ။မေတာ္လို႔တုိက္လိုက္ရင္ အင္း……မေတြးရဲစရာပါပဲ။ သူတို႔ကေတာင္း ၿပီးရင္ အကြယ္တခုမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ သူတို႔လူၾကီးေတြဆီသြားေပး၊ အေတာ္ တရားက်ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တခါတခါမ်ား ႏိုင္ငံၿခားသားကို ေတြ႔လို႔ကေတာ့ သူတို႔ အမဲပဲ၊ မေပးမခ်င္း မခြာေတာ့ဘူး။
အဲ ရပ္ကြက္ထဲက ကုလားေလးေတြက်ေတာ့တမ်ိဳးဗ်ာ။ သူတို႔လည္း အသက္ကရွိမွ အလြန္ဆံုး ေၿခာက္ႏွစ္၊ခုႏွစ္ေပါ့။ သူတို႔ ပုခံုးေပၚမွာ ၀န္နဲ႔ အားမမွ်တဲ့ ထန္းပိုးၾကီးေတြ နဲ႔ အိတ္ၾကီးၾကီးေတြ။ ပိုက္္ဆံအိတ္ေလးခါးၾကားထိုးလို႔ ဘာ၀ယ္တယ္၊ညာ၀ယ္တယ္နဲ႔ ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ၿပီးလိုက္၀ယ္ေနတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ေစ်းထဲမွာလည္း ဒီလိုပဲ ကုလားေပါက္စေလးေတြ ။ မုန္႔ဖိုးရေလာက္ရံု ေတြ႔ရာအလုပ္ေတြလုပ္ေနလိုက္ၾကတာ အေတာ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။
ေနာက္ လူၾကီးေတြ ကိုယ္အဂၤါအၿပည့္အစံု ရွိရက္နဲ႔ လိုက္ေတာင္းေနလိုက္ၾကတာ ။ ကိုဂ်က္မွာ ဦးေလးတေယာက္ရွိတယ္။ သူက နည္းနည္း ကပ္စည္းနည္းတယ္။ တခါက သူ႔ကို သန္သန္မာမာ လူတေယာက္က ေတာင္းေရာ။ သိတဲ့အတိုင္း သူက ေဟ့ေကာင္ မင္းက သန္သန္မာမာနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ပဲ ဘာလုိ႔ေတာင္းစားတာလည္း လုိ႔ေမးေတာ့ ခင္မ်ားက အလုပ္ေပးမွာလားတဲ့ ။ေကာင္းေရာ။ တခါတခါ အိုၾကီး အုိမ ေတြ မီးပြိဳင္႔မွာလိုက္ေတာင္းေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က ဆီဆိုင္ေတြမွာ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ သူေတာင္းစားၾကီးပဲ။
ကိုဂ်က္အေတြ႔အၾကံဳတခုေၿပာၿပမယ္။ ဆီဆိုင္မွာ ဆီထည့္ဖို႔ေစာင့္ေနတုန္း မိသာစုတစု ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကိုဂ်က္ကစပ္စုတတ္ေတာ့ လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ကိုဂ်က္ကားရွည့္တည့္တည္႔လာၿပီး “ မိန္းမေရ ဘယ္လိုၿပန္ရမလည္း” မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ပံုစံနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုဂ်က္နားလာၿပီး တညင္ကို ဘယ္လိုၿပန္လည္း ဘာညာနဲ႔ ကားခလာေတာင္းတယ္ ။ ကိုဂ်က္လည္း ေပးလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္တပတ္ၾကာၿပီးေတာ့ သူတိို႔ကို ဆီဆုိင္မွာၿပန္ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ကိုဂ်က္ကို မွတ္မိပံုမရဘူး ။ထံုးစံအတိုင္း ကားေရွ႕လာၿပီးေတာ့ သရုပ္ေဆာင္ၿပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုဂ်က္နားလာၿပီး တညင္ဘယ္လိုၿပန္လည္းေမးတယ္။ ကိုဂ်က္လည္းေၿပာလိုက္တယ္ ၊ မင္းတို႔ ဇတ္ေၿပာင္းကေတာ့ ဆိုေတာ့ မိသားစုတစုလံဳး ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။
သူတို႔ထက္ဆိုးတဲ့ သူေတာင္းစားအၾကီးစားရွိေသးတယ္။ ဒါးၿပေခၚမလား ၊ ဧဒါးၿပေပါ့ေနာ္။ သူတို႔က အိ္မ္တိုင္ရာေရာက္ လိုက္ေတာင္းၾကတယ္။ ေစတနာရွိသေလာက္ အနည္းဆံုး ၅၀၀ ထည့္၀င္ခုိင္းတတ္ၾကတယ္။ဟုိေက်ာင္းတုိက္ ဒီေက်ာင္းတုိက္ ကို အေၾကာင္းၿပၿပီးေတာ့ကိုေတာင္းတာ။
ဒါးၿပဆိုလို႔ ကိုဂ်က္ အဖြားေတြလက္ထက္က တကယ္အၿဖစ္အပ်က္တခုေၿပာၿပမယ္။ရြာမွာက ညဆို မီးမရွိေတာ့ ေစာေစာအိပ္ၾကတယ္ေလ။ တညမွာ အိမ္တအိမ္ကို လူတေယာက္က ဒါးၿပ၀င္တုိက္တယ္။ သူက ဒါးၿပအစစ္မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ ။ ေငြနည္းနည္းလိုလို႔ လာေတာင္းတာပါတဲ့။ ဂတ္ေတာ့မတိုင္ပါနဲ႔ တဲ့ ၊ ဒီေန႔ကစလို႕ ၁လၿပည့္တဲ့ေန႔မွာ ေငြၿပန္လာစပ္ပါမယ္ဆိုၿပီး ေငြေတာင္းသြားတယ္။ တကယ္ပဲ ၁လ ၿပည့္တဲ့ ညမွာ ပိုက္ဆန္ ၿပန္လာေပးသြားတယ္။
ဒီေန႔ေခာတ္လည္းဒီလုိပဲ ကေလးေတြက လူၾကီးေတြ သင္ေပးတဲ့အတိုင္းေတာင္းစာ။ လူၾကီးေတြကလည္းေတာင္းစာ။ မိန္းကေလးေတြက ခႏၶာကိုေရာင္းစား။ အေတာ္ေလးကို အေၿခအေနဆိုးပါတယ္။ ကိုဂ်က္ကို လူတေယာက္ကေၿပာတယ္။ မင္းတို႔လို ေတာ္တဲ့ ၾကိဳးစားတဲ့ ကေလးေတြ ဒီေန႔ ၿမန္မာၿပည္မွာမရွိသင့္ဘူးတဲ့။ တိုင္းၿပည္တခုၿပန္တည္ေထာင္တယ္ဆိုတာမွာ ခုကတည္းကစၿပီး ကေလးကစၿပီး လူၾကီးအထိ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလည္းထားရမယ္တဲ့။ ဒါမွ တိုင္းၿပည္ေၿပာင္းလဲတဲ့အခ်ိုန္မွာ အားလံုးအဆင္ေၿပမွာတဲ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အစိုးရေၿပာင္းလဲသြားရင္ေတာင္ တိုင္းၿပည္တိုးတက္ဖုိ႔ဆိုတာ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ ၁၅ ေလာက္ၾကာေတာင္ တိုးတက္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဟိုးတခ်ိန္ကၿဖစ္ပ်က္တာေတြနဲ႔ ဒိီေန႔မွာၿဖစ္ေနတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ေက်ာရိုးအတူတူမို႔ သတိထားရေတာ့မယ္ ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ဒို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၿပာတဲ့ႏုိင္ငံၿဖစ္ေနပါအုန္းမယ္ဗ်ာ။

အက်ယ္ဖတ္ရန္...

Thursday, 14 February 2008

ေတြးမိေတြးရာ

အင္တာနက္ထဲက ကိုယ့္အိ္မ္ကိုၿပန္လာေတာ့ အေတာ္ေလးပ်င္းစရာေကာင္းေနသည္။ ကိုယ္တိုင္တည္ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္းေလးက ခေနာ္ခနဲ႔ ပ်င္းေၿခာက္ေၿခာက္ ။ တပင္တိုင္ေနသည္ဆိုေတာ့ ဧည့္သည္အလာနည္းသည္ ။ ကိုယ္လည္း သြားမလည္အား၊ သူလည္းမလာအား ။ ဒီလိုနဲ႔အိမ္းေလးက ဖုန္ေတြနဲ႔ ။ လမ္းမွားေရာက္လာတဲ့ ေရႊဧည္႔သည္ေတြကိုေတာင္အားနာသည္။ တုိက္စရာ ဘီယာမရွိ။ ေကၽြးစရာ ၾကက္ကင္မရွိ ။

လာလည္တဲ့သူေတြက ဇြဲေကာင္းသည္ ။ ေရာက္လာတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ဧည့္ခန္းေထာင့္မွာရွိတဲ့ ဆီဗံုးထဲ ေရးသြားၾကသည္။ နည္းနည္းေလးခံစားလိုက္ရသည္။ ရုတ္တရက္ ပါးၿပင္ေပၚသို ေရလံုးေလးမ်ား လိမ့္ဆင္းသြားသည္ ။ ကိုဂ်က္မ်က္ရည္က်သည္ဟုထင္လိုက္သည္ ။ သို႔ေသာ္ မဟုတ္ ဘုရားပန္းအိုးေအာက္မွာထိုင္ေနေတာ့ ပန္းမွ ေရမ်ားက်လာၿခင္းသာၿဖစ္သည္။ ဘယ္က ေအာ္လိုက္မွန္းမသိေသာ အိမ္ေၿမွာင္က ကိုဂ်က္ကို သနားလို႔ ကၽြတ္ကၽြတ္ တဲ့။
တရက္ ။ အမၾကီးမမီ က ေအာ္လန္ကိုင္ၿပီး ဆီးဗံုးမွာ ေအာ္သြားသည္။ ဘေလာ္ဂါေတြ အလြတ္သေဘာ ေတြ႔ၾကမည္တဲ့။ မန္းေရႊၿပည္ကလည္း ဘေလာ္ဂါေတြ လာမည္ဆိုေတာ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားသြားသည္။ အခ်ိန္ ။ တရုတ္အခ်ိန္မဟုတ္ ။ အခ်ိန္နာရီက တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လည္ ၂ နာရီ။ ကိုယ္ကအဲ့ဒီအခ်ိန္သင္တန္းထဲမွာ။ ေတာ္ေသးသည္ ညေန ၅ နာရီထိ ဆိုေတာ့ သင္တန္းၿပီးတာနဲ႕ service + ကိုေၿပး။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ၄နာရီေက်ာ္။ ကားထိုးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို နည္းနည္း မ်က္စိကစားလုိက္သည္။ လူတစု ခံုပုေလးေတြမွာထိုင္ရင္း ေလေတြထန္ေနသည္။ သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြကေတာ့ မၾကာခင္ ေအာင္ၿမင္ေတာ့မယ္ စစ္သူၾကီး တေယာက္ရဲ့ အၿပံဳးရိပ္ေတြကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဘာေတြၾကံစည္ထားသည္ေတာ့မသိ ။ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ကို သိသလိုရွိေနသည္ ။ ရုတ္တရက္ အလြန္ခ်ိဳသာေသာ အသံတသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။ မွွတ္မိလိုက္သည္ မမမီ အသံ ။ ဒီတခါ မမွတ္မိလို႔မၿဖစ္ ။ ဘေလာ္ဂါေဒးမတိုင္ခင္တုန္းက service + မွာ မမမီနဲ႕ ကိုဂ်က္ ၊ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ အေရွ႕မွာထိုင္းရင္းမသိၾက။ ေနာက္ေတာ့မွ မမမီ က ကိုဂ်က္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚမွ မွတ္မိၾကေတာ့သည္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ မွတ္မိေနသည္။ မမီက သူ႔၀တၲရားမပ်က္ ဘေလာ္ဂါ အားလံုးႏွင့္လိုက္မိတ္ဆက္ေပးသည္။ တခ်ိဳ႕ကို သိသည္။ မႏၱေလးကေတာ့မသိ။ ကိုဂ်က္လည္း နီးရာ ခံုပုေလးေပၚထုိင္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေတာ့မွ လၻက္ရည္ဆိုင္မွန္းသိလိုက္ရသည္။ အားလံုး ကေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။ အသံၾကီးၾကီးနဲ႕ အားရေအာင္ စကားေတြေၿပာေနေသာ မိန္းကေလးကို သတိထားမိလိုက္သည္။ သူကေငြစရင္းမင္းၾကီး ပင့္ဂိုးလ္ ။ ကိုမ်က္လံုးကို ခ်က္ၿခင္မမွတ္မိ။ သူ႔ေဘးက ကိုညီလင္းဆက္ကိုေတာ့ မင္းသားၾကီးမို႔မွတ္မိလိုက္သည္။ ၀ိုင္းထဲတြင္ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာေလးေကာင္မေလးတေယာက္ကိုလည္းသတိထားမိသည္။ သူကေတာ့ ၿမိဳ႕စားၾကီးလက္ေမာင္းကို အားကိုးၾကီစြားဖက္တြယ္ထားသည္။ သူခ်စ္သူၿမိဳ႔စားၾကီး မ်က္လံုးထဲက စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာကို လုိက္ဖတ္ေနသည္။ ၿမိဳ႔စားၾကီး စိတ္ကေတာ့ တခါတခါ အေ၀းကို ေၿပးထြက္သလုိ ၊ တခုခုကို စဥ္းစားေနသလို။ ေ၀ခြဲမရေအာင္ကို ၿဖစ္ေနသည္။ ကိုဂ်က္ ဒီ၀ိုင္းထဲသို႔ အခ်ိန္းေကာင္းေရာက္သြားသည္။ အသင္းမတည္ေငြအတြက္ အားလံုးက ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။ မန္းက ဘေလာ္ဂါေတြလည္း အေတာ္ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ေခါင္းထဲ အေတြးတခု မေခၚပဲႏွင့္ အေၿပး၀င္လာသည္ ။ လူ၅ ေယာက္ႏွင့္အထက္ပို မစုရတဲ့။ အားလံုးေပါင္းရင္ ၀ိုင္းထဲမွာ လူက ၁၀ ေယာက္။ ဒီၾကားထဲအမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ရိုက္လုိက္ေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကို လည္း အလုပ္ရွိေသးသည္မို႔ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေစာေစာၿပန္လာခဲ့သည္။ အားလံုးက ဒုတိယပို္င္းရွိေသးသည္ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္နဲ႔က မၿဖစ္။
ကိုဂ်က္အေတြးေတြ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ၿဖစ္ေနသည္။ ဖတ္ေနတဲ့သူေတြကို အားနာလို႔ အေတြးေတြကို ဒီမွာပဲရက္နားလိုက္သည္။

အက်ယ္ဖတ္ရန္...

Wednesday, 5 December 2007

တစိမ့္စိမ့္

သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ စေကာလားရွစ္တို႕ ၊ ပညာသင္ေထာက္ပံ႔ေၾကး တ၀က္တို႔ ၊ ဘာတို႔ ညာတို႔ ၾကားဖူးေနၾကတဲ့သူေတြက ဪ ဒို႔ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္းရွိရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးမိၾကမွာပဲ။ ေတြးမေနနဲ႔ တကယ္ရွိခဲ့တယ္။ ဟုတ္တာမွ ဟုတ္ဟုတ္ နဲ႔ေတာင္ေနေသး။ ဒါေပမဲ့ ဒီေခာတ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဟိုးလြန္ေလပီးေသာ အခ်ိန္ကာလက။

ၿမန္မာႏိုင္ငံက လြတ္လပ္ေရးရပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ၊ လူမႈေရး ၊ စီးပြားေရးေတြ အရမ္းေထာင္တက္လာတာ အာရွမွ ၿခေသၤ့တေကာင္လို မင္းမူခဲ့တာ ၊ ဗိုလ္ေန၀င္း အစိုးရမတက္ခင္ အခ်ိန္ထိေလ။ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ သူေတြကလည္း ပညာတတ္ ဘိလပ္ၿပန္၊ ဘုရားနဲ႔တရားနဲ႕ေနတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ တိုင္းသူၿပည္သားေတြ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္လုပ္မစားရင္ ဆင္းရဲၾကတယ္။ ပညာနဲ႔ တိုင္းၿပည္ကို အလုပ္အေကၽြးၿပဳတဲ႔သူေတြက ေကာင္းစားၾကတယ္။ တိုင္ၿပည္တိုးတက္မဲ့ အၿပဳအမူေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးသားေၿပာဆို ၊ ၿငင္းခုန္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီတိုင္းၿပည္မွ မတိုးတက္ရင္ ဘယ္တိုင္းၿပည္က တုိးတက္မွာလည္း။ ကုမၸဏီေတြက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြမွာ ဘယ္သူေတြေတာ္လည္းလိုက္ရွာ၊ အလုပ္ခန္႔။ ပညာေတာ္ရက္နဲ႔ တကၠသိုလ္မတက္ႏိုင္တဲ့သူေတြကို ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကးရေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကံေဆာင္။ ေဟာ အစိုးရကလည္း ပညာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကို ႏိုင္ငံအသီးသီးကို လႊတ္ပီးပညာသင္ခိုင္း၊ ၿပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ခ်ီးၿမင့္ေၿမွာက္စား ၊ ေနရာေပးၾကတယ္။ ေနာက္ပီး ေက်ာင္းသားေတြ ယာဥ္စီးခကလည္း အမ်ားၿပည္သူေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ တ၀က္ပဲ။ ၿမန္မာတႏုိင္ငံလံုး ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား ၿပည္သူေတြက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုတာနဲ႕ နတ္ၿပည္က နတ္သား နတ္သမီးေတြထက္ ပိုစိတ္၀င္စားၾကတယ္၊ ေလးစားတယ္ ၊ အားက် အတုယူၾကတယ္။ ေဟာ တိုင္းၿပည္တိုးတက္ေရးအတြက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေတြ နယ္ကို ဆင္းပီး လုပ္အားေပးဆရာ၊ဆရာမလုပ္ေတာ့လည္း လိုေလေသ့မရွိ။ လယ္ထဲဆင္းပီး ထြန္းေရးၿပ ၊ ေကာက္စိုက္ေတာ့လည္း ဪ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဒီလို အပင္ပန္းဆင္းရဲခံႏုိင္ပါလားဆို ပီး ေလးစားၾက၊ၾကည္ညိဳၾကတာပဲ။ ဒီေက်ာင္းသားေတြ တိုင္းၿပည္ရဲ့ တေဒါင့္တေနရာက ပါ၀င္ႏိုင္ရင္ သူတို႔ၿပည္သူေတြဘ၀ ေအးခ်မ္းပီ လို႔ေတြးၾကတာပဲ။ ဒါက တိုင္းၿပည္ကို မင္းေကာင္းမင္းၿမတ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတုန္း ဘုရားတို႔၊နတ္တို႔ က ေစာင္မၾကည့္ရႈေနတုန္း လူေတာ္၊လူေကာင္း တိုင္းသိ၊ ၿပည္သိ ပညာရွင္ေတြ ေပၚထြန္းေနတဲ့ကာလ။ ရွင္းရွင္ေၿပာရင္ မီးခဲၿပာဖံုး ၊ ရြက္ပံုးသီး ပညာရွင္ မရွိေသးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဒါဆို ေတြးမိေလာက္ေရာေပါ့။ ဟိုးတုန္းက ဒို႔ၿမန္မားၿပည္ ဘယ္ေလာက္ တိုးတက္တယ္ဆိုတာကိုေလ။ မယံုရင္ေတာ့ ပံုၿပင္တခုလိုပဲ။ အဲ့ဒီတုန္းကမ်ား ႏိုင္ငံတကာမွာ ၿမန္မာၿပည္သားတိုင္း ေခါင္းေကာ့ ရင္ေမာ့ပီး သြားႏိုင္ၾကတယ္၊ ေၿပာခ်င္ဆိုခ်င္သူေတြမ်ားတယ္။

ဒီေခာတ္ ကို ၿပန္ၾကည့္ေတာ့ ဟိုးတုန္းက ၿမန္မာၿပည္တိုးတက္တာရဲ့ ေၿပာင္းၿပန္ေတြကိုပဲေတြ႕ရတယ္။ ဒီ နည္းပညာေခာတ္ၾကီးမွာ ၿမန္မာၿပည္ ဘယ္ေလာက္တိုးတက္တယ္ေၿပာေၿပာ ဒါက ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ေၿပာင္းလဲမႈပဲ။ ရုပ္ပိုင္ပဲေၿပာင္းလဲသြားတာ။ ၈၈ တုန္းက တကၠသိုလ္ ဘယ္ေလာက္ပဲရွိတယ္ ၊ ခုဘယ္ေလာက္တိုးတက္လာပီ။ ဟိုးတုန္းက ဒါၾကီးမရွိဘူး၊ အခုရွိပီ ။ ဒါကအလကား။ ေက်ာင္းေတြ ေတာ့ေပါလာပါရဲ့ သင္တဲ့သူက တကယ္ေရာတတ္ရဲ့လား၊ သူ႔ရဲ့ပညာကို အားကိုးေလးစားလို႔ရမလား။ သမားဂုဏ္ေရာရွိရဲ့လား။ ဟုတ္ပီ သင္ေပးတဲ့သူ က အရမ္းေတာ္ေနတတ္ေနတယ္ထား၊ သူကေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္ဆိုရင္အလကားပဲ။ တကယ္ပဲသူက သူ႔ရဲ့ပညာမွာ ေတာ္တယ္၊တတ္တယ္၊ လူအမ်ားေလးစားတယ္ ထားအုန္း သူပညာရင္ႏို႔ ေသာက္မဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက အာ၀ါဒါးေတြ ဆိုရင္ ၊ သင္သူလည္း စိတ္ပ်က္ ၊ အသင္ခံရတဲ့ သူေတြကလည္း ခ်ီးေပါ၊ေသးေပါ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားၿဖစ္လာသူေတြဆိုရင္ ေတာ့ ဘာမွရသြားမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါက်က္ ဒါေၿဖ အေသမွတ္ပီးရင္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဘြဲ႔ ရသြားမွပဲ။ သူတို႔ကို ဘယ္သူမွလည္းေလးစားမွာမဟုတ္သလို ဘယ္ကုမၸဏီမွ လည္း စိတ္ခ် လက္ခ် တာ၀န္မေပးရဲပါဘူး။ ဒီေခာတ္တကၠသိုလ္တက္တယ္ဆိုတာ အခိ်န္နဲ႔ ေငြကိုရင္ပီး ဘြဲ႔တခု၀ယ္တာထက္မပိုဘူး။ ေနာက္ပီး ရထားတဲ့ဘြဲ႔နဲ႔လည္း သူ႔ဘ၀ အာမခံခ်က္မေပးဘူး။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းပီးတာနဲ႔ ဟို သင္တန္းတက္ ဒီသင္တန္းတက္ ။သင္တန္းေတြ ဘယ္ေလာက္တက္သလဲဆိုရင္ ပညာသင္ႏွစ္က လူ႔သက္တန္း ေလးပံု တပံု ေလာက္ကို ရင္းလိုက္ရတယ္။ မိဘက အေတာ္အသင့္ရွိမွ ထားေပးႏုိင္မွာ။ ဒါေတာင္ သေကာင့္သား အခ်ိန္တန္လို အိမ္ေထာင္ၿပဳလိုက္ရင္ မိဘေတြရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္လည္းပ်က္၊ ေငြကုန္ ၊အခ်ိန္ကုန္ပီး မိဘဆီက လက္ၿဖန္႔ေတာင္းရတဲ့ ဘ၀ကလည္းလြတ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အၿမင္က်ယ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေလာက္ပဲ အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိရွိ သံုးေနၾကတာ။ သူတို႔ကို အာမခံခ်က္ေပးႏိုင္တဲ့ ပညာေတြကို ဘယ္လိုရွာမယ္ဆိုတာ ၾကံစည္ပီးသားပါ။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အေၾကာင္းေၿပာရင္ကုန္မွမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ပီး ဒီေခာတ္ ၊ ၿမန္မာႏိုင္ငံ အေၿခ အေနအရ မင္း ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္လုပ္စား၊သမာသမတ္ နဲ႔ ဥပေဒေလးစားလိုက္နာ ေနရင္ ေသခ်ာတာက ၊ မင္းဟာ လူဆိုး ၊သူခိုးပဲ။ ေအး သူမ်ားကို ရုတ္မာမယ္၊ ပက္စက္မယ္၊ ရမ္းကားမယ္ဆိုရင္ မင္းက ခ်မ္းသာမယ္၊။ မဟုတ္တာ အကုန္လုပ္ေလ ခ်မ္းသာေလပဲ။ ႏွာေစးၿပမယ္၊ အေအးမိၿပမယ္ဆိုရင္ မင္းစားလို႔ ေသာက္လို႔ ရရံုေလာက္ပဲ။ မဟုတ္တာေတြလာမေၿပာနဲ႕ ကိုဂ်က္ေရဆိုရင္ ၊ ကိုယ္ေတြ႔ကိုေၿပာၿပမယ္။ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အခန္းနဲ႔ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္လုပ္စားေနတယ္၊ လူသိရွင္ၾကာလည္း ပညာနဲ႔လုပ္စားေနတဲ႔ သူေတြဆီမွာ မသူေတာ္ ၊လူယုတ္မာေတြမရွိႏိုင္ဘူး။ ဒါက ေခးြက အစသိတယ္။ မေကာင္းတာလုပ္တဲ့သူေတြက ေပၚတင္မေနဘူး ၊ခုိးေခ်ာင္ခိုး၀ွက္ေနတယ္။ ေအး အဲ့ဒီလိုပံုးေအာင္းေနတဲ့ေနရာ ကို ဘယ္သူမွ ၀င္ပီး ဧည့္စရင္းမစစ္ဘူး။ သူတို႔ေသမွာေၾကာက္လို႔၊ ေနာက္ပီး ပိုက္ပိုက္လည္းမရဘူး။ ေကာင္းေကာင္းေနတဲ့သူေတြဆို သူတို႔ရဲ့အမဲပဲ ။အာဏာၿပၿပပီး ႏွိပ္စက္ေနၾကတယ္။ ပိုက္ပိုက္မေပးလို႔က ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ေနလည္း သူခိုး၊ဒါၿပဆိုပီး ေထာင္ထဲ ပို႔မွာပဲ။ အေဖက ႏွိပ္စက္ေတာ့ သူ႔ကို ႏွစ္သိမ့္မဲ့ သူကို ကုိယ္က အားကိုးရမွာပဲ။ မဟုတ္ဘူးလား ။ အေမေက်ာ္ပီး ေဒြးေတာ္လြမ္းတာမဟုတ္ဘူး။ အေဖေတာ္ရင္ အေဖ့ကို အားကိုမယ္၊ သူ႔ကိုမွီပီး ကိုယ့္ဘ၀ အာမခံခ်က္ရွာမယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ႔ကို မ်က္ႏွာပြင့္ေစမယ္ေလ။ အေဖေတြ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး မင္းရဲံ့ ဘ၀အာမခံခ်က္ကိုရွာခ်င္ရင္ေတာ့ အိမ္ေပၚကဆင္းသြားမွပဲရမယ္။ ဒါေတာင္ ဒီအတိုင္းဆင္းသြားလို႔မရဘူး ၊ ပညာသင္ေလ်ာ္ေၾကးေတာ့ ကန္ေတာ့ခဲ့ရအုန္မယ္။ ရွင္းရွင္းေၿပာရရင္ ကိုယ္တိုင္ပညာတတ္ပီး ပညာရွိတဲ့ သူေတြရဲ့စကားကို ေလးစားလိုက္နာတဲ့ ဘယ္အစိုးရပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူတို႔အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့တိုင္းၿပည္က ေနတဆူလို ထြန္းလင္းေနမွာ အမွန္ပဲ။

အက်ယ္ဖတ္ရန္...

Tuesday, 13 November 2007

အလြမ္းေန႔ရက္

လြမ္းလိုက္တာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ တုန္းက ေနခဲ့တဲ့ မလယ္ရြာ ေလးကို လြမ္းလိုက္တာ။ ကေလးဘ၀တုန္းက ေသာင္းက်န္းခဲ့သလို၊ ေက်ာင္သားဘ၀မွာလည္း စာေတြလုပ္၊ၿပီးေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့လည္း အလုပ္ေတြနဲ႔။ ဘ၀အေမာေတြေၿပေစဖို႔ ကေလးဘ၀ ကို ခဏေလးၿပန္လိုခ်င္ေနမိတယ္။ ဘယ္လိုမွ ၿပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကေလးဘ၀ကို လက္ေတြ႔မွာ မရႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့လည္း အတိတ္ကို လူတိုင္း ၿပန္စဥ္းစားခြင့္ ေလးေတာ့ရွိတာပဲေလ။
ဒို႔ရြာကေလးက ဧရာ၀တီၿမစ္အေနာက္ဘက္ကမ္းဆုိေတာ့ မိုးတြင္း ေရၾကီးတာ ဆန္းသလား ေနာ္။ မဆန္းပါဘူး ။ ဒို႔ရြာေလးက ေရၾကီးရင္ ရြာတၿခမ္းပဲ ၿမႈပ္တာပါ။ ၿမစ္ကမ္းနေဘးကေန ကိုက္ ၄ ၊၅ ရာေလာက္ထိ ေရတက္တယ္ေလ။ ေရတက္ခ်ိန္ဆို လူတိုင္းလန္႔တတ္ၾကတယ္။ ေစာေစာစီး ေရမတက္ခင္ေၿပာင္းခ်င္ေၿပာင္း မေၿပာင္းရင္ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ ေရစိမ္ခံရမယ္ဆုိတာ သိေနၾကတယ္ေလ။ ေရတက္ၿပီဆိုရင္ ေရခ်ိဳးဆိပ္ေတြလည္း ေၿပာင္းရတယ္ ၊ လူေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္က မခ်ိဳးႏုိင္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္ကို ေၿပာင္ခ်ိဳး။ ေဟာ ဘုန္းဘုန္းေတြက တကာမ ေတြ ေဘာစီးတာေတြ႔မွာဆိုးလို႔ အထက္ကိုတက္ခ်ိဳးနဲ႕ ေရခ်ိဳးဆိပ္ေတြလည္း ေၿပာင္းကုန္ပီ။ ဪ ေဘာစီးတာ ကို ေၿပာရအုန္းမယ္ ။ ဒို႔ရြာမွာက ဘုန္းၾကီးေတြခ်ိဳးတဲ့ေရခ်ိဳးဆိပ္ရယ္ ေယာက္်ားေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္ရယ္၊မိန္းမေတြခ်ိဳးတဲ့ဆိပ္ရယ္ဆိုၿပီးရွိတယ္။ ေယာက္်ားေတြက ေရခ်ိဳးရင္ ေရငုပ္၊ပုဇြန္ႏႈိက္ ၊ၿမစ္လယ္ထိကူးတတ္ၾကတယ္။ မိန္းမေတြကေတာ့ ထမိန္ ရင္ရွားနဲ႔ ေရခ်ိဳးဆင္းတာမ်ားတယ္။ တခ်ိဳ႕က ထမိန္တထည္ ၊ အၿပန္ေရသယ္ဖို႔ ေရအိုးပါလာတတ္တယ္။ ေရလဲထမိန္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကခ်ိဳးရင္ ထမိန္ကို မၿပီးေရထဲဆင္း ။ ေနာက္ ထမိန္ကိုမလာလိုက္တာ ရင္ေခါင္းေရာက္ေတာ့ ထမိန္ကို ကမ္းေပၚပစ္တင္လိုက္တတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေရလဲ ထမိန္ပါေတာ့ ေရလယ္ေခါင္ေလာက္မွာ ထမိန္ေအာက္ကေန ေလေတြသြင္းပီး ေဘာစီးၾကတယ္။ ကမ္းေပၚကၾကည့္ရင္ေတာ့ ေဘာစီးတာ အေတာ္လွတယ္။ ေရေအာက္ကေနၾကည့္ရင္ေတာ့ အင္းးးးးး။ ဒါေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးဆိပ္ကို ၃ ပိုင္းထားတာ။ ဘုန္းဘုန္းေတြက ၿမစ္အေပၚ၊ ေယာက္်ားေတြက ၿမစ္လယ္၊ မိန္းမေတြကေတာ့ ၿမစ္ေအာက္ပိုင္းေပါ့။ ဒို႔ရြာက ၿမစ္နားမွာဆိုေတာ့ ပုဇြန္ေတြ၊ ငါးေတြ ေပါမွေပါပဲ။ပုွဇြန္ေတြဆို မီးဖိုထဲပစ္ထည့္ပီး ကင္စားတယ္။ ၿမစ္ထဲမွာ တခါတေလ လင္းပိုင္ေတြလည္းေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေရၾကီးတဲ့ အခ်ိန္ဆို ေလာင္းေလွစီးရတာ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ သမၺန္တို႔.၊ ငွက္တို႔မစီးရဘူး။ေလာင္းေလွက သစ္ပင္စည္တခုလံုးကို ထြင္းထားေတာ့ ေသးတယ္၊ ခရီးအေရာက္ၿမန္တယ္ေလ။ ေလာင္းေလွစီးရင္း ေရထဲကို လက္ခ်ၿပီးေဆာ့ရတာ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ တခါတေလ ေဗဒါတို႔ ၊ဒိုက္တို႔ နဲ႔တိုးရင္ ေဗဒါပန္းလည္းခူးလို႔ရေသးတယ္။တခါတေလေတာ့လည္း ခုတေလာ တီဗီထဲက ၿမစ္ထဲ အိမ္သာမေဆာက္ရ ပညာေပး ဇတ္လမ္းလို အတံုးလုိက္ေမ်ာပါ လာတတ္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း လူေသေကာင္ေတြေပါ့။ ခုလိုေဆာင္းတြင္းေရာက္လာရင္ေတာ့ ၿမစ္ေရေတြက်ၿပီး ေရလယ္ေခါင္မွာ ေသာင္ထြန္းတတ္တယ္။ သေဘာၤေတြလည္းေသာင္တင္တတ္တယ္ေလ။ ဒီလိုေသာင္ထြန္းရင္ ရြာကလူေတြ ေသာင္ၿပင္မွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ဖို႔ ေနရာလုၾကၿပီ။ေသာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္က်ယ္လည္းဆိုရင္ မ်က္စိတဆံုးပဲ၊အက်ယ္ၾကီး။ ဦးရာလူ စိုက္ၾကတာ။ ဒီလိုေသာင္ထြန္းရင္ ကိုဂ်က္တို႔ အဲ့ဒီေပၚကို ေပ်ာ္ပြဲစားမ်ိဳးသြားၾကတာ။ စားစာရာ ထမင္း၊ဟင္းေတြကို ခ်ိဳင့္ေတြနဲ႔ထည့္ ေမာ္ေတာ္ စီးၿပီးသြား၊ ေသာင္ေပၚမွာ ေဆာ့။ တခ်ိဳ႕က ဖရဲသီးစိုက္ေတာ့ ခူးၿပီး စားလို႕ရတယ္။ ဖရဲသီးေတြဆို ေသးေသးေလးကေန အၾကီးၾကီးေတြထိ ခ်ိဳတယ္။ ဖရဲသီးရာသီဆိုရင္ေလ အိမ္က မီးဖိုေဆာင္မွာ ေၿခခ်စရာ ေနရာမရွိေအာင္ တရြာလံုးက ဖရဲသီးေတြ လက္ေဆာင္လာေပးတတ္ၾကတယ္။ မနက္တစ္လံုး ညတစ္လံုး ကုန္ေအာင္စားရတာ။ တလံုးေလ်ာ့မယ္မၾကံနဲ႕ ေနာက္ ၄၊၅ လံုးေရာက္လာၿပီ။ ေပးလို႔လည္းမကုန္ စားလို႔လည္းမကုန္ေအာင္ႏုိင္ပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ကဆိုေတာ့ ကေလးေပါ့၊ကေလးဘ၀ ကေသာင္းက်န္းခဲ့တာေလးေတြ ၿပန္ေတြးမိရင္ ကိုယ္ဘာသာၿပံဳးေနမိတတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေၿပာတယ္ မင္းဒီလိုသာၿပံဳးေနရင္ လက္မွတ္ (တံတားေလးလက္မွတ္) ရေတာ့မွာပဲတဲ့။

အက်ယ္ဖတ္ရန္...

Wednesday, 7 November 2007

လွဴပါရေစ

ဒီေန႔ ၆.၁၁.၂၀၀၇ မွာ ၿဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ ဆႏၵတခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကတည္းက အမွတ္တရအၿဖစ္လုပ္ခ်င္ေနခဲ့တာ။ မေအာင္ၿမင္လိုက္ဘူးေလ။
ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ေလးဖက္နာေဆးေသာက္ေနရတာကိုး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာင္ၿမင္သြားပီ။ေမြးရက္ ၁၀ ရက္ေန႔မတုိင္မီ ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ေသြးလွဴလိုက္ႏုိင္ပါၿပီ။ မႏွစ္ကတည္းကလွဴခ်င္ေနတဲ့ေသြး ခုွမွပဲ လွဴႏိုင္ေတာ့တယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ မရ ၊ ရေအာင္ေသြးလွဴမယ္ဆိုၿပီး အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ကို ပိုဂရုစိုက္တယ္။ လွဴမဲ့ေန႔မတိုင္မီ ၁ လေလာက္ကတည္းက ေဆးကို ၾကိဳၿဖတ္ထားလိုက္တယ္။ ၅ ရက္ေန႔ မွာေတာ့ အိပ္ေရး၀ေအာင္အိပ္၊ ၆ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ၿဖစ္တယ္။ ေန႔လည္ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးကို သြားတယ္။ အမ်ိဳးသားေသြးလွဴဘဏ္ေရာက္ေတာ့ လွဴလို႔ရမရ စစ္တယ္။ ေသြးၿဖဴဥ ၊ ေသြးနီဥေတြစစ္၊ပီးေတာ့ ေမးခြန္းေတြ တသီၾကီးေၿဖ။ အလွဴခံရွိလို႔လာလွဴတာလားလို႔လည္း သူတို႔က ေမးေသးတယ္။ ေစတနာ အေလွ်ာက္ လွဴတာပါဆိုေတာ့ ၿပံဳးေနၾကပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြေၿဖၿပီးေတာ့ အခန္းနံပၸါတ္ ၂ မွာ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ရတယ္။ ေနာက္ ကိုဂ်က္က B ေသြးဆိုေတာ့ ဆရာ၀န္မေလးေပ်ာ္သြားတယ္။ B ေသြးအမ်ားၾကီးလိုတယ္လို႔လည္းေၿပာၿပတယ္။ B ေသြးလိုေနတဲ့ လူရဲ့ စာရြက္ကို ကိုဂ်က္ကိုေပးၿပီး အခန္းနံပၸါတ္ ၃ မွာ ေသြးလွဴရွင္မွတ္ပံုတင္ရတယ္။အဲံဒီကမွ ေသြးလွဴဖို႔လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ၿခင္းးေလးကို ေပးၿပီး ေသြးလွဴခန္းမွာ သြားလွဴရတယ္။ ကိုဂ်က္လွဴေပးရတဲ့လူက ကိုဂ်က္ထက္ ၄ ႏွစ္ငယ္တယ္။ ၂၂ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ ဘာေရာဂါလည္းေတာ့ ေသခ်ာမသိလုိက္ပါဘူး။ သူနာၿပဳဆရာ၀န္မၾကီးက ကိုဂ်က္ညာလက္ေမာင္းကို အရက္ၿပန္၊သင္နာေတြနဲ႔ေသခ်ာေဆး၊ပီးေတာ့ အပ္ၾကီးၾကီးကို အေၾကာ ထဲထိုးထဲ့လိုက္တယ္။ ကိုဂ်က္တို႔က ဒါမ်ိဳးနပ္ၿပီးသား။ ကိုယ့္ေသြးကို ကိုယ္ၿပန္မၾကည့္ဘူး။ အခန္႔မသင့္ရင္ မူးတတ္လို႔။ သတၱိရွိတာ မရွိတာနဲ႔မဆိုင္ဘူး၊ လူတိုင္း ေသြးၿမင္ရင္ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ မူးတတ္တယ္ေလ။ ေသြးအထြက္ေကာင္းေအာင္လို႔ လက္ကို ၿဖန္႔လိုက္ဆုပ္လိုက္နဲ႔ ေန ေနလုိက္တာ သိပ္မၾကာပါဘူး သူတို႔လိုအပ္တဲ့ ေသြးကိုရေတာ့ အပ္ကို ၿဖဳတ္လိုက္တယ္။ ခုတင္ေပၚမွာခဏလွည္းေနၿပီးေတာ့ မုန္႔စားဖို႔ထြက္လာတယ္။ ၾကက္ဥၿပဳတ္ရယ္၊ ေကာ္ဖီရယ္၊မုန္႔တခုရယ္ေကၽြးတယ္။ ကိုဂ်က္ ေသြးလွဴတယ္ သာေၿပာတယ္ မူးတာ၊နာတာ၊အားမရွိတာ လံုး၀မၿဖစ္လိုက္ဘူး။ ေသြးေတာင္ ထုတ္ရဲ့လားလို႔ ထင္မိေသးတယ္။ ေပ်ာ္တယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ အိမ္မက္တခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ရလို႔ေလ။ ေနာက္တခါလည္း လွဴအုန္းမယ္ သူတို႔သတ္မွတ္ေပးတဲ့ရက္က ေနာက္ေလးလၾကာရင္လွဴလို႔ရတယ္တဲ့။ တကယ္လို႔ ဒီၾကားထဲ blogger ေမာင္ႏွမေတြ စုၿပီးေသြးလွဴၿဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းမရွိ ေပ်ာ္ရႊင္ရလိမ့္မယ္လို႔လည္းထင္ပါတယ္ဗ်ား။

အက်ယ္ဖတ္ရန္...

ကူညီၾကပါ

ႏို၀င္ဘာ ၂ ရက္ေန႔က ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ေတြရဲ့ သခၤ်ဳိင္း ၀တ္ၿပဳဆုေတာင္းပြဲေလ၊ေသလြန္ ၿပီး ငရဲငယ္မွာ က်ခံေနရတဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြကုိ ဆုေတာင္းေပးၾကတာပါ။ ဒီႏွစ္လည္း ကိုဂ်က္ တေခါက္ေရာက္ခဲ့ၿပန္ပီ။
ထာ၀ရဘုရားသခင္ဆီမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတဲ့ အဘိုးေတြ ၊ အဘြားေတြ ၊ အကိုေတြ အတြက္ရယ္ ေနာက္ပီး တၿခား၀ိညာဥ္ေတြ အတြက္လည္း အထူးဆုေတာင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ ကိုဂ်က္တို႔ အမ်ိဳး ေတြစုၿပီး မနက္အေစာၾကီးထၿပီးသြားၾကတယ္။ သခၤ်ဳိင္းေရာက္ေတာ့ တခါးကို ပိတ္ထားလို႔ ကားကိုအၿပင္မွာရပ္၊ ကားထဲက ႏွင္းဆီ၊စပယ္၊ဖေယာင္းတိုင္ ထုပ္ေတြကို သယ္ၿပီး အဘြားအုတ္ဂူကိုသြားၾကတယ္။ သခၤ်ဳိင္း တံခါးပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ပန္းေရာင္းမယ့္သူေတြက ေစ်းဆိုင္ေတြၿပင္ ၊ သူေတာင္းစားတခ်ိဳ႕က ေတာင္းရမ္းဖ္ို႔ ေနရာေကာင္းေတြ ေရြးေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ကိုေက်ာ္ၿပီးမွ သခၤ်ဳိင္းထဲေရာက္ေတာ့တယ္။ အထဲလည္း ေရာက္ေရာ “ကိုယ္လည္း တေန႔ဒီေနရာေရာက္မွာပါလား” ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးက မေခၚပဲနဲ႔ အတင္း ၀င္လာတယ္။ အုတ္ဂူေပါင္းမ်ားစြာက မ်က္စိတဆံုးပဲ ၊ အုတ္တံတိုင္းနဲ႕ကတ္ေနတဲ့ အုတ္ဂူေလးေတြကေတာ့ ေရနစ္ေနေလရဲ့ ၊ ၿပဳၿပင္ေပးမဲ့သူမရွိ ၊ ဂရုစိုက္မဲ့သူမရွိတဲ့ ဒီအုတ္ဂူုေလးေတြရဲ့ပိုင္ရွင္ ၀ိညာဥ္ေတြကေတာ့ ဘယ္လိုေနရွာမလည္းမသိ။ သခၤ်ဳိင္းလမ္းေၾကာင္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္လာရင္း အဘြားဆံုးၿပီး ၁ လအၾကာ က အၿဖစ္အပ်က္ေလးကို သတိရမိေသးတယ္။ ဒီတုန္းက အဘြားကို ၾကံေတာ သခၤ်ဳိင္းမွာ သင္းဂ်ိဳထားတာ၊ ၾကံေတာက အစိုးရသိမ္းတဲ့ထဲပါၿပီး ေရေ၀းကို ပို႔ရတယ္။ ဒီတုန္းက ေရေ၀းက စတည္ကာစဆိုေတာ့ ဘယ္စနစ္က်မွာလည္း၊ ပိုင္ရွင္မဲ့အေလာင္းေတြကိုကားနဲ႕တင္လာၿပီး ခ်စရာက်င္းမရွိေသးေတာ့ ေနပူက်ဲတဲ ကာထဲမွာ အေလာင္းေတြထပ္ထားေတာ့ အပုတ္နံ႔ေတြ လွိဳင္ထေနတာပဲ။ အဲ့ေန႔ကဆို ကိုဂ်က္ ထမင္းစားလို႔မရဘူး ၊လူေသေကာင္က ထြက္လာတဲ့ အရိရြဲေတြ ၊ ေလာက္ေတြနဲ႕ အရိုးၿဖဴၿဖဴေပၚေနတဲ့ အေလာင္းေတြကို ခုထိ မ်က္စိထဲက မထြက္ဘူး။ အဘြားအုတ္ဂုူနားေရာက္မွပဲ လြင့္၀ဲေနတဲ့စိတ္ေတြ ရပ္နားသြားေတာ့တယ္။ အေမတို႔က အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေလးေပၚမွာ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေတြကို ခင္းက်င္းေနတယ္။ ေနာက္အေပၚကေန အဘြားၾကိဳက္တဲ့ စပယ္ပန္းေလးကို ၿဖန္႔ခင္းလိုက္တယ္၊ေနာက္ဆံုးေတာ့ အုတ္ဂူုပတ္ ပတ္လည္ကို ဖေယာင္းတိုင္း ၀တုတ္တုတ္ေလးေတြကို လိုက္စိုိက္ၿပီး မီးထြန္္းလိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ ေလအေ၀ွ႔မွာ ပန္းရနံ႔ေလးေတြက လူကိုလန္းဆန္းသြားေစတယ္။ အားလံုးၿပင္ဆင္ၿပီးပီဆိုမွ ဦးေလးအငယ္ဆံုး ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔လင္မယားေနာက္မွာ မိန္းမၾကီးတေယာက္ပါလာေတာ့ သူတို႔ အိမ္ေဖာ္လို႔ထင္ေနတာ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုဂ်က္တို႔နားထိလိုက္မလာပဲ အုတ္ဂူတခုေပၚမွာ ထိုင္ေနေတာ့မွပဲ သူေတာင္းစားမွန္း သိလိုက္ရတယ္။ကိုဂ်က္တို႔လည္း ပုတီးစိတ္၊ေသသူေတြရဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြကို ဆုေတာင္းနဲ႔ အေတာ္ေလးကို ၾကာသြားပါတယ္။ သခၤ်ဳိင္းေစာင့္ေတြက တခ်ိဳ႕အုတ္ဂူေတြနားက ၿမက္ေတြရွင္း ၊ ေရက်ဲက်ဲနဲ႔ အေရာင္ေရာထားတဲဲ့အရည္ေတြကို အုတ္ဂူမွာသုတ္ရင္း ကိုဂ်က္တို႔ကို ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနတယ္။ သူတို႔ၾကည့္တာေတာ့ သိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အမွတ္တမဲ့ေပါ့။ ကိုဂ်က္တို႔ဆုေတာင္းပြဲၿပီးေတာ့ အဘြားကို ကန္ေတာ့ ၊ ေမတၱာေရၿဖန္းၿပီး ၿပန္ဖို႔ၿပင္ၾကတယ္။ ဦးေလးအငယ္ဆံုးကေတာ့ အုတ္ဂူကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ခုိင္းေပမဲ့ မလုပ္တဲ့ သခၤ်ဳိင္းေစာင့္ေတြကို က်ိန္ဆဲရင္း သူ႔မိန္းမ အမ်ိဳးေတြရဲ့ အုတ္ဂူေတြဖက္ကို ထြက္သြားလိုက္တယ္။ ခုဏက သူတို႔ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ အဘြားၾကီးက အမဲကိုေတြ႔တဲ့ ၿခေသၤ့တေကာင္လုိ ၿမန္ဆန္လွတဲ့ ေၿခလွမ္းက်ဲၾကီးေတြနဲ႕ ကိုဂ်က္တို႔ကို ပိုက္ဆံေတာင္းပါေလေရာ၊ ကိုဂ်က္တို႔သားအမိက လက္ၿမန္တယ္။ သူမ်ားမေတာင္းခင္ကတည္းက ပိုက္ဆံအိတ္ႏွိက္ပီးသား၊ လက္မၿဖန္႔ခင္ကတည္းက ေပးၿပီးသား၊ ေပးၿပီးေတာ့လည္း ေသသူအတြက္ ကုသိုလ္လို႔ ၿပိဳင္တူေၿပာတာပဲ။ ကိုဂ်က္တို႔လည္း ဆုေတာင္းခ်င္းပီးေတာ့ အိမ္ၿပန္ဖို႔ ကားဆီထြက္လာခဲ့တယ္ေလ။ သခၤ်ဳိင္းတံခါးအၿပင္ေရာက္ေတာ့ အာလာလား၊ နည္းတဲ့သူေတာင္းစာအုပ္ၾကီး၊ ဘုစုခရုကေန အဘြားၾကီးေတြအထိပဲ။ ပန္းဆိုင္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ သူတို႔ကိုေက်ာ္ခြၿပီး ကားကိုေမာင္းထြက္လာတယ္။ သူတို႔ကိုေရွာင္ရတာမ်ိဳး ၊ အင္းမတန္ ေစာက္နက္တဲ့ က်င္းခြက္ၾကီးေတြကို ေရွာင္ရတာတမ်ိဳး၊ ေနာက္ဆံုး သခ်ိဳ ၤးကထြက္ေတာ့ အေတာ္မူးေနပီ။
သူေတာင္းစားေတြမ်ားလာလိုက္တာ တေန႔ထက္တေန႔ မ်ားမ်ားလာတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ အေကာင္းပကတိ သန္သန္မာမာၾကီးေတြကလည္းေတာင္းရမ္းေနတာပဲ၊ ကေလးေတြက ကေလးေတြခ်ီပီး ေတာင္းရမ္းေနတာ မၿမင္ခ်င္မွအဆံုး၊ သူတို႔ဒီလိုေတာင္းေနတာေတြ႔ေတာ့ ဘ၀ကို အႏိုင္မခံ အရႈံးမေပးပဲတိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ ေၿခႏွစ္ဖက္မရွိလို႔ ဘီးတပ္ကလားထုိင္ေလးမွာ စပယ္ပန္းေရာင္းတဲ့ ဒုကၡတိ၊ ေလၿဖတ္ေနေပမယ့္ ပန္းလိုက္ေရာင္းေနတဲ့ သူေတြကို ပိုေလးစားမိတယ္။ ေတာင္းစားတဲ့ အလုပ္က ဒီေခာတ္ၾကီးမွာ ပိုတြင္က်ယ္လာတယ္။ အလြယ္တကူရတယ္ေလ။ ေနာက္ပီး ကေလးေတြ မီးပြိင့္ေတြၾကားမွာ ေတာင္းေနတာ အရမ္းအႏၱရယ္မ်ားတယ္။ဘယ္မီးပြိဳင့္မဆို သူတို႔ခ်ည္းပဲ။ တိုင္းၿပည္ဆင္းရဲလို႔ သူေတာင္းစားေတြ မ်ားလာတယ္လို႔ ကိုဂ်က္ၿမင္တယ္။ သူေတာင္းစားေတြ အခ်င္းခ်င္း သတင္းၿဖန္႔ေ၀မႈက အရမ္းၿမန္တယ္လို႔ ကိုဂ်က္ထင္တယ္၊ ဘာလို႔ဆို ရန္ကုန္ၿမိဳ့တြင္း ဘယ္ေနရာမွာ အလွဴရွိတယ္၊ပြဲရွိတယ္္ဆိုတာနဲ႔ တၿမိဳ့လံုးက သူေတာင္းစားေတြ အဲ့ဒီေနရာေရာက္ကုန္တာပဲ။ အဲ့ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆို ၿမိဳ့ထဲမွာ သူေတာင္းစား သိပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ သခၤ်ဳိင္းကၿပန္လာၿပီးေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး၊ ဦးေလးအငယ္ဆီက ဖုန္း၀င္လာတယ္။ သခၤ်ဳိင္းမွာ သူ႔မိန္းမအမ်ိဳးေတြလိုက္ဆုေတာင္းၿပီးေတာ့ အဘြားအုတ္ဂူဆီကို ၿပန္သြားတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ မိနစ္က ထားခဲ့တဲ့ပန္းေတြ ၊ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ အားလံုး ၊ဘာမွမက်န္ေအာင္ကို ေပ်ာက္သြားတယ္တဲ့ဗ်ာ။ ေသသူအတြက္ထားေပးတဲ့ ပစၥည္းေတြကို လွ်င္တဲ့သူေတြက ယူေရာင္းတယ္ဆိုတာသိေပမဲ့ စိတ္ထဲေတာ့ အေတာ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ တိုင္းၿပည္ကဆင္းရဲလို႔ ဒီလိုၿဖစ္ရတာဆိုတဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔ပဲ ခြင့္လြတ္လိုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀ကို မနည္းရုန္းကန္ေနရတဲ့ ဒီေခာတ္ၾကီးထဲမွာ မရွိတဲ့အထဲက တတ္ႏုိင္သေလာက္ မရွိဆင္းရဲတဲ့ သူေတြကိုကူညီရေအာင္လားဗ်ာ။

အက်ယ္ဖတ္ရန္...

Tuesday, 30 October 2007

ငါအိုသြားရင္ေရာ

ကိုဂ်က္မွာ အသက္ ၈၇ ႏွစ္ ကေလးၾကီးတေယာက္ရွိတယ္။ လန္႔မသြားနဲ႕၊ ကိုဂ်က္အဖိုးပါ။ အဖိုးက ဘာသာေရး စာေရးဆရာတေယာက္ပါ။ သူ႔မိန္းမ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ရန္ကုန္ နဲ႔ နယ္မွာရွိတဲ့ သူအိမ္ေလးကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ ေနေနတာ။ရန္ကုန္ပူရင္ နယ္မွာဆင္းေန ။ နယ္မွာ ေနလို႔သိပ္မေကာင္းရင္ ရန္ကုန္ၿပန္လာနဲ႔ ဒီလိုပဲေနေနရာက ဇရာကေထာက္ေတာ့ နယ္မေရာက္ပဲ ရန္ကုန္မွာေသာင္တင္ေနတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း ရန္ကုန္တိုက္ခန္းေတြ ရွည္ရွည္ ေမ်ာေမ်ာ ေလ၀င္ေလထြက္ကလည္းနည္း က်ဥ္းကလည္း က်ဥ္းဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ေနပီးေတာ့ စိတ္ေတြကုန္လာတယ္။ အဖိုးကို သူ႔သားအငယ္ဆံုး ရဲ့ အခန္းမွာ အေစာင့္ ၂ ေယာက္နဲ႔ထားတယ္။ ညဆို အေစာင့္ ၂ ေယာက္နဲ႔ သူပဲ ရွိေတာ့ ေစာင့္တဲ့ေကာင္ေလး ေတြက အဖိုးကို ပစ္ထား ၊ မနက္ၾကည့္လိုက္ရင္ အိပ္ရာထဲမွာ ေသးေတြရႊဲေနတာပဲ ။ အဖိုးကလည္း သူတို႔ဆို ေၾကာက္ေနၿပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ အေစာင့္ေတြ ၁ ေယာက္ပီးတေယာက္လဲလာလိုက္တာ အေတာ္ကို မ်ားေနပီ။
ေနာက္ပီး အဖိုးကို သူ႔သားသမီး ၈ ေယာက္က ပိုက္ဆံစုၿပီး သူ႔ရဲ့စားစရိတ္ ကုန္က်စရိတ္ေတြ ေထာက္ပံ့ေပးေနရတယ္။ ဒီညီအကို ေမာင္ႏွမေတြက ငယ္တုန္းက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အသက္ေပး မတတ္ခ်စ္ၾကတယ္။ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လို႔ ကိုယ့္အိုး ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ၾကတဲ့ အခါ ၊တစိမ္းေတြ ဖက္လာေတာ့ စိတ္၀မ္း အေတာ္ကြဲလာတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ေငြေၾကးပဲ။ ဒီမွာ တခုထူးဆန္းတာက သားသမီး ၈ ေယာက္ထဲက အၾကီး ၃ ေယာက္ပဲ ။ သူတို႔က ေယာက်္ားေလးလည္းၿဖစ္ ငယ္တုန္းက အရမ္းဆင္းရဲေတာ့ အရမ္းၾကိဳးစားရင္းနဲံ႔ အခုေတာ့ မေၾကာင့္မက် ေနႏိုင္ေနၾကပီ။ က်န္တဲ့ ၅ ေယာက္က အၾကီး ၃ ေယာက္လက္ထဲမွာၾကီးေတာ့ အေဖလိ္ု အကိုလို ေၾကာက္ၾကတယ္။ ၾကိဳးစားမႈသိပ္မရွိၾကဘူး ။ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ၅ေယာက္ကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ရုန္းကန္ေနရတုန္းပဲ ။
အဖိုးကို သူတို႔ရွိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာထားေတာ့ အစပိုင္းမွာ အဆင္ေၿပမယ္ထင္ေနၾကတယ္။ အၾကီးေတြက အိမ္ေထာင္သည္လည္းၿဖစ္ၿပန္ တိုက္ခန္းကလည္းေသး ကေလးေတြကမ်ားေတာ့ ဒီအဖိုးၾကီးကို ေခၚထားလို႔ မရဘူးေလ။ ေနာက္ပီး အဖိုးတေယာက္ထဲလည္း မဟုတ္ သူ႔ကို ေစာင့္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ေနစရာေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွမၿဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး လူပ်ိဳၾကီး သားအငယ္ဆံုး ရံုးခန္းမွာပဲထားၾကတာ။ အခန္းေဘးမွာေတာ့ သူ႔သား ေနာက္တေယာက္ရွိေသးတယ္။ တစ္တိုက္ေက်ာ္မွာေတာ့ သူ႔သမီး ၁ေယာက္ရွိတယ္။ သားသမီး ၃ ေယာက္ၾကားထဲ အဖိုးကိုထားေတာ့ ပထမပိုင္း အဆင္ေၿပေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေန႔တိုင္း နီးပါး ၿပႆနာတက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ အဖိုးကို အေၿပာင္းအလဲၿဖစ္ေအာင္ သူ႔သမီး အိ္မ္မွာ ေၿပာင္းထားေတာ့ သူ႔ေယာက်္ားက သေဘာမတူဘူးေလး။ ဘယ္တူမွာလည္း သူတို႔မိသားစုက သူ႔ေယာက်ာ္း လုပ္စာ တခုထဲနဲ႔ စားေနရတာကိုး။ ေနာက္ပီး ကေလး ၂ ေယာက္ရဲ့ ေက်ာင္းစရိတ္ ၊ က်ဴရွင္စရိတ္ေတြ ၊ အိမ္ေဖာ္ေတြရဲ့ စရိတ္ေတြ မကာမိတဲ့ ၾကားထဲက အဖိုးၾကီးကို ေခၚထားေတာ့ ပိုဆုိး။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ေယာက်္ားက မခံႏိုင္ေတာ့ သူ႔မိန္းမရဲ့ ဒုတိယအကိုၾကီးကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ငိုၿပတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဖိုးက ဒုန္ရင္းသူ႔ေနရာကို ၿပန္ေရာက္သြားတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ သူ႔သားသမီးေတြက ဒီအဖိုးၾကီးရဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို အေလးမထားၾကေသးဘူုး ။သူတို႔ဘာသာ အဆင္ေၿပမဲ့ေနရာေတြကို ေၿပာင္းေနၾကတာ။ အဲ သူ႕ေနရာၿပန္ ေရာက္ေတာ့ အရင္ကတက္ထားတဲ့ ၿပႆနာေတြကထပ္တိုးၿပီး နာရီတိုင္း ၿပႆနာၿဖစ္လာတယ္။
ကိုဂ်က္အေဖက ေမာင္ႏွမ ၈ ေယာက္ထဲမွာ ဒုတိယ အၾကီးဆံုးေလ။ ေနာက္ၿပီး အစိုးရတာ၀န္နဲ႔ နယ္မွာ ေနေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ပီထင္တယ္။ သူမရွိေတာ့ သူ႔တာ၀န္ေတြက ကိုဂ်က္ေခါင္းေပၚ အလိုလို ေရာက္လာတယ္။ ကိုဂ်က္ကဆိုးေတာ့ အေဒၚေတြ ၊ ဦးေလေတြနဲ႕တည့္တာရွားတယ္။ အေဖက သူ႔ညီအကို ေမာင္ႏွေတြ နဲ႔မတည့္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေၿပာတယ္။ မင္းအားရင္ ငါ့အေဖသြားၾကည့္ ၊ သြားရင္ မင္းအဖိုးၾကိဳက္တာ ၀ယ္သြား ။ ဦးေလေတြနဲ႔ စာကားမမ်ားနဲ႕ ဆိုပီး ဖုန္းနဲ႔ အမိန္႔ေပးေနၾက။ ေနာက္ပီး သူက ဒီရန္ကုန္မွာရွိရင္ သူ႔အေဖကို သူ႔နားေခၚထားမယ္ ။ဘယ္လိုလုပ္ေပးမယ္။ဘာညာ ကိုဂ်က္ ကို ေၿပာေနၾက။ ေနာက္ဆံုး အဖိုးက သူ႔သမီး အိမ္မွသြားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမက စလံုးမွာ အေဖက အေမမရွိေတာ့ ရန္ကုန္ၿပန္မလာ။ သိတဲ့အတိုင္းပဲ အေဖ့အစား တာ၀န္ေတြက ကိုဂ်က္ေပၚ အလိုလိုေရာက္လာတယ္။ ကိုဂ်က္က အဖိုးဆီသြား သူ႔က်န္းမာေရးဘယ္လိုရွိတယ္ ဘာညာကုိ အေဖ့ဆီ သတင္းပို႔။ သူ႔ညီမေတြက သတင္းအမွန္မပို႔ေတာ့ ကိုဂ်က္က သတင္းသယ္ပို႔ လုပ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုဂ်က္လည္း အားလံုးရဲ့ ထြက္ေပါက္လည္းၿဖစ္ အေဖ့ရဲ့ ဆႏၵလည္း ၿပည့္ေစခ်င္တာနဲ႕ “ ကဲ ငါ့အေဖ သားမွာ ေနာက္ဆံုး လက္နက္ရွိတယ္ ၊ထုတ္သံုးရမလား’” ဆိုေတာ့ ေနအုန္းတဲ့ ငါရွင္းၾကည့္အုန္းမယ္ တဲ့ မင္းဘာလုပ္ခ်င္ တယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္ မင္းအတြက္ အရမ္းတာ၀န္ၾကီးတယ္။ မင္းအလုပ္ မင္းရႈပ္ေနတာ ဒီတာ၀န္နဲ႔ ဆိုမင္းၿပားမယ္ ဆိုၿပီးသတိေပးတယ္။ ကိုဂ်က္ကလုပ္မယ္ဆို မရဘူး ၊ ေခါင္းမာတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေဖက မတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး အဖိုးကို ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ေပ်ာ္သေလာက္ေနဖို႔ ခြင့္ၿပဳခဲ့တယ္။ အဖိုးက သူ႕ကို ဂရုစိုက္တဲ့သူေတြကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္။ ကိုဂ်က္ တာ၀န္အရ အဖိုးစားဖို႔ ဟင္းေတြ ႏွစ္ခါ သံုးခါ၀ယ္ေပးတာကို မွတ္ထားပီး သူ႔သားသမီးေတြေရွ႕မွာ အၿမဲၾကြားတယ္။ သူ႔ကို ဘယ္လိုဂရုစိုက္တာ၊ ဘာလုပ္ေပးတာဆိုပီး။
ေဟာ ကိုဂ်က္ သူ႕ကို ေခၚထားမယ္ အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္မယ္ ၊သူ႔သမီးေတြ ၊ ေၿမးေတြထဲမွာ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ၿပမယ္ဆိုေတာ့ အဖိုးရဲ့သားသမီး တေယာက္မွ ကိုဂ်က္အေဖလို စာနာေထာက္ထားစြာ မစဥ္းစားပဲ ခ်က္ၿခင္းေခၚသြားခိုင္းတယ္။ သူတို႔ ဒီ အဖိုးၾကီး တာ၀န္ကို ဘယ္ကတည္းက မယူခ်င္မွန္းမသိဘူး။ အေဖ တေယာက္အေပၚ သူတို႔ရဲ့ အၿပဳအမူက တစိမ္းတေယာက္ထက္ ပိုေအးစက္ေနတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အဖိုး က စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾကလို႔ အေတာ္ပိန္က် ပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေတာ္ေလးဆုိးေနပါတယ္။

ကိုဂ်က္ ကိုယ္ဟာကို ၿပန္စဥ္းစားတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားတယ္ ။အေဖ့အစား ဒီတာ၀န္ေတြကို ထမ္းႏိုင္ပါ့မလား။ ကုိဂ်က္မွတ္မိတာရွိတယ္ ။သူရဲေကာင္းဆိုတာ သူမ်ားထက္ အခ်ိန္ပိုၾကာၾကာေလးပဲ သတၱိရွိတယ္တဲ့၊ အမ်ားက သူ႔ကို သူရဲေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္ပီးခ်ိန္မွာ သူကမလုပ္မေနရ အလုပ္ေတြလုပ္ရတယ္တဲ့။ ကိုဂ်က္လည္း ဒီလိုပဲ။ ေနာက္ၿပီး အေဖေပးထားတဲ့ စာေရးဆရာ မင္းသူရိန္ေရးတဲ့ ငါအိုသြားေသာအခါ စာေလးက အင္းအားတခုရွိေနသလို ၊ ကိုဂ်က္ေနာက္ မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးမ့ဲ အေဖ နဲ႔ အေမ ေၾကာင့္သာ ကိုဂ်က္ အဖိုးကိုထိန္းမဲ့ အလုပ္ကို ေနာင္တမရပဲ ရဲရဲလုပ္ရဲသြားတယ္။
အဖိုးၾကီးေတြကို ထိန္းရတဲ့ အလုပ္ကမလြယ္ဘူး။ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ဘာရွိေနသလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားရတယ္။ အခ်ိန္မွန္ ေဆးတိုက္ အစာေကၽြး ၊ အိပ္ခ်ိန္တန္ အိပ္ဖို႔ အဓိကေပါ့။ သူတို႔ စကားေၿပာစရာေတြထြက္လာဖို႔ ၊ေလာကၾကီးစိတ္မကုန္ဖို႔ ဘုရားတရားေလးရွိဖို႔ ၊ေလေကာင္းေလသန္႔ရဖို႔ အမ်ားၾကီးပဲ။ ကိုဂ်က္က အလုပ္မွာ အဖိုးကိုေခၚထားေတာ့ လူ၀င္လူထြက္ေတြရွိေနေတာ့ သူလည္းမပ်င္းဘူး၊ဖတ္စရာ စာအုပ္ကလည္းမရွား စားစရာကလည္း သူပါးစပ္ဟတာနဲ႔ မရတာမရွိ၊ဆိုေတာ့ သူမေပ်ာ္ပဲရွိမလား။ ကိုဂ်က္ကလြဲလို႔ သူ႔ကိုထိန္းတဲ့သူအားလံုးကို ႏိုင္တယ္။ အဲ ကိုဂ်က္က်ေတာ့ သူက လွည့္ကြက္ေလးေတြသံုးတယ္။ သူက ဆီးက်ိတ္၊ဆီးခ်ိဳ၊ ႏွလံုးရွိေတာ့ တခုခုၿဖစ္မွာစိုးရတယ္။ ေနာက္ပီး စိတ္ေဆးေတြ တိုက္ထားရေတာ့ ကိုဂ်က္က မၿပတ္ၾကည္႔ေနရတယ္။ သူအိပ္ခ်င္ပီဆို ဘာသူမွတားမရဘူး။သူႏိုင္တာကိုး ။ ကိုဂ်က္ကို သူအိပ္ခ်င္တယ္လို႔ မေၿပာဘူး။ အက္္တင္ေလးနဲ႔ ရႈး ထြက္ေတာ့မယ္ ၊မရေတာ့ဘူးဆိုပီး အိမ္ေနာက္ေဖးကို တြဲသြားခိုင္းတယ္။ အေနာက္ေရာက္တာနဲ႔ မေပါက္ေတာ့ဘူး၊ ေခါင္းေလးလို႔ခဏ ေခါင္းခ်မယ္ဆိုပီး အိပ္အိပ္သြားတယ္။ ကိုဂ်က္သူ႔ကိုေခၚထားပီး ဒီတိုင္းပစ္ထားလို႔မရဘူး၊ ညဖက္ ဆိုေစာင့္ အိပ္ေပးရတယ္။ သူကတခါတေလ အေစာၾကီးအိပ္ၿပီး သူမ်ားအိပ္ခ်ိန္ဆို သူကႏိုးေနပီ သူမအိပ္ရင္ဘယ္သူမွ မအိပ္ရဘူး ။ စကားေတြေၿပာ ေနတာနဲ့ မိုးလင္းေရာ။ ဒီေတာ့ ကိုဂ်က္ အေဖ နဲ႔ အေမ ကို ေမးပီး ညေဆးေတြတိုက္ ၊ လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ လုပ္နဲ႔။ တခါတေလမ်ား သူ႔ဟာသူဘယ္ေရာက္ေနလည္း ဆိုပီး သူ႔ေသြးသားရင္းကို ေခၚခိုင္းတတ္တယ္။ ကိုဂ်က္ကိုၿမင္ရင္ေတာ့ သူစိတ္ခ်ပီးအိပ္တာမ်ားတယ္။ တခါတေလ အိပ္ရာထဲ ဆီးမထိန္းႏုိင္ပဲ ေပါက္ခ် တတ္တယ္။ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုဂ်က္ဆီမွာေနေနတာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္လာၿပီ။ သူဒီၾကားထဲမွာ စားေကာင္း၊ အိပ္ေကာင္း၊စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ အေတာ္ေလး စိုစိုၿပည္ၿပည္နဲ႔ က်န္းမာေရး အေတာ္ေလး ေကာင္းလာတယ္။ ဒါကိုဘယ္သူမွၿငင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ သူ႔အရင္ေနရာကိုၿပန္မလားဆိုေတာ့ မၿပန္ဘူးတဲ့ ၊ ဒီမွာ ငါေနရတာ ေပ်ာ္တယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္တဲ။့ တခါတေလ ကုိဂ်က္ကို သူ႔သားအငယ္ဆံုးတဲ့ ၊ တခါတေလ သူ႔ကို ေကၽြးေမြးေစာက္ေရွာက္လို႔ သူ႔အေမလိုပဲတဲ့။ ဒီစကားေတြက ကိုဂ်က္အတြက္ အေရးမၾကီးဘူး။ သူကိုယ့္ဆီမွာေပ်ာ္ရင္ ကိုဂ်က္အေဖ အေမလည္း ေပ်ာ္တယ္။ အဖိ္ုးက ကိုဂ်က္ကို ဒီလိုေၿပာေလ ကိုဂ်က္ အေဖ အေမ နဲ႔ အေမ့ရဲ့ ေမြးစားသမီး ၊ ကို ေက်းဇူးတင္ေလပဲ။ ဘာလို႔ဆို ကိုဂ်က္က အဖိုးကို ထိန္းရံုထိန္းရတာ ၊ သူတို႔ခ်က္ထားတာေတြကို အခ်ိန္တန္သြားယူ အဖိုးကိုေကၽြးရံုုပဲ။ ခုခ်ိန္မွာ အေဖနဲ႔ အေမ ရဲ့ ၿဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတခ်ိဳ႕ကို ကိုဂ်က္လုပ္ရတဲ့အတြက္ေပ်ာ္တယ္။ အဖိုးကို ေခၚထားခ်င္တဲ့ ကိုဂ်က္ ရဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က သူေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ebooks လုပ္ဖို႔ရယ္ ၊ သူ႔ဘ၀တစိတ္တေဒသကို ေရးသားဖို႔ရယ္ ၊ေနာက္ဆံုးအေရးၾကီးတဲ့တခ်က္က ငါအိုသြားေသာအခါ ကစားသားေတြကို ကိုဂ်က္ဘယ္ေလာက္ လိုက္နာႏိုင္သလဲဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္စမ္းသပ္ဖို႔ရယ္ ။နဲ႔ တၿခားအခ်က္ေတြပါပဲ။ ကိုဂ်က္အဖိုးကို လုပ္ေပးေနတာေတြက ေၿမးတေယာက္အေနနဲ႔မဟုတ္ဘူး သားတေယာက္အေနနဲ့ပါ။ ကိုဂ်က္ ကဟန္ေဆာင္လို႔မရဘူး။စိတ္ညစ္စိတ္တိုလာရင္ မ်က္ႏွာက သိပ္သိသာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမက အၿမဲတမ္း ကိုဂ်က္ကို အားေပးေတယ္။ အေဖကလည္း ကိုဂ်က္ေနာက္မွာ အၿမဲရွိတယ္ဆို တာ သက္ေသၿပတယ္။ ဘယ္သူပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ္စီမွာ ဒီလိုအခက္အခဲ ေတြရင္ဆုိင္လာရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုလုပ္ေပးခ်င္မွာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ကို႔ ကို အားေပးမဲ့ သူေတြမရွိရင္ အေကာင္းဆံုးဆိုတာမလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ထင္တယ္။ ကိုဂ်က္ ယံုၾကည္တာက ဘယ္သူမဆို ကိုဂ်က္ထက္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးႏုိင္ၾကအုန္းမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ေနာက္ၿပီး ငါအိုသြားေသာအခါက စာသားေတြက လိုက္နာႏုိင္တဲ့သူေတြ အတြက္ မေဖာ္ၿပႏိုင္တဲ့ ၀မ္းသာ ပီတိကိုရေစမွာၿဖစ္တယ္လို႕ ကိုဂ်က္ ရဲရဲ ၾကီးအာမခံရဲတယ္။ကိုဂ်က္ေၾကာက္တာရွိေသးတယ္။ အဖိုးကၽြန္ေတာ့လက္ထဲမွာ တခုခုမၿဖစ္ဖို႔ပါပဲဗ်ာ။

အက်ယ္ဖတ္ရန္...